Η Ελίνα Μαυρίδη είναι μια από τις μουσικούς που βρίσκονται θα έλεγε κανείς μέσα σε αυτό το υπόγειο ρεύμα που χαρακτηρίζει την κουλτούρα της Αχαϊκής πρωτεύουσας.

Μέσα σε ένα ρεύμα που γεννάει καλλιτέχνες και μουσικούς που προσδιορίζουν με έναν αόρατο κάπως τρόπο τo ύφος της πόλης. Μιας πόλης που αγαπά τη μουσική, μιας πόλης που σου δίνει τη δυνατότητα αν ανοίξεις τη σκέψη σου, κλείσεις τα μάτια σου και βγάλεις τους θορύβους της καθημερινότητας από τα αυτιά σου, να ακούσεις τις νότες και τις μελωδίες της.

Τόσο απλά. Όσο απλότητα κρύβει και μία μελωδία παίζοντας την μόνη, σε ένα πιάνο. Σε ένα τέτοιο πιάνο έκανε και η Ελίνα Μαυρίδη τα πρώτα της μουσικά βήματα για να γίνει στη συνέχεια καθηγήτρια, σε μία από τις εξεζητημένες και εκλεπτυσμένες σχολές του είδους της, στο Murmur.

Γεννήθηκε στο Καζακστάν (πρώην σοβιετική ένωση) από πατέρα ποντιακής καταγωγής και μητέρα Ρωσίδα. Ήρθε στην Ελλάδα το 1991, μεγάλωσε με τη μουσική, πήρε πτυχίο στο κλασσικό πιάνο στο δημοτικό ωδείο Πατρών με τον Αναστάσιο Πάππα και κατόπιν συνέχισε τις σπουδές της στο Παν/μιο της Karlsruhe στη Γερμανία.

Το τραγούδι μπήκε στην ζωή της σαν φυσιολογικό επακόλουθο. Στο patrasevents.gr μιλάει για τη σχέση της με τη μουσική, το πιάνο και το τραγούδι.

P.E. Τι είναι αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς με την μουσική;

Ε.Μ. Δεν ήταν ακριβώς επιλογή… ο παππούς μου ήταν βιολιστής, η γιαγιά μου θεωρητικός, ο πατέρας μου βιολιστής, η μητέρα μου θεωρητικός, ο αδερφός μου κι αυτός είναι βιολιστής οπότε τους χρειαζόταν ένας πιανίστας.


P.E. Το τραγούδι πως μπήκε στη ζωή σου;

E.M. Το τραγούδι μπήκε στη ζωή μου μόλις ολοκλήρωσα τις σπουδές μου στο κλασσικό πιάνο σε Παν/μιο της Γερμανίας. Μου άρεσε από μικρή να τραγουδάω αλλά πιστεύω ότι είχα και την ανάγκη να ξεφύγω λίγο από το αυστηρό πλαίσιο της κλασσικής μουσικής και να απολαύσω κάτι διαφορετικό. Επίσης το τραγούδι, επειδή υπάρχει ο λόγος, αισθάνομαι ότι είναι η απόλυτη έκφραση των συναισθημάτων.

P.E. Τι όνειρα έχεις για αυτό και πώς θα ήθελες να εξελιχθείς;

E.M. Το όνειρο μου είναι να καταφέρω να εκφράζομαι μέσα από τη δική μου μουσική. Στην Ελλάδα βέβαια είναι λίγο περιορισμένα τα πράγματα ειδικά στο ξένο στίχο που πιστεύω μου ταιριάζει περισσότερο.

Όσον αφορά την εξέλιξη, αυτή την περίοδο της ζωής μου προσπαθώ να εστιάσω στα παιδιά και τη διδασκαλία. Φτιάχνουμε μαζί το καταφύγιο τους, τον εσωτερικό τους κόσμο και ξυπνάμε τις αισθήσεις τους.

Έχουν ανάγκη την τέχνη γιατί υπάρχει αρκετή πίεση από το σχολείο, τις εξωσχολικές τους υποχρεώσεις, τις εσωτερικές τους ανησυχίες και από εμάς πλέον χρειάζεται η μουσική να έχει μια διαφορετική προσέγγιση.


P.E. Τι μουσική ακούς γενικότερα όταν δεν παίζεις πιάνο και όταν δεν τραγουδάς;

E.M. Μου αρέσουν θα έλεγα αρκετά είδη μουσικής. Αρχικά μεγαλώσαμε με κλασσική μουσική αλλά παράλληλα και με Beetles, Doors, Queen… ήταν λίγο ροκάς ο μπαμπάς. Με λίγα λόγια ακούω αρκετή ξένη μουσική από ροκ, RnB, τζαζ… ναι δεν ξέρω πιο εύκολα θα απαντούσα τι δεν ακούω.

