Διασχίζοντας της Πατρών – Κλάους το μάτι μου έπεσε σε μια φιγούρα πολύ γνώριμη… ένας κλόουν, παρατημένος στην άκρη του δρόμου.

Στα μέσα του Αυγούστου η εικόνα του, μου φάνηκε παράταιρη. Έβγαλα το κινητό μου και τον φωτογράφισα. Αμέσως σκέφτηκα πως τελικά στην πόλη μου, την βασίλισσα του Καρναβαλιού, η αποκριάτικη διάθεση δεν σταματά ποτέ, ακόμα και λίγο πριν τον Δεκαπενταύγουστο, καρναβαλικές πινελιές υπάρχουν σε αυτή…

Όμως παρατηρώντας τον κλόουν λίγο καλύτερα αυτό το αίσθημα χαράς εξανεμίστηκε… μια θλίψη φώλιασε μέσα μου κοιτάζοντάς τον. Και μπορεί στο πρόσωπό του να υπάρχει ζωγραφισμένο ένα τεράστιο χαμόγελο, όμως το βλέμμα του μου φάνηκε μελαγχολικό! Έχοντας εκπληρώσει τον ρόλο του την περίοδο του καρναβαλιού, τώρα βρίσκεται παρατημένος στην άκρη του δρόμου, μέσα στον ήλιο, χωρίς να του δίνει σημασία κανείς…

Μπορεί και όλο αυτό να είναι της φαντασίας μου… και ο κλόουν να χαίρεται που έστω και έτσι ακόμα και στα μέσα του Αυγούστου μας χαρίζει την δική του καρναβαλική αύρα…

… η όποια εκδοχή δική σας!