Το στοίχημα του Δημοτικού Περιφερειακού Θεάτρου της Πάτρας βρίσκεται σε εξέλιξη. Οι πρόβες της βασικής παράστασης της κεντρικής σκηνής της χειμερινής παραγωγής, που φέτος είναι απαρτισμένη από νεαρούς ηθοποιούς, οι περισσότεροι εκ των οποίων κάνουν το θεατρικό τους ντεμπούτο, βρίσκονται στην κορύφωσή τους. 

Ταυτόσημος με τους ηθοποιούς της παράστασης είναι και ο σκηνοθέτης της, Μάνος Καρατζογιάννης. Νεαρός, εργατικός και με πάθος για το θέατρο. Η καταγωγή του είναι από το Μεσολόγγι, την Πάτρα την έχει αγαπήσει μέσα από τις διηγήσεις του πατέρα του, αλλά και μέσα από τις συνεργασίες που είχε με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ ως ηθοποιός.

Αριστούχος της Ανωτέρας Σχολής Δραματικής Τέχνης του Γιώργου Αρμένη  έχει σπουδές στην Αγγλική και τη Γερμανική γλώσσα καθώς επίσης και στην κλασσική κιθάρα. Αν και μικρός σε ηλικία το βιογραφικό του είναι ιδιαίτερα πλούσιο θεατρικά, με αρκετές διακρίσεις. 

Ήταν δύο φορές υποψήφιος για το βραβείο καλύτερης ερμηνείας νέου ηθοποιού Δημήτρης Χορν για την ερμηνεία του στο έργο "Μια εποχή στην Κόλαση" του Α. Ρεμπώ σε σκηνοθεσία Θάνου Αναστόπουλου (2009, Θέατρο του Νέου Κόσμου) και για το ρόλο του Κρίστοφερ στο έργο "Ποιος σκότωσε τον σκύλο τα μεσάνυχτα;"του Simon Stephens σε σκηνοθεσία Τάκη Τζαμαργιά (2015 Θέατρο Θησείον, Αγγέλων Βήμα).

Για την ερμηνεία του στο ρόλο του Κρίστοφερ απέσπασε το πρώτο βραβείο καλύτερης ανδρικής ερμηνείας ανάμεσα στις πεντακόσιες και πλέον ανδρικές ερμηνείες της σαιζόν 2014- 2015, όπως τις κατέγραψε το site Θεάτρου Αll4fun. Για την παράστασή του ” Για την Ελένη” επιβραβεύτηκε από τους αναγνώστες του City Code στην κατηγορία αγαπημένη σκηνοθεσία παράστασης.

Σκηνοθετικά έχει ξεκινήσει με τον ίδιο τρόπο, ιδιαίτερα δυναμικά, πάντα, στον χώρο του θεάτρου. Τα τελευταία τρία χρόνια έχει την καλλιτεχνική διεύθυνση του θεάτρου "Σταθμός", εκτός των άλλων. Το έργο που σκηνοθετεί για λογαριασμό του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας, το "Άνθρωποι και Ποντίκια" του Τζον Στάινμπεγκ, έχει δηλώσει ότι είναι μία πρόκληση για αυτόν.

Τον πετύχαμε σε κάποια φάση των συχνών πλέον διαδρομών του μεταξύ Αθήνας και Πάτρας, λίγες μέρες πριν από την πρεμιέρα του έργου, στις 25 Δεκεμβρίου, στο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων. 


P.E. Τι σημαίνει για εσάς η συνεργασία με το Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Πάτρας και τον Σταύρο Τσακίρη;

Μ.Κ. "Είναι η δεύτερη μου συνεργασία με το ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας επί διευθύνσεως του Σταύρου Τσακίρη. Αυτή τη φορά ως σκηνοθέτης. Είχαμε συνεργαστεί στο «Μύθο του Οιδίποδα», ενώ είχαμε γνωριστεί το 2015 στις δοκιμές του «Πεερ Γκυντ», όπου κρατούσα τον ομώνυμο ρόλο στο Σύγχρονο Θέατρο. Η συνεργασία φέτος μαζί του είναι πολλαπλής σημασίας.

