Αν και σε νεαρή ηλικία, ο Γιώργος Περρής έχει καταφέρει να “χτίσει” μια πολυπόθητη καριέρα με σπουδαίες συνεργασίες παραμένοντας παρόλα αυτά απόλυτα προσγειωμένος και ευγνώμων για όλα αυτά που του έχουν συμβεί.

Ένας καλλιτέχνης αυθεντικός κι αφοπλιστικά ειλικρινής, που τόσο οι επιλογές όσο και τα λόγια του, δείχνουν ένα πνεύμα βαθιά καλλιεργημένο και συγκροτημένο και μια ψυχή γεμάτη ευαισθησία.

Έχει συνεργαστεί τα τελευταία χρόνια με σημαντικούς παραγωγούς της αμερικανικής και όχι μόνο δισκογραφίας και με διεθνώς καταξιωμένα ονόματα, όπως η Lara Fabian και η Deborah Myers, στην Ελλάδα έχει συνυπάρξει, μεταξύ άλλων, με τους Μίμη Πλέσσα, Γιάννη Σπανό, Άλκηστη Πρωτοψάλτη, Ελένη Βιτάλη, Μάριο Φραγκούλη, Ελένη Δήμου και Στέφανο Κορκολή

Ο Γιώργος Περρής είναι Ελληνογάλλος τραγουδιστής και ένας από τους λίγους στο χώρο του που μπορεί να μιλά για διεθνή καριέρα. Έχει μία μοναδική ικανότητα να παντρεύει το ελληνικό με το ξένο τραγούδι...

Αυτή την περίοδο ταξιδεύει με την παράσταση “Traveller”, με τη Λίνα Νικολακοπούλου και την Ευανθία Ρεμπούτσικα. Θα κάνει στάση στην Πάτρα και λίγο πριν ανέβει στη σκηνή του Πάνθεον μίλησε στο Patrasevents.gr για τη μουσική, τις συνεργασίες του αλλά και για το social media.  


"Είμαι πολύ χαρούμενος που μοιράζομαι με τον κόσμο μου αυτή την παράσταση" 

Ρ.Ε.: Ο τίτλος των εμφανίσεών σας του Νοεμβρίου είναι "Traveller". Εσείς μπορείτε άνετα να χαρακτηριστείτε ως Traveller καθώς πραγματοποιείτε πολλά ταξίδια στο εξωτερικό όπου και διαπρέπετε. Ο τίτλος της παράστασης όμως, γιατί “Traveller”;

Γ.Π.: Αφορμή για τον τίτλο “Traveller” είναι ένα καινούργιο τραγούδι από τον δίσκο που ετοιμάζουμε με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και την Λίνα Νικολακοπούλου, με το οποίο ξεκινάμε κιόλας την παράσταση. Από την άλλη, ακριβώς όπως είπατε, από τη φύση μου είμαι ταξιδευτής. Τα τελευταία χρόνια είχα την τύχη να ταξιδέψω με την μουσική μου σε πολλά μέρη του κόσμου και να βρεθώ σε σκηνές που ούτε καν φανταζόμουν, αλλά και να δοκιμαστών σε διαφορετικά μουσικά είδη. Τέλος, σε προσωπικό επίπεδο, θεωρώ χρέος του καλλιτέχνη να κλείνεται και να ταξιδεύει μέσα του, ώστε να μπορεί να μοιραστεί με το κοινό του αυτό που έχει μέσα του, το αίτημά του.

P.E.: Η περιγραφή του “Traveller” κάνει λόγο για μια «πρωτοποριακή παράσταση». Τι διαφορετικό θα δούμε;

Γ.Π.: Είναι η πρώτη φορά που δοκιμάζομαι σε μία σκηνοθετημένη παράσταση, που δεν είναι αμιγώς συναυλιακή. Αυτή τη φορά, το εικαστικό κομμάτι που δημιούργησαν οι Fly Theatre (Κατερίνα Δαμβόγλου - Robin Beer) ενισχύει το μουσικό. Πάνω σε ιδέες της Λίνας Νικολακοπούλου και μέσα από κάποιες «αόρατες» οθόνες, προβάλλονται κάποια βίντεο επί σκηνής τα οποία έχουν αλληλεπίδραση με μένα. Έτσι, ξαφνικά μπορεί ένα αστέρι να έρθει και να κάτσει στο χέρι μου ή να βρεθώ να χορεύω τυλιγμένος σε μία μεγάλη χούφτα που καλύπτει όλη τη σκηνή. Επίσης, έχουμε την παρουσία κάποιων «γκεστ» μέσα από τα ολογράμματά τους, αλλά δεν μπορώ να σας πω περισσότερα γιατί θα χαλάσω την έκπληξη!! Είναι πάντως μία πολύ δύσκολη πρόκληση για μένα, καθώς η φωνή, το κορμί και η ψυχή πρέπει να είναι σε απόλυτο συντονισμό. Είμαι πραγματικά πολύ χαρούμενος όμως που μοιράζομαι με τον κόσμο μου αυτή την παράσταση. 

