Η Ειρήνη Αγγελοπούλου είναι ένα νέο κορίτσι που βγήκε από την τελευταία "φουρνιά" της Δραματικής Σχολής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ της Πάτρας.

Την γνωρίσαμε μέσα από την συμμετοχή της στην παράσταση «Επιστροφή στην κανονικότητα», ένα από τα φετινά έργα του Διεθνούς Φεστιβάλ Πάτρας που στηρίχτηκε σε νεαρούς καλλιτέχνες και σε απόφοιτους της σχολής.

Προέρχεται από την Αθήνα και έχει αποφασίσει να ακολουθήσει τον χώρο της υποκριτικής, έχοντας την δυνατότητα να γνωρίσει το θέατρο, τόσο από την θεωρητική του πλευρά ως σπουδάστρια του τμήματος των Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών, όσο και από την πρακτική του, με το πτυχίο που πήρε από την Δραματική Σχολή στις αρχές του καλοκαιριού.

Το θέατρο που άλλωστε λατρεύει και αγαπάει.  


P.E.: Τι είναι αυτό που σε κέρδισε στην υποκριτική και στο θέατρο;

Ε.Α.: Η αλήθεια είναι ότι αυτός ο χώρος με μάγευε από πάντα. Ήταν όλα πάνω στην σκηνή τόσο εντυπωσιακά που ήθελα να γίνω μέρος αυτού του παράξενου «παιχνιδιού». Πλέον έχω καταλήξει πως αυτό που με τραβάει στην σκηνή, είναι η δυνατότητα που έχεις να είσαι για λίγες ώρες κάποιος άλλος.

P.E.: Μένεις στην Αθήνα; Πώς και πήρες την απόφαση να σπουδάσεις σε μια δραματική στην Πάτρα;

E.A.: Είμαι από την Αθήνα, και οι γονείς μου μένουν εκεί. Το 2017 έδωσα πανελλήνιες και πέρασα στο τμήμα της θεατρολογίας στην Πάτρα. Επειδή όμως έψαχνα και την πρακτική πλευρά του θεάτρου αποφάσισα την ίδια χρονιά να δώσω στην δραματική σχολή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ και να προσπαθήσω να τα κάνω ταυτόχρονα. Πλέον, μετά το πτυχίο μου από την δραματική είμαι στο τέταρτο και πιθανόν τελευταίο, έτος στο Πανεπιστήμιο.


P.E." Μίλησέ μου για τη δραματική σχολή της Πάτρας, από την οποία αποφοίτησες φέτος.

Ε.Α." Πριν καν πάω για τις εισαγωγικές τότε, είχα ακούσει πολύ καλά λόγια για την σχολή και το προσωπικό της. Είχα μάλιστα σοκαριστεί θυμάμαι από τα ονόματα των καθηγητών που υπήρχαν στο πρόγραμμα. Κι αυτό γιατί πολλούς από τους καθηγητές μου τους παρακολουθούσα και τους θαύμαζα χρόνια στο θέατρο.

Το επίπεδο όμως της σχολής νομίζω ότι φάνηκε και στην λειτουργία της κατά την διάρκεια της καραντίνας με όλους τους καθηγητές να προσπαθούν να βρουν λύσεις πίσω από μια κάμερα, για να μην μείνουμε πίσω και να μην νιώσουμε πως αυτό που κάνουμε δεν έχει πια νόημα.

P.E.: Στην Πάτρα είδαμε τους τρεις βασικούς φορείς του Δήμου να στηρίζουν τους νέους καλλιτέχνες και λόγω των καταστάσεων. Ήταν μια ευκαιρία για σας η πανδημία;

Ε.Α.: Ευκαιρία δεν θα μπορούσα να την αποκαλέσω διότι ο κλάδος της τέχνης βρίσκεται σε ακαθόριστη μοίρα μετά το ξέσπασμα της πανδημίας, όπως και πολλοί άλλοι κλάδοι φυσικά.

Παρόλα αυτά η Πάτρα στήριξε με εξαιρετικό τρόπο τους καλλιτέχνες της σε μια στιγμή μάλλον από τις πιο κρίσιμες και φυσικά ευχαριστούμε τον Δήμο για αυτό.


P.E.: Η «επιστροφή στην κανονικότητα» ήταν το ντεμπούτο σου ουσιαστικά; Μίλησέ μου για αυτήν την εμπειρία.

E.A.: Ως επαγγελματίας ηθοποιός ναι ήταν η πρώτη μου παράσταση.  Έχω υπάρξει όμως και ως ανήλικη ηθοποιός στην παράσταση "Billy Elliot" στο Παλλάς το 2015-2016 σε σκηνοθεσία Δημήτρη Λιγνάδη, οπότε δεν ήταν η πρώτη μου εμπειρία με κοινό πέραν της δραματικής σχολής.

Η «Επιστροφή στην κανονικότητα» σαν εμπειρία μου αφήνει καλές αναμνήσεις. Το κλίμα στις πρόβες και οι σχέσεις με τα υπόλοιπα κορίτσια ήταν εξαιρετικές. Την Όλγα Σπυράκη που ήταν η χορογράφος μας, την είχα καθηγήτρια στον χορό, στην δραματική σχολή, επομένως την γνώριζα καλά και την εμπιστευόμουν.

P.E.: Δεν σε φοβίζει που γίνεσαι ηθοποιός, και γενικότερα ο δρόμος των καλλιτεχνών που ακολουθείς σε αυτές τις συνθήκες πανδημίας;

E.A.: Με φοβίζει ναι, αλλά όχι τόσο, ώστε να αλλάξω γνώμη και να επιλέξω κάτι άλλο.

P.E.: Πέρα από το θέατρο η τηλεόραση θα σε ενδιέφερε;

E.A.: Με ενδιαφέρει πολύ σαν χώρος η τηλεόραση, ίσως όσο και το θέατρο. Έχω ήδη αρχίσει να το ψάχνω. 


P.E.: Πως είδες την Πάτρα σαν φοιτήτρια και θεατρικά τι είναι αυτό που σου άρεσε σε αυτήν; 

E.A.: Εντάξει θα πω το κλασικό, ότι η Πάτρα είναι τρομερή φοιτητική πόλη γιατί ισχύει. Πέρασα φανταστικά σαν φοιτήτρια και λάτρεψα που ήταν όλα σε κοντινές αποστάσεις, κάτι που στην Αθήνα δεν υπάρχει, ειδικά για μένα που πήγαινα στο Μουσικό Λύκειο και μέχρι και το σχολείο μου και οι φίλοι μου ήταν σε άλλες περιοχές.

Καλλιτεχνικά μου άρεσε που ένιωσα ότι και ο Δήμος και οι κάτοικοι στηρίζουν την τέχνη και την επιζητούν. Μόνο ο κόσμος που στέκεται έξω από τις παραστάσεις, μια και δύο ώρες πριν, για να προλάβουν ένα εισιτήριο, δείχνει μια δίψα για τέχνη και αυτό είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που μπορώ να πω για αυτήν την πόλη και ο λόγος που πλέον με ενδιαφέρει και η Πάτρα επαγγελματικά, πέρα από την Αθήνα.