Αναμφίβολα, το «πρώτο όνομα» στους αυτοδιοικητικούς παράγοντες της χώρας. Εκρηκτική η δημοφιλία του που διαπερνά οριζόντια τις κοινωνικές διαστρωματώσεις της Πάτρας. Φυσικά το ίδιο συμβαίνει και με τις πολιτικές φυλές, του τρίτου αστικού πόλου της Ελλάδας. Ο Κώστας Πελετίδης, εδώ και 6 χρόνια έχει μετατραπεί σε κυρίαρχη φυσιογνωμία για την Πάτρα και το ΚΚΕ και εδώ που τα λέμε, δύσκολα θα ακούσει κανείς για αυτόν κακή κουβέντα.

Όμως στην ζωή και ίσως λίγο περισσότερο στην πολιτική, σημασία έχουν και οι συγκυρίες. Και αυτές ήταν ευνοϊκές για τον δήμαρχο Πατρέων. Ο Πελετίδης, σε μια άλλη κλίμακα, αποτέλεσε ένα πολιτικό στέλεχος που συγκαταλέγεται στην χορεία εκείνων, που αναδείχθηκαν μέσα από τις «στάχτες» της εποχής της κρίσης, των μνημονίων και της κοινωνικής αναταραχής. Δεν μπορεί κανείς, κοιτώντας την δεκαετία που τελειώνει, να αρνηθεί πως το 2014 ήταν κομβικό για τον ίδιο. Για πολλούς λόγους. Και κυρίως καθοριστικούς.

Από την μια, υπήρξε η τουλάχιστον κακή θητεία της προηγούμενης δημοτικής αρχής. Η περίοδος του Γιάννη Δημαρά, επιβεβαίωνε την λανθασμένη επιλογή των πολιτών της Πάτρας το 2010. Στα μέσα του 2014, οι πολίτες της είχαν την εντύπωση πως η «πόλη δεν διοικείται». Και δεν είχαν και άδικο. Η δημοτική ομάδα Δημαρά, είχε αρχίσει να ξηλώνεται από την πρώτη μέρα της θητείας της και στο εξής αποδύθηκε σε ένα κρεσέντο κούφιας διαμαρτυρίας και επαναστατικής γυμναστικής. Ο Πελετίδης, απέναντι σε κάτι τέτοιο, δεν άφηνε και πολλές αμφιβολίες για την συμπαγή ενότητα της «Λαϊκής Συσπείρωσης». Μάλιστα, για την ιστορία, ο εν ενεργεία τότε δήμαρχος, κατετάγη τέταρτος…

Από την άλλη, δεδομένη ήταν πια-σε μια πόλη με ισχυρά κεντροαριστερά αντανακλαστικά-η εκλογική κατάρρευση και ο κατακερματισμός των πασοκικών μηχανισμών. Γεγονός που σε συνδυασμό με την ομβροντία υποψηφιοτήτων από τον εν λόγω πολιτικό χώρο, απελευθέρωσαν δυνάμεις. Αυτά όμως στον πρώτο γύρο. Γιατί στον δεύτερο, απέναντι σε μια εξαιρετική αλλά στενά κομματική και μάλλον αδύναμη υποψηφιότητα του Κώστα Χριστόπουλου, η νίκη του Πελετίδη ήρθε πανεύκολα.

Το 2019, το σκηνικό ήταν παρόμοιο, με τα ανάλογα αποτελέσματα. Κι όλοι μιλούν πλέον για το φαινόμενο «Πελετίδη». Όμως οι προκλήσεις για την πόλη δεν σταματούν εδώ. Και η φυσιογνωμία του δημάρχου της Πάτρας, δείχνει να ταιριάζει σε απόλυτο βαθμό, με το προφίλ του μέσου κάτοικου της πόλης. Σίγουρα όμως δεν εμπνέει εξωστρέφεια και προοπτική για μια πόλη, της οποίας οι οικονομικοί «πνεύμονες» είναι οι φοιτητές και το λιμάνι, την στιγμή μάλιστα  που το πανάξιο ανθρώπινο δυναμικό της, βρίσκεται στο εξωτερικό. Φανατικοί φίλοι του Κώστα Πελετίδη, σιγοψιθυρίζουν(ανατρέχοντας και στις συνεχόμενες νίκες Άννινου) πως «ο Πελέ θα βγαίνει δήμαρχος για όσο θέλει». Στο 2023 σίγουρα υπάρχει η απάντηση. Ή μήπως νωρίτερα;