Ο χρόνος έχει σταματήσει να κυλά στο χωριό Τόσκες, στην Αχαΐα.

Δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει τίποτα, όμως αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που έχει κάνει το σκηνικό στο χωριό να έχει δέσει, τόσο απόλυτα και τόσο αρμονικά με το φυσικό τοπίο που το περιβάλλει. Είναι το χωριό που πρόκειται σε λίγους μήνες από τώρα να σκεπαστεί από τη τεχνητή λίμνη Αστερίου, προκειμένου να λειτουργήσει το φράγμα Πείρου - Παραπείρου. 

Οι Τόσκες "θυσιάστηκαν" για ένα έργο που σύμφωνα με τα όσα γνωρίζουμε όταν λειτουργήσει πρόκειται να δώσει ζωή στον κάμπο της Τριταίας και της Δυτικής Αχαΐας, με τα νερά του, σε περιοχές της Αχαΐας που έχουν σοβαρό πρόβλημα υδροδότησης.

Έτσι και αλλιώς ο χρόνος έχει σταματήσει γι' αυτό το χωριό που μοιάζει να περιμένει καρτερικά τον οριστικό του θάνατο, την εξαφάνιση του, έτοιμο για να βουλιάξει κάτω από τα νερά της λίμνης. 

Όλα αυτά είναι συναισθήματα που διαχέονται στον επισκέπτη, με το που φτάνει εκεί και αντικρίζει τα εγκαταλειμμένα σπίτια, το εκκλησάκι που ήταν το σημείο αναφοράς στο χωριό και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία του που πλέον έχουν γίνει ένα με τη λάσπη.

Ο Λεωνίδας Αξιώτης που επισκέφτηκε τις Τόσκες προσπάθησε να αποδώσει στον φωτογραφικό φακό αυτή την καρτερικότητα για το οριστικό τέλος, αλλά και την κορύφωση της γαλήνης και της αρμονίας, του χωριού με το φυσικό του τοπίο.


Το κατάφερε βάζοντας ένα ασπρόμαυρο φόντο στις εικόνες του, ένα φόντο που αναδεικνύει το κλασικό και διαχρονικό στοιχείο που χαρακτηρίζει κάθε οργανισμό.

Λίγο πριν το τέλος όλα ηρεμούν και όλα αναδύονται και όσα και αν μας πίκραναν, όσα και αν μας θύμωσαν δεν μετρούν. Μετράει μόνο η θυσία, η πράξη που απαιτεί την ανάλογη γενναιότητα.

Σαν και αυτή που μαρτυρούν οι ασπρόμαυρες εικόνες του χωριού καθώς σε λίγους μήνες θα εξαφανιστούν από τον χάρτη. Ελπίζοντας μόνο ότι αυτό θα αποτελέσει την αρχή για κάτι καινούργιο. Άλλωστε, αυτός δεν είναι και ο κύκλος της ζωής;