Όλο και περισσότερες χώρες στον κόσμο, καταγράφουν ένα δεύτερο κύμα έξαρσης του κορωνοϊού. Η Ιταλία όμως, η χώρα που επλήγη σκληρά, δεν βρίσκεται μεταξύ αυτών. Πώς τα κατάφερε; Τι έκανε σωστά, σε σχέση με τις υπόλοιπες και πόσο συνέβαλαν σε αυτό οι πολίτες της;

Μια από τις χειρότερες ημέρες αναφορικά με την πανδημία του κορωνοϊού στην Ιταλία, ήταν στις 27 Μαρτίου, όταν οι αρχές ανακοίνωσαν πως 969 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους μέσα σε 24 μόλις ώρες. Τις προηγούμενες εβδομάδες, οι φωτογραφίες με τα φέρετρα παραταγμένα στις εκκλησίες αλλά και τα στρατιωτικά οχήματα που μετέφεραν τους νεκρούς στους δρόμους του Μπέργκαμο της βόρειας Ιταλίας, σόκαραν τον κόσμο.

Και τώρα, μόλις 4 μήνες αργότερα, η ζωή στην Ιταλία – την χώρα που ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Μάικ Πενς, είπε πως «κανείς δεν θα ήθελε να της μοιάσει» - έχει επιστρέψει σχεδόν στην κανονικότητα, παρά τις περιστασιακές εστίες κρουσμάτων που έχουν αποδοθεί σε μετανάστες που φθάνουν στην χώρα ή ζουν σε στενά διαμερίσματα.

Ο συνολικός αριθμός των νεκρών από την πανδημία του κορωνοϊού στην Ιταλία, είναι λίγο πάνω από 35.000, με τον αριθμό των νέων θανάτων να είναι λιγότεροι από 10 τις περισσότερες ημέρες. Ο συνολικός αριθμός των κρουσμάτων είναι τώρα στα 250.103.

Τα νυχτερινά κέντρα και τα σχολεία δεν έχουν ανοίξει ακόμη, οι μάσκες προσώπου είναι υποχρεωτικές και η κοινωνική απόσταση επιβάλλεται, αλλά το καλοκαίρι είναι σε πλήρη εξέλιξη σε αυτή την χώρα. Οι άνθρωποι βγαίνουν για δείπνο στα εστιατόρια, απολαμβάνουν την θερινή παράδοση του aperitivo στις ανοιχτές πλατείες, κάνουν διακοπές, και γενικά η ζωή κυλά κανονικά. Και φυσικά, αυτό μοιάζει με θαύμα, ειδικά σε σύγκριση με χώρες όπως η Βραζιλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η πανδημία εξακολουθεί να είναι ακόμη εκτός ελέγχου, ενώ σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, ο αριθμός των νέων κρουσμάτων αυξάνεται και πάλι ραγδαία.

Πριν από αυτή την τρομερή ημέρα του Μαρτίου, όταν πέθαναν σχεδόν 1.000 άνθρωποι, οι ιστορίες για το πώς οι Ιταλοί προσπαθούσαν να καταπατήσουν τις εντολές για το lockdown, μοιράζονταν στα διεθνή μέσα ενημέρωσης. Οι ιστορίες των παράνομων πάρτι αλλά και των ενοίκων πολυκατοικιών που έβγαζαν βόλτα όλοι τον ίδιο σκύλο προκειμένου να βγουν από τα σπίτια τους, εκθέτουν το ιταλικό εθνικό χόμπι της κάμψης των κανόνων. Το lockdown που είχε επιβληθεί τότε, σήμαινε ότι ο καθένας – εκτός από τους εργαζόμενους που δεν μπορούσαν να μην πάνε στην εργασία τους- μπορούσαν να μετακινηθούν μέχρι μια απόσταση 300 μέτρων από το σπίτι τους.

