Η Μίμηση σώζει το τεταραγμένο όν γιατί το σταθεροποιεί αγκυρώνοντάς το στο οντως ον.

Η συστηματική απόκλιση από την κανονικότητα που είναι εμφυτευμένη στην ανθρώπινη φύση (μηχανικά, βιολογικά, ψυχολογικά, συμπεριφορικά, πνευματικά) δημιουργεί τον κίνδυνο της πτώσης ανά πάσα στιγμή. Ο άνθρωπος σχοινοβατεί στην ύπαρξη.

Αλλά το ίδιο ατάσθαλο του Πρωθήβη είναι και η υπόσχεση της πραγματωμένης τελειότητας του ανθρώπου.

Μακριά εξ ίσου από τεχνητές μηχανιστικές συνήθειες και «θετικούς» νόμους που περνάνε για κανόνες «κόσμου», και από την επιτήδευση της α-νόητης διαφορετικότητας εξ ίσου, αναζητούμε τον δυναμικό σταθεροποιητή που θα τρέψει την αστάθεια σε πηγή εστιασμένης ενέργειας που καμμιά δαιμονική επίμονη σταθερότητα του τεχνητού status quo  δεν θα μπορούσε να δώσει, και με βαρύτατο τίμημα στην ποιότητα του αποτελέσματος.

Στην δεύτερη αναζήτησή μας για την ουσία της μίμησης ως μεταφυσικής αρχής θα μιλήσω με θεματική εστία: 

              Μίμηση ΙΙ

                   Σκέψη και Μαγεία

                          Από το Totem στο Σύμβολο

        Η ομιλία θα γίνει την Πέμπτη 12 Δεκεμβρίου, 8.30 το βράδυ, στην Αίθουσα Διαλέξεων του Μεγάρου Λόγου και Τέχνης (2ος όροφος, Πλατεία Γεωργίου Α’).

Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Μετά την ομιλία θα υπάρξει χρόνος για συζήτηση.