Όχι μόνο γιατί έρχεται ως επιστέγασμα των προηγούμενων συνεργασιών, αλλά γιατί ειδικά φέτος, με αφορμή τον εορτασμό των τριάντα ετών του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Πάτρας, επιχειρείται μια σημαντική ένωση νέων δυνάμεων και αξιόλογων καλλιτεχνών στο δυναμικό του, τόσο στη σκηνή του, όσο και στη Δραματική του σχολή, όπως ο Δημήτρης Καραντζάς, ο Γιάννης Μανταφούνης, ο Θάνος Παπακωνσταντίνου, ο Χάρης Πεχλιβανίδης και βέβαια ο Περικλής Μουστάκης". 

P.E. Είστε ένας νέος σκηνοθέτης. Στη διανομή των ρόλων θα έχετε νεαρούς ηθοποιούς, πολλοί εκ των οποίων κάνουν το ντεμπούτο τους στο σανίδι. Φόβος ή πρόκληση αυτό για σας;

Μ.Κ. "Δεν είναι η πρώτη φορά που σκηνοθετώ νέους ηθοποιούς. Ο Αγησίλαος Μικελάτος και ο Κώστας Νικούλι είχαν μόλις δύο χρόνια στο επάγγελμα όταν τους σκηνοθέτησα πέρυσι στον «Ήχο του όπλου». Τώρα βέβαια υπάρχουν στη διανομή ηθοποιοί που τελείωσαν τη σχολή μόλις πέρυσι. Δε με φοβίζει αλλά ούτε με προκαλεί η νεότητα.

Βλέπω πάντα σίγουρα με συμπάθεια τους συναδέλφους που πραγματοποιούν το σκηνικό τους ντεμπούτο σε παραστάσεις που σκηνοθετώ. Είναι μια ευαίσθητη και μοναδική στιγμή στην πορεία ενός ηθοποιού. Με ενοχλεί όμως βαθύτατα η αγνωμοσύνη".


P.E. Γιατί θεωρείτε ότι το «Άνθρωποι και Ποντίκια» είναι ένα έργο διαχρονικό που έχει πολλά να πει και στη σημερινή εποχή;

Μ.Κ. "Ζούμε την εποχή που η κοινωνική ψαλίδα ανοίγει. «Ο φτωχός θα γίνει φτωχότερος» όπως σημειώνει και η Αναγνωστάκη στο τελευταίο έργο της «Σ’ εσάς που με ακούτε». Το "Άνθρωποι και Ποντίκια" θίγει αυτό το ζήτημα όπως και εκείνο της διαφορετικότητας και του ρατσισμού. Του κοινωνικού αποκλεισμού. Η ανάγκη άλλωστε για μια ουτοπική κοινωνία ίσων ευκαιριών είναι πάντα διαχρονική".

P.E. Η παράσταση που θα εστιαστεί κυρίως και ποιο είναι το βασικό μήνυμα που θα προσπαθήσει να περάσει στους θεατές;

Μ.Κ. "Στην αγάπη... Γι’ αυτό ανεβάζουμε την παράστασή μας και τα Χριστούγεννα. Από αγάπη επιλέγει και ο Λένι στο τέλος το οδυνηρό αυτό φινάλε. «Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει», αλλά το τίμημά της είναι συχνά σκληρό".

P.E. Έχετε μανία με τα θεατρικά κείμενα. Διαβάζοντας σαν αναγνώστης το έργο αυτό, τι σας συνεπήρε;

Μ.Κ. "Πως παλεύουν η ζωή και ο θάνατος χέρι – χέρι σε όλη τη διάρκεια του έργου. Και πως «συμφιλιώνονται» στο τέλος. Πως αναζητούν όλα τα πρόσωπα τη συντροφιά, πως αποζητούν την αλληλεγγύη... Πως αλληλοσυμπληρώνονται ο Λένι και ο Τζωρτζ, μέχρι να αποχωριστούν για πάντα".

P.E. Τι απαντάτε σε ορισμένους που μουρμουρίζουν ότι επιλέχτηκε για τη κεντρική σκηνή ένα έργο που αρκετοί το κατατάσσουν μέσα στο πλαίσιο αυτού που ονομάζουμε στρατευμένη λογοτεχνία;

Μ.Κ. "Μιλάμε για το έργο του νομπελίστα Στάινμπεκ που παίζεται ήδη με επιτυχία σε Αθήνα και Κύπρο".


