Είναι 29 ετών, απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας και ένας από τους βασικούς λόγους που αποφάσισε να γίνει ηθοποιός είναι τα υπέροχα κείμενα της κλασικής -και όχι μόνο- λογοτεχνίας που του δόθηκε η δυνατότητα να διαβάζει. 

Ο Δημήτρης Βαμβακάς είναι ένας από τους νέους που ανήκει στις φουρνιές που βγαίνουν από τη Δραματική Σχολή, ένας Πατρινός που γεννήθηκε και μεγάλωσε στην πόλη μας και θέλησε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το θέατρο. Αγαπάει την Πάτρα και για την ώρα θέλει να το παλέψει εδώ, αρκεί αυτό να μην του στερήσει τη δυνατότητα να πετύχει τα όνειρά του. 

Φέτος τον βλέπουμε στο ρόλο του Σλημ, στην κεντρική παραγωγή του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου, στο έργο του Τζον Στάινμπεγκ που ανεβαίνει με επιτυχία στη θεατρική σκηνή του "Απόλλων". Ένα έργο που αρέσει αρκετά στο κοινό, σε σκηνοθεσία Μάνου Καρατζογιάννη και που στηρίζεται κυρίως στους απόφοιτους της Δραματικής Σχολής και ο Δημήτρης Βαμβακάς είναι ένας από αυτούς.

Βρίσκεται στην ανατολή της καριέρας του, αν και έχει κάνει ήδη κάποιες αρκετά καλές δουλειές όπως το "Closer" του Patrick Marber σε σκηνοθεσία Γιώργου Παύλου, "Η Ροδή και το χρυσό βέργι" σε σκηνοθεσία Δημήτρη Δεγαΐτη (ανέβηκαν και οι δύο παραστάσεις στο θέατρο Επίκεντρο), ενώ έχει πάρει μέρος και στην ταινία μικρού μήκους "Φάκελος 18", σε σκηνοθεσία Νίκου Ρουμελιώτη.

Στο patrasevents.gr μιλάει για τα όνειρα και τα σχέδια που έχει. 


P.E. Πες μου δύο λόγια για το ρόλο σου στο "Άνθρωποι και Ποντίκια".

Δ.Β. "Στο έργο έχω το ρόλο του Σλημ, είναι ο αρχιεργάτης στο κτήμα και αυτός που έρχεται πιο κοντά με τους δυο κεντρικούς ήρωες, πιάνει φιλία μαζί τους και τους βοηθάει να παραμείνουν στο κτήμα". 

P.E. Υπάρχουν σημεία που ταυτίζεσαι ως χαρακτήρας μαζί του;

Δ.Β. "Ναι υπάρχουν πολλά κοινά σημεία. Ο Σλημ είναι ένας ήρωας που βρίσκει λύσεις, κάνει πράξεις, είναι δοτικός. Πιστεύει στο μαζί και στην αλληλεγγύη και όλα αυτά μέσα σε ένα περιβάλλον που όλοι γύρω του βουλιάζουν και που ο καθένας είναι μόνος. Είναι στοιχεία που τα έχω πολύ έντονα μέσα μου, πολλές φορές στη ζωή μου νιώθω πως βουλιάζω μέσα σε άσχημες συνθήκες και προσπαθώ όσο γίνεται να κρατήσω τον εαυτό μου αλώβητο και να γίνομαι δοτικός". 

P.E. Τι είναι αυτό που σου άρεσε διαβάζοντας το κείμενο του Στάινμπεγκ;

Δ.Β. "Είναι ένα εξαιρετικό κείμενο. Με συγκίνησε πολύ γιατί κάθε ήρωας του έργου έχει ένα όνειρο να καταφέρει να ζήσει μια άλλη ζωή, δεν ζητάνε κάτι άπιαστο, αλλά το αυτονόητο. Να μπορούν να έχουν αγάπη και αξιοπρέπεια, κάτι που όμως οι συνθήκες της ζωής ούτε αυτό δεν τους βοηθάει να αποκτήσουν. 

Επίσης μου άρεσε πολύ που ο Στάινμπεγκ "παίζει" και με το θέμα του αποχωρισμού, υπάρχει στο έργο το γέρικο σκυλί που δεν μπορεί άλλο να ζήσει. Πρέπει να πεθάνει για να έρθει στη θέση του ένα νεογέννητο κουτάβι. Υπάρχει επίσης ο Λένι που πρέπει να πεθάνει από το χέρι του φίλου του γιατί η κοινωνία δεν μπορεί να τον αντέξει. Όλο αυτοί είναι σκληροί αποχωρισμοί που συναντάμε στη ζωή μας με πολλές μορφές". 


P.E. Πότε αποφάσισες ότι θες να γίνει ηθοποιός και από που πήρες κίνητρο;

Δ.Β. "Ηθοποιός αποφάσισα να γίνω στα 18 περίπου. Είχα περάσει από σχολή ζωγραφικής και ωδείο και μετά από αυτά συνάντησα το θέατρο στο νυχτερινό Λύκειο. Ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός μου στη θεατρική ομάδα του σχολείου και με κάλεσαν να ζωγραφίσω τα σκηνικά τους, εκεί γνώρισα τον υπεύθυνο καθηγητή της ομάδας τον Φώτη Λάζαρη. 

Πιστεύω πως αυτός ο άνθρωπος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφασή μου να γίνω ηθοποιός. Μου είπε πως τους έλειπε ένα άτομο να κάνει ένα μικρό ρόλο και μου πρότεινε να το κάνω εγώ. Δεν φανταζόμουν πως μπορώ να παίξω, φοβήθηκα, αλλά είπα το "ναι".  Από τότε κόλλησα. Αυτός ο άνθρωπος με έκανε να αγαπήσω πολύ τα κείμενα, μου έδωσε να διαβάσω λογοτεχνία και με έβαλε σε έναν άλλο κόσμο που μου άρεσε πολύ". 

