Η Πάτρα ήταν (και είναι μία πόλη) που είχε υπέροχα αρχοντικά και νεοκλασικά κτίρια που διαμόρφωναν την αισθητική της και τον αρχιτεκτονικό της χαρακτήρα.

Η αισθητική αυτή σε έναν βαθμό έχει χαθεί. Πολλά από τα νεοκλασικά αυτά κτίρια γκρεμίστηκαν την περίοδο της λεγόμενης δεύτερης αστικοποίησης (δεκαετία ’60 και ’70) για να "φυτρώσουν" στη θέση τους πολυκατοικίες.

Άλλα πάλι πλέον βρίσκονται ετοιμόρροπα, στο έλεος της φθοράς και του χρόνου, ενώ λίγα έχουν ανακαινιστεί σε σύγκριση με το σύνολο τους. Το σίγουρο είναι ότι αν η Πάτρα διατηρούσε έστω τα μισά από αυτά τα νεοκλασικά αρχοντικά κτίρια που γκρεμίστηκαν, τώρα θα μιλούσαμε για μία διαφορετική πόλη.

Θα μιλούσαμε για μία πόλη που αρκετοί δρόμοι της θα είχαν ένα διαφορετικό ύφος από αυτό που γνώρισαν οι επόμενες γενιές στα χρόνια που ακολούθησαν. Μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις είναι και η Αθανασίου Διάκου.

Φανταστείτε το κομμάτι από την Γούναρη έως τα Ψηλαλώνια χωρίς πολυκατοικίες, αλλά μόνο με νεοκλασικά. Σαν και αυτό το υπέροχο κτίριο της φωτογραφίας το εμβληματικό Μέγαρο Βουρλούμη που γκρεμίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’60.

Ο Άρης Μπετχαβάς μας μεταφέρει σε μία άλλη Αθανασίου Διάκου με μία επιχρωματισμένη φωτογραφία του κτιρίου που ανέβασε στην σελίδα "Patras Memories – Aναμνήσεις από την παλιά Πάτρα", επισημαίνοντας ότι το συγκεκριμένο δεν έπρεπε επ’ ουδενί να κατεδαφιστεί.

Και πράγματι έτσι είναι. Δυστυχώς.