P.E.: Πίσω από τις εμφανίσεις αυτές βρίσκεται η Λίνα Νικολακοπούλου, μια μεγάλη μορφή της σύγχρονης ελληνικής καλλιτεχνικής σκηνής. Πώς είναι να δουλεύει κανείς με έναν τέτοιο άνθρωπο;

Γ.Π.: Κατ’αρχάς, η Λίνα για μένα ήταν από τα παιδικά μου χρόνια η «Βίβλος» μου μαζί με τον Νίκο Γκάτσο. Μέσα στα χρόνια και μέσα από τους στίχους της, μου απάντησε αμέτρητα ερωτηματικά γύρω από την ζωή και τον έρωτα, αλλά με γέμισε και με άλλα τόσα. Ονειρευόμουν εδώ και πολλά χρόνια να συνεργαστώ μαζί της και είμαι πραγματικά γεμάτος χαρά και περηφάνεια που αυτό μου το όνειρο πραγματοποιήθηκε. Η Λίνα έχει μέσα της μία ήρεμη και σοφή δύναμη που σε πάει μπροστά αβίαστα. Με συγκινεί πολύ το ότι αντιμετωπίζει τους νεότερούς της απολύτως ισάξια και με αντίστοιχο σεβασμό. Μαζί της έμαθα πολλά, κυρίως όμως να ζυγίζω την σιωπή μου και τα θέλω μου.


Oι σπουδαίες συνεργασίες του Γιώργου Περρή...

P.E.: Ποια ήταν η πρώτη επαφή με τη μουσική; Πώς εισχώρησε μέσα σας το μουσικό «μικρόβιο»;

Γ.Π.: Αυτός θα παραμείνει ένας από τους μεγάλους γρίφους της ζωής μου. Δεν ξέρω αν εγώ διάλεξα τη μουσική ή εκείνη εμένα. Ξέρω όμως ότι από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, η μουσική ήταν ο μοναδικός μου συνοδοιπόρος, σχεδόν σαν γονιός. Υπήρξε για μένα αποκούμπι και στήριξη στα πολύ δύσκολα παιδικά μου χρόνια και στο βίαιο διαζύγιο των γονιών μου. Γύρω στα 4 ανακοίνωσα στη μητέρα μου ότι θα γινόμουν τραγουδιστής και από τότε το τραγούδι έγινε μονόδρομος.

P.E.: Πρώτη σας επαγγελματική συνεργασία, αν δεν κάνω λάθος, ήταν με το Μίμη Πλέσσα. Τι σημαίνει ο Μίμης Πλέσσας για εσάς;

Γ.Π.: Δεν θα μπορούσα να είχα φανταστεί καλύτερο ξεκίνημα. Λίγο πριν κλείσω τα 18, βρέθηκα στην αγκαλιά μιας μουσικής οικογένειας, μαζί με την Πένυ Ξενάκη και την Ζωή Κουρούκλη, που με υπομονή και αγάπη με δίδαξαν τα πρώτα βασικά βήματα του τι σημαίνει να είσαι τραγουδιστής. Είμαι αφάνταστα ευγνώμων στον κύριο Μίμη για την γενναιοδωρία του και το «παραθύρι» -μιας και έτσι λεγόταν το πρώτο τραγούδι που έλεγα μαζί του- που μου άνοιξε στον χώρο της μουσικής. 

