Αν η Πάτρα έχει πράγματι μία παράδοση στο λυρικό θέατρο και στην όπερα (και έχει), τότε η Μαριάννα Μεσσαλά, αποτελεί την ζωντανή απόδειξη ότι η παράδοση αυτή μπορεί και πρέπει να έχει μία συνέχεια στους καιρούς μας.

Έχοντας αποφοιτήσει από την σχολή του Opera Studio του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου της Πάτρας, έχει κάνει ήδη σημαντικά πράγματα στο είδος της, παρόλο που βρίσκεται σε μία νεαρή ηλικία (μόλις 25 ετών), ενώ για πολλούς θεωρείται μία από τις πιο ανερχόμενες και εξελισσόμενες σοπράνο της χώρας.

Η 25χρονη σοπράνο ζει στην Πάτρα, διατηρεί πάντα μία συνεργασία με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο, έχει εντυπωσιάσει με την δύναμη της φωνής της και τον λυρισμό στη σκηνή όπου και να έχει εμφανιστεί, ενώ ταυτόχρονα είναι και καθηγήτρια μονωδίας στην Φιλαρμονική Εταιρεία Ωδείο Πατρών.

Το patrasevents.gr σας την παρουσιάζει, σε μία συνέντευξη όπου μιλάει για την αγάπη της στην τέχνη που ακολουθεί και για τα όνειρα της.

P.E. Τι είναι αυτό που σε έκανε να αγαπήσεις το λυρικό θέατρο και την όπερα;

M.M. Το γεγονός ότι παντρεύει δύο τέχνες, την υποκριτική και τη μουσική, οι οποίες με γοητεύουν από τα παιδικά μου χρόνια.

P.E. Υπάρχει ένα ξεχωριστό κοινό για την όπερα που στην συνείδηση όλων είναι ταυτισμένο με την ελίτ. Συμφωνείς;

M.M. Σαφέστατα η όπερα αποτελούσε μια μορφή ψυχαγωγίας που πρόσβαση σε αυτήν είχε κατά κύριο λόγο η ελίτ. Θεωρώ όμως ότι πλέον έχουν αρχίσει και αλλάζουν τα πράγματα.

Από την άποψη της τεχνολογίας έχουμε την δυνατότητα μέσω των μεταδόσεων να απολαύσουμε από το σπίτι μας κάποιες από τις διασημότερες παραγωγές όπερας, από την Metropolitan μέχρι το Royal Opera House του Λονδίνου.

Ακόμα, γίνονται φιλότιμες προσπάθειες όλο και περισσότερος κόσμος να γνωρίσει το μεγαλείο της όπερας. Παράδειγμα η Εθνική Λυρική Σκηνή που ακόμα και με τις φετινές δυσκολίες οργανώνει δεκάδες παραστάσεις σε όλη την επαρχία.


P.E. Λένε ότι η Πάτρα έχει την δική της παράδοση στο λυρικό θέατρο. Από πού προέρχεται αυτή;

M.M. Ένα από τα στολίδια της πόλης μας το Δημοτικό Θέατρο Απόλλων, αποτελεί ζωντανό παράδειγμα της παράδοσης της Πάτρας στην όπερα.

Το θέατρό μας αποτελεί μια μικρογραφία της σκάλας του Μιλάνου, σχεδιασμένο από τον Τσίλλερ και μέχρι τον προηγούμενο αιώνα φιλοξενούσε παραγωγές από διάσημες όπερες, καθώς και θιάσους από την Ιταλία.

Χρέος λοιπόν των Πατρινών καλλιτεχνών θα πρέπει να είναι να συνεχίσουμε αυτή την παράδοση της Πάτρας στην όπερα.

P.E. Το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας είχε και την δικιά του σχολή στο λυρικό θέατρο. Έκλεισε πριν από δύο χρόνια γιατί;

M.M. Το γιατί δεν το ξέρουμε, δεν υπήρχε κάποια επίσημη ανακοίνωση που να εξηγεί τους λόγους. Το Opera Studio έκλεισε εν μία νυκτί. Εγώ έμαθα από την εφημερίδα μια μέρα ότι διακόπτεται το πρόγραμμά μου στο ΔΗΠΕΘΕ. Υποθέτω βασική αιτία ήταν οικονομικοί λόγοι, διατέθηκαν σε άλλες παραγωγές πιθανότατα αυτοί οι πόροι. 