P.E. Τι είναι αυτό που σε φοβίζει στην απόφαση που πήρες;

Δ.Β. "Δεν με φοβίζει τίποτα, ήταν συνειδητή επιλογή μου να γίνω ηθοποιός έχοντας στο μυαλό μου και τα θετικά και τα αρνητικά. Απλώς το μόνο που θα ήθελα θα ήταν να είναι πιο προστατευμένο αυτό το επάγγελμα σε συνθήκες εργασίας και σε θέματα αμοιβής".

P.E. Το θέατρο τι είναι για σένα; Με ποια διαδικασία σε γεμίζει;

Δ.Β. "Το θέατρο για μένα είναι τρόπος ζωής. Με βοηθάει να βάζω ψηλά τον πήχη για τον εαυτό μου τη στιγμή που η κοινωνία σε σπρώχνει να τον έχεις χαμηλά. Η διαδικασία που με γεμίζει είναι να έρχομαι σε επαφή με τα κείμενα, αυτό με κάνει να καλλιεργώ τον εαυτό μου για να μπορώ να κατανοήσω τα θέματά τους". 

P.E. Η εμπειρία σου μέσα από τη Δραματική Σχολή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας; 

Δ.Β. "Η εμπειρία μου είναι πολύ καλή. Εκεί διαμορφώθηκα, είχα την τύχη να έχω πολύ σπουδαίους καθηγητές που μας έδωσαν πολλά εργαλεία και εφόδια και επίσης μας δίδαξαν, πως να υπάρχουμε με αξιοπρέπεια και με κριτική σκέψη στο θέατρο, αλλά και στη ζωή μας". 


P.E.. Πες ένα έργο στο οποίο θα ήθελες να παίξεις στην καριέρα σου και γιατί;

Δ.Β. (Γελάει). Αυτή η ερώτηση για ένα νέο ηθοποιό είναι πολύ δύσκολη. Εγώ θα ήθελα να παίξω σχεδόν τα πάντα. Παρ' όλα αυτά όμως μια παραπάνω επιθυμία μου είναι ο Άμλετ του Σαίξπηρ γιατί ήρθα για 3 χρόνια σε επαφή μαζί του στη σχολή και θα ήθελα πολύ πάλι να μπω στη διαδικασία να μελετήσω αυτό το κείμενο". 

P.E. Τι δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας νέος ηθοποιός στην Πάτρα;

Δ.Β. "Αυτές πιστεύω που θα συναντούσε και στην Αθήνα. Μικρή ζήτηση ηθοποιών και μεγάλη προσφορά και το να καταφέρει να ζήσει από το θέατρο". 

P.E. Ποια είναι τα σχέδια σου για το μέλλον. Το σκέφτεσαι για την Αθήνα;

Δ.Β. "Έχω την χαρά να συνεργάζομαι με τον Θανάση Σαράντο ηθοποιό-σκηνοθέτη από την Αθήνα. Ήμουν βοηθός σκηνοθέτη στην "Γέρμα" που είχε φέρει τον Οκτώβριο στην Πάτρα, αλλά και στον "Αμερικάνο". 

Θα είμαι βοηθός σκηνοθέτη και στην επόμενη δουλειά του στο "Αμερικάνικο Βούβαλο" του Ντέιβιντ Μάμετ που θα γίνει στην Πάτρα τον Μάρτιο. Ναι το σκέφτομαι για την Αθήνα γιατί εκεί γίνονται πολύ σπουδαία πράγματα. Μόνο που θα έχεις την ευκαιρία να βλέπεις δουλειές από σπουδαίους σκηνοθέτες είναι σημαντικό. Ακόμα δεν το έχω αποφασίσει αν θα πάω άμεσα. Αγαπώ πολύ την πόλη μου θα ήθελα να το παλέψω εδώ για την ώρα".  


P.E. Η τηλεόραση και ο κινηματογράφος σε ενδιαφέρουν και τι άποψη έχεις για αυτά;

Δ.Β. "Δεν ήμουν ποτέ φαν της τηλεόρασης, το μεγαλύτερο ποσοστό σήριαλ που βλέπω με κάνουν να νιώθω πως απευθύνονται σε ανθρώπους χαμηλής νοημοσύνης. Υπάρχει βέβαια και ένα άλλο μικρο ποσοστό που κάνει ενδιαφέρουσες δουλειές. Η τηλεόραση δεν είναι κάτι το οποίο έχω σκεφτεί να κυνηγήσω για να μπω και πόσο μάλλον από δω από την Πάτρα. 

Ο κινηματογράφος ναι με ενδιαφέρει. Πρόσφατα έκανα μια ταινία μικρού μήκους και μου άρεσε πολύ. Ο ελληνικός κινηματογράφος έχει πολύ ωραία δείγματα δουλειάς". 

P.E. Η Πάτρα είναι πράγματι σε θεατρική άνθηση; Πώς βλέπεις το κοινό της;

Δ.Β. "Πιστεύω πως "ναι", η προσέλευση των θεατών είναι μεγάλη. Αυτό σημαίνει πως κόσμος θέλει να δει θέατρο. Η σχολή της Πάτρας κάθε χρόνο βγάζει επαγγελματίες ηθοποιούς που πολλοί από αυτούς κάνουν ωραίες δουλειές στα θέατρα της πόλης και ο κόσμος το στηρίζει και αυτό είναι σίγουρα μια άνθιση για την πόλη μας".