Στις δύσκολες και καθοριστικές στιγμές του Έθνους, η Εκκλησία μας ανέκαθεν στάθηκε βράχος. Ήταν ο κυματοθραύστης που απέκρουσε αλλεπάλληλες επιθέσεις που στόχευαν στην εθνική ταυτότητα μας, στην πίστη μας, κρατώντας όρθια την Ελλάδα.

Κληρικοί θυσίασαν τη ζωή τους πολεμώντας για την απελευθέρωση και την ανεξαρτησία της πατρίδας μας, το Κρυφό Σχολειό ήταν ο φάρος της μόρφωσης και της εθνικής ανάτασης σε σκοτεινές εποχές. Ουδέποτε η Εκκλησία έσπειρε τον διχασμό με κηρύγματα μισαλλοδοξίας.

Τη ρητορική του μίσους, που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τον αυθεντικό λόγο αγάπης της Ορθοδοξίας μας, ο Αμβρόσιος  δεν την εγκατέλειψε ούτε τώρα που διανύουμε μια ακόμη κρίσιμη κατάσταση, δίνοντας συντεταγμένα και με επιτυχία τη μάχη κατά της πανδημίας του κορωνοϊού.

Ως  ιδιώτης πια, φρόντισε να ξαναδώσει το αποκρουστικό στίγμα του «αφορίζοντας» τον πρωθυπουργό και δύο κυβερνητικά στελέχη, την υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως και τον υφυπουργό Πολιτικής Προστασίας Νίκο Χαρδαλιά. Και ιδίως στην περίπτωση της κυρίας Κεραμέως, δεν σεβάστηκε μέσα από τα μάτια της μισαλλοδοξίας του ούτε το γεγονός ότι είναι μητέρα!     

Πάντως, είναι αξιοσημείωτο ότι ο δήθεν αφορισμός του, γιατί περί αυτού ακριβώς πρόκειται εφόσον μόνο η Ιερά Σύνοδος (που τον «άδειασε) θα έπαιρνε στο παρελθόν μια τέτοια αναχρονιστική απόφαση, συνάντησε την έμπρακτη αποδοκιμασία των παρευρισκόμενων πιστών, πολλοί εκ των οποίων αποχώρησαν σε ένδειξη σιωπηρής διαμαρτυρίας από τον Μητροπολιτικό Ναό Παναγίας Φανερωμένης Αιγίου.  

Παράλληλα, όμως, έρχεται σε προφανή αντίθεση, ακόμη και στο επίπεδο των συμβολισμών, με την υψηλή αποδοχή που απολαμβάνουν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και ο ίδιος προσωπικά από μια κοινωνία που έχει συνειδητοποιήσει ότι χάρη στα έγκαιρα μέτρα που ελήφθησαν και στη συντονισμένη προσπάθεια όλων μας αποφύγαμε τα χειρότερα, ανυψώνοντας την Ελλάδα ως πρότυπο συμπεριφοράς στα μάτια του υπόλοιπου κόσμου.

Απ’ αυτήν την κοινή προσπάθεια, η Εκκλησία δεν έλειψε. Πώς θα μπορούσε, άλλωστε, να απουσιάσει; Έβαλε σε ένα επιπλέον εθνικό ζήτημα πλάτη, όπως έκανε πάντα.

Δεν έχω την απαίτηση, πολύ περισσότερο την προσδοκία να το καταλάβει αυτό ο Αμβρόσιος, να βάλει μυαλό στα γεράματα, να συνετιστεί και να εναρμονιστεί στην εποχή μας με τη φωνή της λογικής, ακολουθώντας τα βήματα του πραγματικού λόγου του Χριστού.

Αντιλαμβάνομαι ότι ενδεχομένως να έχει πέσει σε βαριά κατάθλιψη, καθώς δεν έχει πλέον καμία θεσμική εκκλησιαστική ιδιότητα. Ως εκ τούτου, προσπαθεί με ξεσπάσματα όπως αυτό του «αφορισμού» να συντηρείται στη δημοσιότητα, βγάζοντας τον πραγματικό εαυτό του, που και να ήθελε δεν θα μπορούσε να κρύψει.  

Με όλο τον σεβασμό στην ηλικία σου, άλλη λογική εξήγηση, Γέροντα Αμβρόσιε, δεν υπάρχει για τις μεσαιωνικής απόχρωσης γραφικότητες σου. Στην περίπτωση σου ταιριάζει αυτό που έγραψε ο μεγάλος Έλληνας στιχουργός και χρονογράφος, του 18ου αιώνα, Καισάριος Δαπόντες: «Το γαρ πολύ της θλίψεως γεννά παραφροσύνην».