P.E.: Έχετε συνεργαστεί με μια πλειάδα διακεκριμένων καλλιτεχνών τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό. Μπορείτε να επιλέξετε τη συνεργασία που χαρακτηρίζεται σταθμό στην καριέρα σας;

Γ.Π.: Δεν θα μπορούσα με τίποτα να επιλέξω μία μόνο, θα μου ήταν αδύνατο. Από όλους τους καλλιτέχνες με τους οποίους συνεργάστηκα, έμαθα και επηρεάστηκα. Ξεχωριστές συνεργασίες για μένα σίγουρα ήταν με τον Μάριο Φραγκούλη, έμαθα πολλά από εκείνον, κυρίως να απαιτώ από μένα ο πήχυς να είναι πάντα ψηλά. Η Lara Fabian επίσης, το εφηβικό μου ίνδαλμα, είναι μία γυναίκα που με πήγε πολύ μπροστά στην ζωή μου και της οφείλω πολλά, η αισθητική και η γενναιοδωρία της είναι στοιχεία που καθόρισαν τον χαρακτήρα μου. Εξίσου οφείλω στον Michel Legrand, τον θρυλικό συνθέτη με τα 3 Όσκαρ, με δίδαξε να κυνηγάω πάντα την τελειότητα, όσο άπιαστη κι αν είναι. 


"Χρέος των καλλιτεχνών είναι να τις ξεπερνούν τις ταμπέλες και να δοκιμάζονται σε πολλά είδη μουσικής"

P.E.: Πώς ξεκίνησε η διαδρομή σας στο εξωτερικό;

Γ.Π.: Ξεκίνησε από 2 πράγματα ταυτόχρονα: ένα μήνυμα που μου έστειλε ένας σημαντικό γαλλόφωνος Καναδός στιχουργός στη σελίδα μου στο myspace τότε και ο οποίος μου πρότεινε να κάνουμε έναν γαλλικό δίσκο, καθώς και η γνωριμία μου με την Lara Fabian. Από εκεί και έπειτα, το ένα έφερε το άλλο, μέσα από πολύ σκληρή δουλειά, ταξίδια, επιμονή, υπομονή και ξανά δουλειά, δουλειά, δουλειά. 

P.E.: Πολλοί δυσκολεύονται να σας τοποθετήσουν μουσικά σε μια κατηγορία. Ποια είναι η γνώμη σας για τις μουσικές ταμπέλες;

Γ.Π.: Καταλαβαίνω την ανάγκη του κόσμου για τις ταμπέλες, ίσως γιατί υποσυνείδητα αυτή η κατάταξη είναι ένα είδος «ασφάλειας». Οφείλω να σας ομολογήσω πως δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες, γιατί θεωρώ πως χρέος των καλλιτεχνών είναι να τις ξεπερνούν τις ταμπέλες και να δοκιμάζονται σε πολλά είδη μουσικής, να ανοίγουν τους ορίζοντές τους και την γκάμα τους, εφόσον το κάνουν με σεβασμό απέναντι στη μουσική. Η μοναδική ταμπέλα που μπορώ να βάλω στη δική μου μουσική είναι ότι τραγουδώ για την αγάπη, σε όλες της τις μορφές, χωρίς φραγμούς. 


Η σχέση του με τα social media και πως χαλαρώνει στον ελεύθερο χρόνο του

P.E.: Τα social media σίγουρα παίζουν σημαντικό ρόλο για έναν καλλιτέχνη σήμερα. Ποια είναι η σχέση σας με αυτά; 

Γ.Π.: Απολαμβάνω πολύ τη σχέση μου με το κοινό μου μέσω των social media. Επικοινωνώ, απαντώ στα μηνύματα που μου στέλνουν και ακούω τι μου λένε. Υπάρχουν βέβαια περίοδοι που ποστάρω λιγότερο, είτε λόγω υποχρεώσεων είτε γιατί ίσως χρειάζομαι λίγο χρόνο εκτός, αλλά το ξέρουν αυτό και το σέβονται. Δεν αισθάνομαι σε καμία περίπτωση υποχρεωμένος να ποστάρω 3 φωτογραφίες την ημέρα. 

P.E.: Στον ελεύθερο χρόνο σας, πως χαλαρώνετε και με ποιο τρόπο «γεμίζετε μπαταρίες»;

Γ.Π.: Με τους φίλους μου και την οικογένειά μου, που πάντα βλέπω όταν επιστρέφω σπίτι, με την επαφή μου με τη θάλασσα -περνάω αμέτρητες ώρες να μαζεύω κοχύλια στο βυθό- καθώς και με το να μαγειρεύω μεγάλα τραπέζια. Δεν έχω καλύτερο από το να μαζευόμαστε γύρω από ένα τραπέζι και να τρώμε και να γελάμε με τις ώρες. Α! Και με ατελείωτη μουσική.....