P.E. Μήπως δεν υπήρχε ανταπόκριση από τους νέους και ενδιαφέρον στο να γραφτούν σε αυτή και να παρακολουθήσουν μαθήματα;

M.M. Ανταπόκριση υπήρχε, αλλά θεωρώ λόγω κακής διαχείρισης στη συνέχεια δημιουργήθηκαν ζητήματα και αποχώρησαν άτομα. Ο σκοπός όμως δεν είναι να καταλογίσουμε ευθύνες. 

Είμαι σίγουρη ότι ο Δήμος κάνει προσπάθειες να επαναλειτουργήσει το Opera Studio του ΔΗΠΕΘΕ. Υπάρχει ανάγκη στην πόλη μας οι νέοι καλλιτέχνες να διδαχθούν και να αποκτήσουν σκηνική εμπειρία.

Στις 23 και 24 Ιουλίου ο Δήμος οργανώνει μια λυρική βραδιά με μερικούς από τους πιο σημαντικούς Έλληνες καλλιτέχνες, στην οποία έχω την μεγάλη τιμή να συμμετάσχω.

Ας ελπίσουμε να είναι αυτή η αρχή για να ξεκινήσει πάλι η αναβίωση της όπερας στην πόλη μας και να καταφέρουμε αυτοί οι μεγάλοι και καταξιωμένοι σολίστες και δάσκαλοι να έρθουν και να διδάξουν στο ΔΗΠΕΘΕ.


P.E. Όταν είσαι πάνω στη σκηνή και τραγουδάς, πώς αισθάνεσαι και τι είναι αυτό που εισπράττεις από το κοινό; 

M.M. Αυτό που ενώνει κάθε καλλιτέχνη με το κοινό είναι η αγάπη για το ίδιο αντικείμενο, η αγάπη για την μουσική. Αυτό πρέπει να το διαφυλάξει ο κάθε καλλιτέχνης, να κάνει το κοινό του να έρθει ακόμα πιο κοντά και να αγαπήσει ακόμα περισσότερο την τέχνη.

Με αγάπη λοιπόν, προσοχή και μελέτη προσπαθώ και εγώ να αφουγκραστώ όσο καλύτερα μπορώ τον συνθέτη και τον ποιητή πίσω από κάθε έργο, ώστε να το παρουσιάσω και να το συστήσω στο κοινό. Μόνο έτσι θα χτίσω μια τέτοια σχέση αλήθειας και θα έχω να πω κάτι στις καρδιές και στις σκέψεις τους.

P.E. Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον. Το λυρικό θέατρο είναι από μόνο του βιοποριστικό για έναν καλλιτέχνη;

M.M. Δυστυχώς στην χώρα μας τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα και απρόβλεπτα. Οι τελευταίοι μήνες μας απέδειξαν περίτρανα ότι η πολιτεία δεν μας λογαριάζει και πολύ εμάς τους καλλιτέχνες γενικότερα και φανερώθηκε ότι το σημερινό σύστημα αντιμετωπίζει την τέχνη –όπως και την επιστήμη– ως εμπόρευμα, ενώ τα καλλιτεχνικά έργα σαν «ντεκόρ».

Τα πράγματα λοιπόν είναι δυσοίωνα, ειδικά αν αναλογιστούμε τις νέες εξελίξεις με το λεγόμενο «μητρώο καλλιτεχνών», που πολύ φοβάμαι ότι είναι ένα εργαλείο που όσο και να βελτιωθεί τεχνικά, θα λειτουργεί περιοριστικά στην καλλιτεχνική ιδιότητα, γιατί δεν θα πληρούνται τα εκάστοτε κριτήρια και θα αξιοποιείται για να «διαιρεί» τους καλλιτέχνες σε επαγγελματίες και μη, επιτυχημένους και όχι.

Λαμβάνοντας υπόψη την κατάσταση αυτή και το νεαρό της ηλικίας μου, θεωρώ ότι είμαι πολύ τυχερή που μπορώ και βιοπορίζομαι από την τέχνη και αυτό είναι που με κάνει να χαμογελώ στην καθημερινότητά μου, το ότι έχω την πολυτέλεια να κάνω αυτό που αγαπώ.

Ελπίζω στην αλληλεγγύη και σε ένα καλύτερο μέλλον για όλους τους καλλιτέχνες!