Ο φόβος έπαιξε σημαντικό ρόλο

Άνθρωποι έχασαν τις δουλειές τους, επιχειρήσεις υπέφεραν και τα παιδιά έχασαν πολύτιμο χρόνο καθώς το ανεπαρκώς χρηματοδοτούμενο εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, δυσκολεύτηκε να προσαρμοστεί στην διδασκαλία μέσω διαδικτύου. Όμως, όσο σκληρό κι αν ήταν, οι εικόνες των νεκρών, των γεμάτων νοσοκομείων, των ανθρώπων που πέθαιναν μόνοι, προκάλεσαν μια αδιανόητη εθνική θλίψη και τρόμαξε όλη την χώρα, όπως λέει ο Τζιάνι Ρέτζα, διευθυντής του Εθνικού Συστήματος Υγείας.

«Ο πληθυσμός αντέδρασε αρκετά θετικά στην πρώτη φάση, ωστόσο ο φόβος πιθανότατα έπαιξε ρόλο» λέει στο CNN. «Οι εικόνες των φέρετρων που μεταφέρονταν με στρατιωτικά φορτηγά στο Μπέργκαμο ήταν σκληρές και προφανώς κατέστησαν σαφές πως εάν άφηναν τον κορωνοϊό να μεταδίδεται ανεξέλεγκτα, θα οδηγούσε σε σοβαρά προβλήματα».

Σιγά σιγά, τα πράγματα βελτιώθηκαν από εκείνη την φρικτή μέρα, με τα καθημερινά νέα κρούσματα να φτάνουν στην αιχμή και μετά να πέφτουν. Οι άνθρωποι έλαβαν σοβαρά υπόψη το lockdown, φορούσαν μάσκες – όπως κάνουν και σήμερα – και η χώρα σταδιακά θεραπεύτηκε.

Η αστυνομία περιπολούσε στους δρόμους, με τα μεγάφωνα να ζητούν από τους πολίτες να μένουν στα σπίτια τους. Στην συνέχεια, στις αρχές Μαΐου, η χώρα σταδιακά άρχισε να ανακάμπτει και να άρει τους περιορισμούς. Με κάθε νέα γεύση ελευθερίας, οι υγειονομικές αρχές έλεγχαν το ποσοστό μετάδοσης, χωρίς ποτέ να επιτρέπουν το άνοιγμα περισσότερων επιχειρήσεων, εάν υπήρχε έστω και μία αύξηση και προειδοποιώντας πως θα μπουν ξανά σε lockdown εάν τα πράγματα αντιστραφούν και πάλι.

Τα γυμναστήρια άνοιξαν προσεκτικά και τα καταστήματα δεν μπορούν ακόμη να είναι σε πλήρη λειτουργία με πληρότητα 100%. Τα τρένα μπορούν να λειτουργούν με χωρητικότητα 50% και οι δημόσιες συγκοινωνίες είναι περιορισμένες. Η συμμόρφωση στην χρήση μάσκας είναι ισχυρή, επειδή έτσι λέει ο νόμος, και το απολυμαντικό χεριών βρίσκεται σε κάθε είσοδο επιχείρησης.

Τα χειρότερα, τουλάχιστον για την ώρα, έχουν περάσει. Τώρα, οι νέες εστίες κορωνοϊού εντοπίζονται κυρίως σε συστάδες σε εγκαταστάσεις όπου ζουν μετανάστες ή σε κλειστές κοινότητες που διατηρούνται υπό έλεγχο μέσω επιθετικών τεστ.

Ο δημοσιογράφος και συγγραφέας Μπέπε Σεβερνίνι είπε στο CNN πως η ίδια η ιταλικότητα του ιταλικού λαού, οδήγησε σε αυτή την επιτυχία. «Τα καταφέραμε επειδή βρήκαμε άλλους πόρους που ήταν πάντα παρόντες: τον ρεαλισμό, την εφευρετικότητα, τις πολυμελείς οικογένειες, την αλληλεγγύη και τις αναμνήσεις». Και συνέχισε: «Στην Ιταλία οι κανόνες δεν τηρούνται, όπως σε άλλα μέρη του κόσμου. Πιστεύουμε ότι είναι προσβολή για την νοημοσύνη μας να συμμορφωθούμε με έναν κανονισμό, χωρίς να τον θέσουμε πρώτα υπό αμφισβήτηση».