Είναι στάνταρ αυτό. Όσοι από εμάς μένουμε στην πόλη για να περάσουμε τις μέρες του Πάσχα, όσο καλά και να προσπαθήσουμε να περάσουμε, σίγουρα θα μας λείπει το χωριό.

Όποιο χωριό και να έχει ο καθένας μας, όποιο και αν είναι το μέρος που έχει ταυτίσει τις μέρες του Πάσχα με αυτό. Θέλετε να είναι στη θάλασσα, θέλετε να είναι στο βουνό, θέλετε να είναι στο κάμπο; Κανένα πρόβλημα.

Στη συνείδηση όλων μας, πώς να το κάνουμε το Πάσχα είναι ταυτισμένο με το χωριό. Είναι ταυτισμένο με τα λουλούδια που ανθίζουν και μοσχοβολούν στην αυλή μας, με το χορτάρι που απλώνεται, με τα δέντρα που βγάζουν τους καρπούς τους με τα ρυάκια που έρχονται από τα βουνά και τα ποτάμια που φτάνουν στη θάλασσα.

Στη θάλασσα που πηγαίνουμε πάντα μία βόλτα μετά το αρνί έτσι για να τη δούμε και να μας "πιάσει" η χώνεψη. Το Πάσχα είναι το χωριό που έχει ο καθένας μας μέσα στην καρδιά του και αυτό δεν αλλάζει, με καμία κυβερνητική εντολή, με καμία πανδημία.

Αυτό τα Πάσχα θα μας λείψει φέτος. Γιατί όλοι αγαπάμε το χωριό μας! Όπως η Ελένη Κουτσομπελίτη αγαπάει το δικό της χωριό την Ζήρια Αχαΐας και έγραψε ένα υπέροχο κείμενο για αυτό, με φόντο το Πάσχα που φέτος δεν θα είναι ίδιο για όλους μας.

Προσκαλεί μάλιστα τους αναγνώστες αυτής της δημοσίευσης να προβούν σε μια αντίστοιχη ενέργεια και να κοινοποιήσουν κάτι ξεχωριστό, για να αναδειχθούν άγνωστες πτυχές του μοναδικού ελληνικού τοπίου. 


Γράφει για το χωριό της: «Κάπου στην Αιγιάλεια μεταξύ Λαμπιρίου και Καμαρών ξεδιπλώνεται ένας επίγειος παράδεισος. Ιδιαίτερη πατρίδα και γενέτειρα του ποιείτε Γιάννη Κουτσοχέρα, η Ζήρια είναι ευρέως γνωστή για τις παραδοσιακές ταβέρνες, τα "Πανωζηριώτικα" και τη γιορτή της Πρωτομαγιάς.

Η μοναδική ομορφιά της συνίσταται σε ένα κράμα περίτεχνων στοιχείων που συνυπάρχουν αρμονικά μεταξύ του συνθέτοντας ένα πολύχρωμο φυσικό ψηφιδωτό!!! Φυσικές κρήνες, πλακόστρωτα σοκάκια, πανέμορφα ρυάκια, παλαιά αρχοντικά, πέτρινα ξωκλήσια, αμέτρητοι ελαιώνες και αμπελώνες, παγκάκια βαμμένα στα χρώματα της ελπίδας και του πάθους δεσπόζουν επιβλητικά μέσα στο απέραντο πράσινο.

Το λιλιπούτειο αυτό χωριό παραμένει ζωντανό και όμορφο -και σίγουρα το μόνο στολισμένο εν όψει Πάσχα- χάρη στην αμέριστη φροντίδα κάποιων ανθρώπων που το αγαπούν πραγματικά. Και επειδή τα λόγια είναι περιττά....Ιδού.

Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους! Πάρτε μια μικρή γεύση και επισκεφτείτε το με την πρώτη ευκαιρία».