Από το κακό στο χειρότερο πάει η κατάσταση με τους οδηγούς ταξί και ένας κλάδος που κάποτε σου εξασφάλιζε ένα πιάτο φαγητό και ένα μεροκάματο, δεινοπαθεί χωρίς να υπάρχει τέλμα.

Οι επαγγελματίες του κλάδου είναι το λιγότερο απογοητευμένοι και άλλοι έχουν φτάσει στο σημείο της απόγνωσης, ξέροντας ότι από το νέο χρόνο τα πράγματα θα είναι ακόμα πιο δύσκολα, καθώς αυξάνονται οι ασφαλιστικές εισφορές και το ΦΠΑ, παραμένει στο ίδιο υψηλό επίπεδο. 

Τον προβληματισμό τους αυτόν τον εκφράζουν όχι μόνο μέσα από τα συνδικαλιστικά τους όργανα και τα σωματεία που προσπαθούν να υπερασπίσουν το δίκαιο ενός κλάδου που αντιμετωπίζεται με μάλλον εχθρικό τρόπο από την πολιτεία (φάνηκε αυτό από την αύξηση των ασφαλιστικών εισφορών και της μη μείωσης του ΦΠΑ), αλλά και στις μεταξύ τους συζητήσεις.

Στις συζητήσεις που έχουν ακόμα με τους πελάτες τους, με πολλούς από τους οποίους έχουν αποκτήσει διαπροσωπικές σχέσεις. "Τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα για τον κλάδο και δίνουμε καθημερινό αγώνα για να μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στις υποχρεώσεις και στις δυσκολίες" τονίζει ο Ανδρέας Θεοδωρόπουλος οδηγός ταξί που έχει μπει στον κλάδο στα χρόνια της κρίσης. 

Ο ίδιος είναι από αυτούς που πλέον θα σκεφτόταν αρκετά σοβαρά το να πληρώσει ένα σημαντικό χρηματικό ποσό για να επενδύσει και να μπει στον χώρο, αγοράζοντας ένα ταξί και την άδεια λειτουργίας του, βλέποντας την κατάσταση που επικρατεί και τις συνθήκες που υπάρχουν. 

"Είμαι υποχρεωμένος να δώσω την μάχη μου και αυτό κάνω από την στιγμή που μπήκα στον χώρο. Από την μία έχω μια δική μου δουλειά, από την άλλη οι υποχρεώσεις τρέχουν και για να βγάλεις ένα μεροκάματο θα πρέπει να είσαι όλη μέρα στους δρόμους. Θέλω να είμαι αισιόδοξος, όμως, σίγουρα τα πράγματα είναι αρκετά δύσκολα και υπάρχει θέμα για πολλούς επαγγελματίες που ζουν τις οικογένειες τους μέσα από αυτή την δουλειά". 

Μέσα σε όλα πρέπει να αλλάξουν και αμάξι

"Το θέμα δεν έχει να κάνει μόνο με την πολιτεία και την εχθρική στάση που έχει απέναντι στον κλάδο. Έχει να κάνει και με την πόλη" τονίζει από την πλευρά του ο οδηγός ταξί Χρήστος Νικολάκόπουλος, επαγγελματίας που παλιότερα είχε ασχοληθεί και με τον συνδικαλισμό, ενώ τα τελευταία χρόνια προσπαθεί να βρει μια διέξοδο στην ύφεση του επαγγέλματος, μέσω του τουρισμού. 

"Δεν έρχεται κόσμος στην Πάτρα, κατά συνέπεια δεν έρχεται χρήμα αφού η πόλη μας είναι πίσω στα πάντα και σε επίπεδο υποδομών και σε επίπεδο υπηρεσιών που να προσφέρονται στον επισκέπτη για να μείνει εδώ. Αυτοί που έρχονται φεύγουν γιατί παρόλο που υπάρχουν πράγματα για να δουν στην περιοχή μας, δεν έχουν κάτι για να τους κρατήσει". 

Ίδιο είναι το πνεύμα των περισσότερων επαγγελματιών του κλάδου. Αρκετοί ετοιμάζονται και σκέφτονται σοβαρά το ενδεχόμενο να παρατήσουν το επάγγελμα και να αλλάξουν κατεύθυνση.

Ειδικότερα από τη στιγμή που τα περισσότερα από τα αυτοκίνητα τους έχουν κλείσει πλέον μία εικοσαετία και βάση νόμου θα πρέπει να αντικατασταθούν. Να αγοράσουν δηλαδή καινούργια αμάξια. Που να βρεθούν αυτά τα χρήματα όμως;

2,5 με 3 ώρες η αναμονή στην πιάτσα

Είναι χαρακτηριστικό ότι αρκετοί από τους επαγγελματίες, βλέποντας ότι δεν μπορούν να σταυρώσουν πελάτη στους δρόμους της Πάτρας, φτάνοντας στο να καταναλώνουν όλη την βενζίνη, επιλέγουν να κάθονται για ώρες στις πιάτσες, περιμένοντας τον πελάτη να τους έρθει. 

Όμως ούτε και αυτό είναι λύση. Ο μέσος όρος αναμονής στην πιάτσα, σύμφωνα με τον κ. Νικολακόπουλο, είναι γύρω στις 2,5 με 3 ώρες και η κούρσα συνήθως έχει να κάνει μόνο με το ελάχιστο κέρδος. 3,80 ευρώ. "Με αυτά τα χρήματα εμείς θα πρέπει να πληρώσουμε τα τρέχοντα έξοδα, την συντήρηση του αυτοκινήτου, τις εισφορές και ταυτόχρονα να συντηρήσουμε την οικογένεια μας. Βγαίνουν; Δεν βγαίνουν...". 

Ωστόσο, πέρα από τα προβλήματα του κλάδου, εμπόδιο είναι και τα... απαρχαιωμένα μυαλά που έχουν ορισμένοι επαγγελματίες. "Φταίμε και εμείς κατά την άποψη μου. Θα πρέπει να εκσυγχρονιστούμε ως κλάδος. Δεν μπορεί τα πάντα γύρω μας να αλλάζουν και εμείς να λειτουργούμε, έτσι όπως κινούμασταν την δεκαετία του '80 και του '90. Έχουν αλλάξει τα πράγματα" τονίζει ο κ. Νικολακόπουλος.