P.E. Όταν είσαι στο μάθημα πιάνου, ποιο είναι το πρώτο πράγμα που προσπαθείς να μεταδώσεις στον εαυτό σου;

E.M. Αρχικά προσπαθώ να ακούσω τις ανάγκες του παιδιού, γιατί λειτουργούν το κάθε ένα με τον δικό του τρόπο και ρυθμό και στη συνέχεια να του μεταδώσω τη γνώση του οργάνου, της τεχνικής και τον τρόπο να αισθανθεί και να βιώσει την μουσική. Υπήρξε μια δασκάλα στη ζωή μου κατά την περίοδο που ζούσα στην Γερμανία, η οποία με έμαθε να ακούω τη σιωπή, να μπορώ να αναπαραστήσω με κινήσεις τη μουσική για να την κατανοήσω και να μπορώ να φαντάζομαι το ρόλο και το συναίσθημα… κατά την γνώμη μου είμαστε σαν τους ηθοποιούς, αν δεν μπούμε στο ρόλο δεν θα περάσει στον ακροατή. Επίσης και τα παιδιά με μαθαίνουν πάρα πολλά πράγματα. Είναι μια σχέση πολύ δημιουργική.


P.E. Για πολλούς το τέλος και η αρχή της μουσικής είναι το πιάνο. Τι διαφορετικό έχει αυτό το όργανο για έναν μουσικό;

E.M. Νομίζω ότι αυτή την ερώτηση πρέπει να την κάνεις σε κάποιον που όντως το βιώνει έτσι. Εγώ θα ήθελα πάρα πολύ να είχα μάθει να παίζω και άλλα όργανα όπως τσέλο, ντραμς, ηλεκτρικό μπάσο. Απλά οι ώρες που περνούσα μελετώντας πιάνο ήταν πάρα πολλές και απαιτούσε πολύ συγκέντρωση.

Να μου πεις γιατί δεν το επιδίωξες μετά τις σπουδές σου… δικαιολογίες θα σου πω, με ένα σωστό πρόγραμμα μπορείς να το καταφέρεις σε ένα βαθμό, βέβαια λόγω δουλειάς δεν υπάρχει πλέον αυτός ο χρόνος που υπήρχε κάποτε.

P.E. Ένας γονιός πως μπορεί να καταλάβει τη κλίση του παιδιού του στη μουσική;

E.M. Πιστεύω θα το καταλάβει γιατί θα φαίνεται… Θα του δείξει το παιδί τα σημάδια. Τα παιδιά που δεν έχουν κλίση την έχουν ακόμα περισσότερο ανάγκη. Κάποια πράγματα τα βλέπουμε λίγο λάθος…

Ας πούμε ένα παιδί που δεν έχει αναπτυγμένο σώμα δεν θα το στείλουμε γυμναστική;  Έτσι λοιπόν καταλαβαίνουμε πως ο αθλητισμός και η μουσική είναι απαραίτητο για κάθε παιδί κατά τη γνώμη μου.


P.E. Πόσα χρόνια χρειάζεται κανείς για να μάθει πιάνο;

E.M. Εξαρτάται σε ποιο στάδιο θέλει να το προχωρήσει και πόσο μελετάει. Δεν έρχεται τίποτα από μόνο του. Θέλει αγάπη και αφοσίωση από σένα και μια ωραία καθοδήγηση από τον μέντορά σου, τον δάσκαλό σου.

P.E. Πες μου έναν αγαπημένο σου κλασικό συνθέτη και γιατί τον ξεχωρίζεις.

E.M. Ο Bach. Μου βγάζει μια ωριμότητα, μια τεράστια ήρεμη δύναμη, είναι σαν ένας διαλογισμός.

P.E. Τι αισθάνεσαι όταν βρίσκεσαι πάνω από το πιάνο;

E.M. Είναι η ώρα που όλα σβήνουν γύρω μου και είμαι εγώ και οι μελωδίες. Η ηρεμία όταν την χρειάζομαι, η συντροφιά μου όταν την έχω ανάγκη και όταν θέλω να καθαρίσει το μυαλό μου ή νιώθω δημιουργική.

Δεν ήταν φυσικά πάντα έτσι… στα χρόνια που ήμουνα φοιτήτρια άλλα και πιο πριν, υπήρξε πολύ κλάμα, απογοήτευση, νεύρα, άγχος αλλά όσο επιμένεις και δεν τα παρατάς όλα έρχονται με τον καιρό και παίρνεις τεράστια ευχαρίστηση και ικανοποίηση. Όπως λέει και το τραγούδι «ότι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο».


Am Abend (In The Evening) - Heinrich Hofmann [op. 82 No.2]