ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΙΣΤΟΡΙΑ Συγκριτικές Διαχρονικές Μεταφιλοσοφικές Έρευνες 

στην Ανθρώπινη Μοίρα

Μέρος Ι

Γενική Μορφολογία της Ύπαρξης

Ο άνθρωπος ως ον είναι αναπόσπαστο μέρος της ολοκληρίας του όντος. Η πραγματικότητά του συνίσταται στο ότι αποτελεί μέλος της μιας και αδιαίρετης  πραγματικότητας. 

Η ιδιαιτερότητά του, θεμελιωμένη κατά την φύση του (μηχανική, βιολογική, ψυχολογική) σε διαφοροποιημένες, πολύπλοκες, εκτεταμένες και ελαφρά παραλλασσόμενες δομές με δυνατότητα και ροπή εμμέτρων συνεχών μικρών αποκλίσεων από την κανονικότητα, αναπτύσσεται σε συνείδηση. Τέλος της ουσίας του είναι η νόηση του όντος εν γένει. Να γίνει ο τέλειος καθρέφτης της πραγματικότητας. Αλλά το κάτοπτρο είναι μια φαντασία, εκφραστική της αλήθειας: το αληθινό Νοείν συμπίπτει με το Είναι. Επιτυγχάνοντας το Τέλος της ουσία του ο άνθρωπος, γινόμενος καθαρός διαυγής καθρέφτης αντικατοπτρισμού του όντος, ταυτίζεται με το Είναι, και κερδίζει την Αιωνιότητα, ενούμενος με τον Θεό, καθιστάμενος ένα με το Απόλυτο.

Αυτό είναι το μέγα Μυστήριο της ύπαρξης, και το Σωτήριόν της. Ο σταθερός και μόνιμος Ησυχασμός της ταραχής η οποία συνεπιφέρεται από την εγγενή αγαθοεργό παραβατικότητα της ανθρώπινης ουσίας. Και η αντινομιακή ακόμη υπερβολή της αντικανονικότητας σε διάφορους Γνωστικισμούς, στο ίδιο «τέλος» αποβλέπει, στην λύτρωση από τον Νόμο του Άρχοντος του Κόσμου τούτου. 

Την πορεία προς την συνείδηση του όντος, που είναι και η ανέλιξη αυτοσυνειδησίας του όντος, αρχίσαμε να παρακολουθούμε και εξηγούμε εφέτος. 

Από τον μαγικό κόσμο που υφαίνουν εξ εαυτών οι Δυνάμεις διάχυτες σε αυτόν, και από την έμφυτη ορμή του ανθρώπου να ταυτιστεί με αυτές (Totem) αποφεύγοντας τις κακοτοπιές τους (Taboo), δαιμονική κοσμική τάξη της Μοίρας με το βίωμα του βάθους των πραγμάτων, σημαινόμενου στο σκοτεινό φως των Συμβόλων, και τις θεότητες της χθόνιας γονιμότητας, στον κόλπο των οποίων βυσσοδομείται ο μέγας κύκλος της περιόδου γέννησης και θανάτου, τις τε άλλες συζυγείς εκείνων θεότητες της απόλυτης Δύναμης, της βιάζουσας σταθεροποιού ισχύος, με το άνθρωπο τώρα να σώζεται από τον Λαβύρινθο της τύρβης στην Μητρική αγκαλιά είτε στου Κυρίου την δούλεψη,  και τέλος, στον Ολύμπιο Κόσμο του Απολλώνιου κάλλους, στο φως το αληθινό της τελειότητας, στην ελευθερία από τον Χρόνο της Αιωνιότητας, στην εσωτερική φανέρωση του Είναι ως Νου με την νοερή επιβολή και την ανακτορία της Μορφής σε λόγο και παράσταση, όπου ο άνθρωπος από θνητός γίνεται αθάνατος γιατί μετέχει του θείου κάλλους του απόλυτου Είναι. 

[Για τον εαυτό μας ως Κάτοπτρο του Είναι, δείτε το ποίημα του Rumi περί της Κινεζικής και της Ελληνικής Τέχνης, Ι, 3462-85, 3499 Nicholson = pp. 121-3 Banks.

Για την αντινομιακή οδό προς την σωτηρία, δια του οργίου εις αγιότητα, δείτε το αρχέτυπό της στους Κρήτες του Ευριπίδη, TGF V, 1 Fr. 472, pp. 505-7 Kannicht.

Για την πρόβαση από την πρωτογενή φυσική θρησκευτικότητα στο Μυστήριο και από εκεί στην νοερή σύλληψη του Λόγου, δείτε την πραγματεία μου σε δυο τόμους, Apostolos L. Pierris, The Emergence of Reason from the Spirit of Mystery, An Inquiry into the Origin and Nature of Ancient Greek Philosophy, Vol. I, Religion and Mystery, 2006 ; Vol. II, Mystery and Philosophy, 2007].

Αυτή την Πέμπτη θα μελετήσουμε το τρίτο στάδιο της Μίμησης ως οδού Ταύτισης, μετά τον Μαγικό και τον Συμβολικό Τρόπο, τον Νοηματικό. Για να χρησιμοποιήσω την Νεοπλατωνική εννοιολογία και τον θρησκειολογικό Τριαδισμό, μετά την Μονή και την Πρόοδο, χρειάζεται η Επιστροφή για να μην διαρραγεί η συνεκτική αλυσίδα της ύπαρξης και βυθιστεί το ον στο μηδέν.  

Ο θεματικός τίτλος της ομιλίας μου είναι:

 Μίμηση ΙΙΙ:

Σοφία και Φιλοσοφία

Από το Σύμβολο στο Νόημα

 Η ομιλία θα γίνει την Πέμπτη 19 Δεκεμβρίου, 8.30 το βράδυ, στην Αίθουσα Διαλέξεων του Μεγάρου Λόγου και Τέχνης (2ος όροφος, Πλατεία Γεωργίου Α’).

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Μετά την ομιλία θα υπάρξει χρόνος για συζήτηση.