Ο Θάνος Μικρούτσικος λάτρευε το καρναβάλι της Πάτρας, ως γνήσιος Πατρινός. Όχι τόσο το καρναβάλι με τη σύγχρονη μορφή του και τα πληρώματα, αλλά κυρίως αυτό που είχε ζήσει ως πιτσιρικάς στην πόλη του, τις δεκαετίες του '50 και του '60. 

Η Πάτρα, σύμφωνα με ανακοίνωσή της δημοτικής αρχής, πρόκειται να τιμήσει τη μνήμη του με διάφορες εκδηλώσεις και ήδη έχει ξεκινήσει δράσεις προς αυτή την κατεύθυνση. Το Καρναβάλι της Πάτρας, τον είχε τιμήσει εν ζωή, έναν χρόνο πριν από την Πολιτιστική Πρωτεύουσα του 2006, το 2005 όταν τότε ο ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης που πια δεν βρίσκεται ανάμεσα μας, είχε παρελάσει με την μορφή άρματος, μπρος στο πιάνο του. 

Ο ίδιος στο βιβλίου του Οδυσσέα Ιωάννου "Θάνος Μικρούτσικος, μια αυτοβιογραφία μέσα από 24 συναντήσεις μιλώντας για το Καρναβάλι της Πάτρας έλεγε: "Έζησα την ακμή του Καρναβαλιού και ευτυχώς δεν έζησα την παρακμή του, η οποία ξεκίνησε τη δεκαετία του ’60.

Διαρκούσε περίπου δύο μήνες. Μία πόλη με εκατό χιλιάδες κατοίκους, τους διπλασίαζε την τελευταία εβδομάδα του Καρναβαλιού. Ήταν ένα καρναβάλι καθαρά ιταλικό, με βεγγέρες τύπου 19ου αιώνα. Στα Μπουρμπούλια, με τα ντόμινο, χαλάρωναν πολύ τα ήθη και όλη η πόλη ζούσε σε κάθε άκρη της μία ωραία τρέλα. Συμμετείχα όσο μπορούσα σε όλη αυτήν τη γιορτή, όμως πίσω από αυτό αισθανόμουν μία αδιόρατη θλίψη.

Δεν μπορώ να την εξηγήσω εκείνην τη θλίψη, αλλά ήταν έντονη. Το "φαίνεσθαι" του Καρναβαλιού ήταν η χαρά και ήταν πηγαία, αλλά πίσω από τη βιτρίνα υπήρχε θλίψη. Όσο και να σου φανεί περίεργο, η καλύτερη μουσική που έχω ακούσει για το καρναβάλι είναι η sequenza για τρομπόνι του Λουτσιάνο Μπέριο [Luciano Berio], αφιερωμένη στον αγαπημένο του κλόουν του τσίρκου του Μιλάνου.

Θυμάμαι έντονα και τον περίφημο σοκολατοπόλεμο. Στις μεγάλες παρελάσεις, έρχονταν φορτηγά γεμάτα με χιλιάδες σοκολάτες, που τις πετούσαν στο πλήθος, στα μπαλκόνια, στον δρόμο, παντού". 

Η φωτογραφία με το άρμα του Θάνου Μικρούτσικου από το καρναβάλι του 2005 είναι του Άρη Μπετχαβά.