P.E. Ποια είναι η εμπειρία που έχετε με το θεατρικό κοινό της Πάτρας. Τι έχετε αποκομίσει από αυτή;

Μ.Κ. "Στην Πάτρα πήγαινε σχολείο ο πατέρας μου. Καταγόταν από το Μεσολόγγι. Πάντα στις διηγήσεις του μου μιλούσε για την πόλη σας με αγάπη. Κι εγώ όσες φορές εργάστηκα στην Πάτρα ως ηθοποιός έζησα τη ζεστή υποδοχή της. Τώρα με τη σκηνοθεσία μου στην κεντρική σας σκηνή δε σας κρύβω ότι μου γεννά ένα καρδιοχτύπι η Πάτρα"...

P.E. Πώς βλέπετε αυτή την προσπάθεια που γίνεται για να αποτελέσει η Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας το… συγκοινωνούν δοχείο των κεντρικών παραγωγών του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας;

Μ.Κ. "Αξιέπαινη! Και συγχαίρω προσωπικά τον Σταύρο Τσακίρη και τον Περικλή Μουστάκη καθώς και τους απερχόμενους Θοδωρή Αμπαζή και Τσέζαρις Γκραουζίνις, καθώς και όλο το προσωπικό του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ και φυσικά τους συναδέλφους μου που πηγαινοέρχονται από την Αθήνα στην Πάτρα για να διδάξουν στη Δραματική σας Σχολή.

Μακάρι να μπορέσουν ακολουθήσουν κι άλλες πόλεις της Ελλάδας το παράδειγμα της Πάτρας. Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης αλλά κυρίως ο κόσμος της Πάτρας να στηρίξουν αυτήν την καινοτόμο προσπάθεια".

P.E. Ποιο είναι το στοιχείο εκείνο που θέλετε να έχει η παράσταση και που θα σας έχει αφήσει ικανοποιημένο, βλέποντας το έργο να ανεβαίνει και να κάνει πρεμιέρα;

Μ.Κ. "Ανθρωπιά! Το λέει κι ο τίτλος του... Άλλωστε, τα τρωκτικά είναι τόσα πολλά στις μέρες μας... Αναγκαζόμαστε συχνά να ζούμε συχνά σαν ποντίκια... Ας μην ξεχνάμε να είμαστε άνθρωποι. Αυτό είναι το μήνυμα. Μέσα βέβαια από τη διαδρομή που προϋποθέτει η γνήσια θεατρική συγκίνηση".


P.E. Έχετε δηλώσει θαυμαστής της Λούλας Αναγνωστάκη χαρακτηρίζοντας τη μάνα του νέο ελληνικού έργου. Θεωρείται ότι υπάρχουν σύγχρονοι Έλληνες θεατρικοί συγγραφείς που να δώσουν το έναυσμα και το κίνητρο σε σας τους νέους σκηνοθέτες για να παράγετε θέατρο;

Μ.Κ. "Είμαι λάτρης της Αναγνωστάκη. Πρόκειται για τη δραματουργική μας ρίζα, που δεν δίστασε να μιλήσει για τα δεινά της δημόσιας ζωής μας και της φυλής μας όπως κανείς. Υπάρχουν θεατρικές φωνές και σήμερα, αλλά είτε δεν τις «ακούμε», είτε δεν τις στηρίζουμε. 

Ίσως μια στενότερη και εποικοδομητικότερη συνεργασία μεταξύ σκηνοθετών και θεατρικών συγγραφέων, όπως συνέβαινε παλαιότερα με τον Κουν και τους Αναγνωστάκη, Καμπανέλλη, Κεχαΐδη και Σκούρτη να βοηθούσε ουσιαστικότερα το νεοελληνικό έργο. Αυτή είναι μια και από τις κύριες έγνοιες μας στον θέατρο "Σταθμός", του οποίου έχω την καλλιτεχνική ευθύνη τα τελευταία τρία χρόνια".