Κι ενώ βρισκόμαστε σε μία δύσκολη κατάσταση, με τις επιπτώσεις της κρίσης του κορωνοϊού, να έχουν ήδη δείξει τα δόντια τους σε πολλά νοικοκυριά της Πάτρας, στους δρόμους της πόλης, εξακολουθούμε και βλέπουμε ανθρώπους που χρήζουν βοήθειας από το κράτος και την πολιτεία.

Ανθρώπους που είναι μόνοι τους και αντιμετωπίζουν διαφόρων ειδών προβλήματα, κυρίως ψυχικής υγείας και που είναι φανερό ότι έχουν ανάγκη να νοσηλευτούν σε ιδρύματα για να φροντιστούν από ειδικευμένους ανθρώπους.

Δεν χρειάζεται να τους αναφέρουμε έναν - έναν. Οι περισσότεροι από αυτούς είναι γνωστοί σε όλους μας αφού γυρίζουν μόνοι τους εδώ και μήνες στην πόλη ή τους βλέπουμε κατά καιρούς σε διάφορα σημεία της.

Μέχρι να αλλάξουν στέκι. Οι άνθρωποι του Κοινωνικού Οργανισμού τους γνωρίζουν όλους και οι υπηρεσίες του, έχουν αρκετές φορές προσπαθήσει να τους βοηθήσουν, εντάσσοντας τους αρχικά στις δομές του και στη συνέχεια σε κάποιο ίδρυμα, ανάλογα με το πρόβλημα που έχει ο καθένας τους.

Προσοχή: Δεν μιλούμε για ανθρώπους που βρέθηκαν στους δρόμους λόγω της οικονομικής κρίσης ή άλλων παραγόντων, μιλάμε για μία χρόνια κατάσταση, με άτομα που έχουν ψυχολογικά ή και ψυχιατρικά προβλήματα, ενώ ορισμένοι ίσως να αντιμετωπίζουν και θέματα με αλκοόλ ή ουσίες.  

Στην Πάτρα, με μια πρόχειρη καταμέτρηση είναι πάνω από 15 άτομα, σε μία τέτοια περίπου κατάσταση. Γυρνούν λοιπόν ρακένδυτοι, χωρίς οι ίδιοι να είναι σε θέση να αντιληφθούν την κατάσταση τους.

Ο νόμος πάνω στον οποίο σκοντάφτει κάθε προσπάθεια

Το όλο θέμα έχει απασχολήσει πολλές φορές τον Κοινωνικό Οργανισμό και σύμφωνα με τα όσα μας έχει πει ο Θόδωρος Τουλγαρίδης, κάθε προσπάθεια που γίνεται από πλευράς Δήμου, σκοντάφτει σε έναν νόμο, κάπως απαρχαιωμένο ή που τουλάχιστον δεν είναι φτιαγμένος για να δώσει μία λύση στο πρόβλημα και να βοηθήσει τους ανθρώπους αυτούς.

Σύμφωνα με τον νόμο αυτόν ένας άνθρωπος από τη στιγμή που δεν θέλει να μείνει σε κάποιο ίδρυμα ή δεν ζητάει την βοήθεια καμίας δομής ή υπηρεσίας, τότε κανείς δεν μπορεί να τον κρατήσει εκεί, χωρίς την θέληση του.

Ακόμα και όταν αυτός αποδεδειγμένα και επιστημονικά δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί το όφελος και το καλό του. Έτσι οι περισσότεροι από αυτούς όταν μπαίνουν σε κάποια δομή ή σε ένα ίδρυμα μετά από λίγες μέρες είναι έξω.

Η διαμάχη για το ζήτημα των ατομικών ελευθεριών

Το ζήτημα έχει προκαλέσει διαμάχη μεταξύ επιστημόνων και μη, αφού έχει να κάνει αφενός με τις ατομικές ελευθερίες και αφετέρου με την ανάγκη να βοηθηθούν πραγματικά τα άτομα αυτά και να μπορέσουν κάποια στιγμή να βγουν κανονικά στην κοινωνία.

Όμως από την άλλη τα ιδρύματα έχουν τις υποδομές για να τους φιλοξενήσουν και να τους βοηθήσουν, αλλά και τη δυνατότητα να τους προσφέρουν σύγχρονες υπηρεσίες, με τα ελάχιστα κονδύλια που τους παρέχει το κράτος;

Το μόνο σίγουρο είναι έως τώρα ότι οι άνθρωποι αυτοί, με το σύστημα που εφαρμόζεται μέχρι ώρας, με το κράτος και την κοινωνία να εθελοτυφλεί και ουσιαστικά να αδιαφορεί, δεν βοηθούνται.