Μια οικογένεια αποτελούμενη από γυναίκες, αποκαλύπτει τα μυστικά της στο θεατρικό κοινό στην αίθουσα του Τεχνοχώρου «Εργοτάξιον», από 4 Οκτωβρίου και κάθε Παρασκευή στις 21.15, στον Άγιο Δημήτριο (κοντά στο μετρό της Δάφνης).

Έχοντας χάσει σύζυγο αφενός και πατέρα αφετέρου, τις έχει καταβάλει το πένθος, για το χαμό ενός αγαπημένου σε εκείνες προσώπου αλλά και για τον περιορισμό που η απώλεια αυτή επιφέρει.

Η μητέρα βυθισμένη στη θλίψη της, συμπεριφέρεται με αυταρχισμό, επιβάλλοντας στις πέντε κόρες της να μείνουν κλεισμένες στο σπίτι για οχτώ χρόνια, πενθώντας. Εκείνες όμως, παρά τη λύπη τους, έχουν διαφορετικά σχέδια και επιθυμίες.

Η μεγαλύτερη (και πλουσιότερη) κόρη ξεκινά την (κρυφή και ταυτοχρόνως φανερή) νυχτερινή συναναστροφή με τον νεαρό όμορφο άνδρα του χωριού Πέπε Ρομάνο, στο παραθύρι του σπιτιού. Μετά από λίγο καιρό ανακοινώνει στην οικογένεια πως θα παντρευτούν και πως είναι ο μνηστήρας της. 

Δεν έχει όμως υπολογίσει τα συναισθήματα που η μικρότερη αδελφή της -η Αδέλα- έχει για εκείνον τα οποία όπως αποδεικνύεται στην πορεία είναι αμοιβαία. 

Μία ακόμα από τις πέντε αδελφές, η Μαρτίριο είναι ερωτευμένη με τον ίδιο άνθρωπο (ο οποίος δεν εμφανίζεται σε καμία σκηνή, υφίσταται μόνο ως παρουσία, βασισμένη στις περιγραφές των γυναικών του σπιτιού), όπως φανερώνεται από την κίνησή της να κλέψει τη φωτογραφία του και να την φυλάξει στο δωμάτιό της.

Η μία βιαστική να φύγει και να κάνει μια νέα αρχή, η άλλη επαναστάτρια και μη συγκαταβατική, η τρίτη πληγωμένη από τη χρονική φθορά, τις ασθένειες και τους συνεχείς περιορισμούς (αλληλοσυνδεόμενες ίσως καταστάσεις), αλλά και οι υπόλοιπες με τα δικά τους χαρακτηριστικά, τις συνήθειες και την ιστορία τους.

Πέντε νέες γυναίκες, κλεισμένες στο σπίτι με μια μητέρα αυστηρή και τις εργαζόμενες εκεί με τα προτερήματα και τα ελαττώματα τους, να βοηθούν τους άλλους αλλά και τον εαυτό τους, ισορροπώντας κάπου ανάμεσα στο συμβιβασμό και την επανάσταση (όπως όλοι οι κάτοικοι του σπιτιού τους).

Τί συνέπειες μπορεί να έχει ο κάθε είδους περιορισμός;

Πώς συνδέεται η καταπίεση με την εποχή και την περιοχή όπου εδραιώθηκε;

Περιορίζονται ο φόβος και ο δισταγμός σε πλαίσια οικογενειακά, ή καλύπτουν ένα ευρύτερο φάσμα σχέσεων, όπως εργασιακών ή ταξικών διαβαθμίσεων;

Τελικά πόσο διαφορετικά μπορεί να αντιδράσει κάθε άτομο στα αρνητικά συναισθήματα που αναδύονται από καταπιεστικές συμπεριφορές; 

Χτίζοντας ένα μύθο γύρω από το πρόσωπο του ‘’απαγορευμένου’’ πρωταγωνιστή Πέπε, οι γυναίκες προσπαθούν να ξεφύγουν από το δράμα τους, δημιουργώντας άθελά τους μια νέα τραγωδία. Κάθε χαρακτήρας παίζει ξεχωριστό ρόλο στη συγκρότηση των συνθηκών.

Η λεπτομέρεια που ξεχώρισε στην παράσταση αυτή ήταν η διαμόρφωση του χώρου με μικρές αλλά πολύ χαρακτηριστικές πινελιές -όπως η λάμπα πετρελαίου, ή μια εσάρπα ακουμπισμένη στην καρέκλα και λίγα ψίχουλα στο τραπεζομάντηλο μετά το οικογενειακό γεύμα- καθώς κάθε θεατής ήταν σαν να εισέρχεται στο σπίτι, μη μπαίνοντας κυριολεκτικά σε αυτό.

Θα λέγαμε πως είναι σαν να κρυφοκοιτάζει κανείς από το ανοιχτό παράθυρο, αποτέλεσμα που προέκυψε με σκηνικά που έκαναν τη διαφορά.

Όσο για τις ερμηνείες, ανταποκρινόμενες επακριβώς στην εποχή που γράφτηκε (1936) το έργο του Ισπανού ποιητή- συγγραφέα (παρουσιάστηκε το 1945), μεταφέρουν το κοινό στο κλίμα και το συναίσθημα που ο δημιουργός θέλει να πετύχει.

Μέσα στις καθημερινές τυραννικές συμπεριφορές, εύκολα εντοπίζει κανείς στοιχεία φασισμού, ο οποίος αποτελεί και έναν κοινωνικό αντικατοπτρισμό της περιόδου εκείνης (καθεστώς Φράνκο στην Ισπανία).

Πληροφορίες για τη θέση της γυναίκας και την επιρροή που ένας άνδρας μπορούσε να έχει στη ζωή της εκείνα τα χρόνια, διαχέονται σε όλη την θέαση. Ζητήματα ταξικά, επίσης προβληματίζουν.

Τελικά, τί ορίζει ο καθένας ως ελευθερία, σύμφωνα με τον Frederico Garcia Loca;

Θα σάς το φανερώσουν τα μέλη της θεατρικής ομάδας Mariposa. Συντελεστές, σκηνοθέτιδα και ηθοποιοί, δημιούργησαν με κόπο και μεράκι ένα αποτέλεσμα που θα κάνει εντύπωση -από την αφίσα, το ντύσιμο, το σπίτι, έως τις σχέσεις, τα ερωτήματα, τις συγκρούσεις και το τελικό χειροκρότημα.

Σταματία Καλλιβωκά