P.E. Θα πήγαινες ποτέ στα μπουζούκια; Πες μου τι άλλες μουσικές ακούς σαν νέο κορίτσι;

M.M. Η μουσική για μένα δεν έχει στεγανά. Ακούω οτιδήποτε θεωρώ ότι έχει κάτι να μου πει, να μιλήσει στην καρδιά μου και στη σκέψη μου. Το ζήτημα είναι η αισθητική που δυστυχώς στις μέρες μας λόγω της άκρας εμπορευματοποίησης της τέχνης βλέπουμε ότι λείπει όλο και περισσότερο.

P.E. Διαβάζεις ποίηση. Ποιος ποιητής από τους νεότερους Έλληνες θα μπορούσε να αποδοθεί λυρικά στο θέατρο και ποιον θα ήθελες να απαγγείλεις εσύ;

M.M. Ένας ποιητής που με συγκινεί βαθιά, ο ποιητής όπως λεν του έρωτα και της επανάστασης, είναι ο Τάσος Λειβαδίτης. Θα ήταν ιδανικός στο να αποδοθεί ακόμα και η ίδια του η ζωή μέσα από το έργο του στο θεατρικό σανίδι, και όχι μόνο το σπουδαίο έργο που μας έχει αφήσει πίσω.

Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης δεν πρέπει να μας παραδειγματίζει μόνο από το έργο του αλλά και από τη ζωή του. Ο Λειβαδίτης ήταν αγωνιστής, θυσίασε τη ζωή του για τα ιδανικά του, για την ελευθερία, για την ισότητα, για αξίες που στις μέρες μας βυθίζονται μέσα σε αυτή την εγωιστική κοινωνία που μεγαλώνουμε.

Ο Λειβαδίτης από την εξορία έγραψε τα πιο αφυπνιστικά ποιήματα που σήμερα είναι πιο επίκαιρα όσο ποτέ. Αλλά παράλληλα εκεί, από τους τόπους εξορίας, έγραψε τις πιο σπαρακτικές, τις πιο ρομαντικές επιστολές στη γυναίκα του Μαρία, με την οποία έμεινε μαζί μέχρι το τέλος.  


P.E. Εκτός από τραγουδίστρια είσαι και καθηγήτρια. Μίλησε μου λίγο για αυτό, τι προσπαθείς να μεταδώσεις στα παιδιά;

M.M. Είμαι πολύ τυχερή και χαρούμενη που από τη στιγμή που ολοκλήρωσα τις σπουδές μου έχω την ευκαιρία να διδάσκω στην Φιλαρμονική Εταιρεία Ωδείο Πατρών. Είναι μία από τις προτεραιότητες μου να γίνομαι καλύτερη δασκάλα να κατακτώ την γνώση και τον τρόπο να την μοιράζομαι.

Πρόσφατα μάλιστα ολοκλήρωσα της σπουδές μου στην Ανώτατη Σχολή Παιδαγωγικής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης. Είμαι κι εγώ η ίδια ευγνώμων που έχω γνωρίσει πλέον δασκάλους που με εμπνέουν και μου δίνουν απλόχερα αγάπη και γνώση και τους έχω σαν πρότυπο στη ζωή μου.

Το μοίρασμα των γνώσεων και της αγάπης για το τραγούδι πρέπει να είναι μέλημα όλων μας. Κάθε φορά νιώθω ότι δίνω σε κάθε μαθητή μου ένα κομμάτι μου κι αυτό με συνεπαίρνει.

Συγκινούμαι όταν βλέπω στο πρόσωπο των μαθητών μου την χαρά , την ικανοποίηση και την ευγνωμοσύνη καθώς  προοδεύουν. Τα παιδιά έχουν ανάγκη την τέχνη να τους ανοίξει τους ορίζοντες, να τους αφυπνίσει και να στοχαστούν μέσω της τέχνης για τη ζωή και το μέλλον του.

Γι’ αυτό, δεν χωράει η καρδιά μου ότι την χώρα που γέννησε τόσο πολιτισμό την καταντούν  απολίτιστη αποκόβοντας την τέχνη από τα σχολεία και τη δημόσια εκπαίδευση. Ο νους μου όμως ξέρει ότι η τέχνη τους φοβίζει γιατί μαθαίνει στους ανθρώπους να σκέφτονται και όπως είπε κι ο Μπρέχτ " ο άνθρωπος έχει μόνο ένα ελάττωμα... ξέρει να σκέφτεται".