Μέσα από τις δυσκολίες που περνάει η υφήλιος αρχίζεις και αντιλαμβάνεσαι ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο, τίποτα δε σου χαρίζεται. Η καθημερινότητα σου στο πάγο, τα όνειρα σου σε παύση. Αρχίζεις να κάνεις σκέψεις, πως θα είναι το αύριο μετά από μια πρωτόγνωρη για εμάς συνθήκη.

Μήπως τελικά πρέπει να αποφασίσουμε εν μέσω πανδημίας ότι μας ανοίγεται μια ευκαιρία για να αλλάξουμε στάση στην οικονομία μας;

Ήρθε η στιγμή να αλλάξουμε σκέψη και ρότα πως αντιμετωπίζουμε την οικονομία μας πρώτα ως Ελλάδα και μετά ως Ευρώπη. Θα πρέπει να γίνει κεντρικός στόχος το οικονομικό αποτέλεσμα, η πλήρης απασχόληση του ανθρώπινου δυναμικού αλλά και η δίκαιη κατανομή του εισοδήματος με παρεμβάσεις που μεγιστοποιούν την επένδυση και την κατανάλωση στην οικονομία.

Με παρεμβάσεις που να στοχεύουν στην ανάπτυξη, στην πλήρη ενίσχυση της απασχολησιμότητας, στην δίκαιη κατανομή του πλούτου και στην σταθερότητα της οικονομίας που θα επιβραβεύουν την ανθρώπινη προσπάθεια και το ρίσκο της υγιούς επιχειρηματικότητας, και που θα περιορίζουν και θα φορολογούν αποφασιστικά την κερδοσκοπία, θα μειώνουν τη γραφειοκρατία και τέλος την εν γένει αναξιοκρατία σε κάθε επίπεδο της κοινωνικής οργάνωσης, δημόσιας και ιδιωτικής.
Όλα τα παραπάνω, επιτυγχάνονται με δημόσιες παρεμβάσεις στην διανομή του εισοδήματος, με προνόμια στη καινοτομία, με κοινωνική δικαιοσύνη μέσω της ορθολογικής φορολόγησης αλλά ταυτόχρονα και με τη μέγιστη δυνατή απασχόληση του ανθρωπίνου δυναμικού. Με ένα κράτος που θα αποταμιεύει όταν ευημερεί και θα ξοδεύει εν καιρώ κρίσης, όπως επίσης θα είναι σε θέση να ελέγχει την αποταμίευση ανάλογα με την κατανάλωση, ώστε να δημιουργείται σταθερότητα και τα επίπεδα ανεργίας να παραμένουν σε χαμηλά ποσοστά.

Την ίδια στιγμή που θα εγγυάται τη σωστή διανομή του εισοδήματος μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας με επιπλέον φόρο στις μη παραγωγικές κερδοσκοπικές επενδύσεις έναντι της υγιούς επιχειρηματικότητας. Παράλληλα, θα δίνει τα απαραίτητα «εργαλεία» για την σημαντική μείωση της γραφειοκρατίας με την επιδίωξη της απλούστευσης των διοικητικών τύπων και διαδικασιών, με τη συστηματική προσπάθεια ενδυνάμωσης της ευελιξίας, της αξιοκρατίας, της διαφάνειας και της δικαιοσύνης.

Συμπερασματικά η νεοφιλελεύθερη πολιτική, δηλαδή ότι η ελεύθερη αγορά θα δώσει απαντήσεις σε όλες τις τυχόν ανάγκες μιας οικονομίας, μας οδήγησε σε δυο κρίσεις. Το κοινωνικό κράτος, η ρυθμιστική παρέμβαση στην αγορά, ο νέος καταμερισμός του πλούτου και η ενίσχυση της κοινωνικής συνοχής μπορεί και πρέπει να αποτελέσει λύση. Η μείωση των ανισοτήτων και η χρήση μέρους των υπερκερδών που έχουν δημιουργηθεί παγκοσμίως αποτελεί αναγκαιότητα.
Η αλλαγή πλεύσης κρίνεται επιβεβλημένη όσο ποτέ.