O Γιάννης Σπανός, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 85 ετών προκαλώντας θλίψη στους δικούς του ανθρώπους και στον καλλιτεχνικό χώρο.

Την είδηση του θανάτου του σπουδαίου μουσικοσυνθέτη Γιάννη Σπανού, που μας έχει χαρίσει αμέτρητα όμορφα τραγούδια, έκανε γνωστή η τραγουδίστρια Πέννυ Ξενάκη. Σε παλαιότερη συνέντευξή του στην εφημερίδα Espresso, ο Γιάννης Σπανός, είχε μιλήσει για το πρόβλημα υγείας που είχε αντιμετωπίσει και παραλίγο να του στοιχίσει την καριέρα του. Συγκινητικά, εν τω μεταξύ, είναι τα πρώτα μηνύματα ανθρώπων του καλλιτεχνικού κόσμου, που αποχαιρετούν τον Γιάννη Σπανό, όπως αυτό του Σταμάτη Κραουνάκη.

Το πρόβλημα υγείας του Γιάννη Σπανού

Συγκεκριμένα, ο Γιάννης Σπανός, είχε αντιμετωπίσει πρόβλημα στους μυς και στα νεύρα των χεριών του. Ακολουθεί απόσπασμα από τη συνέντευξη.
Πότε καθίσατε πρώτη φορά στο πιάνο;
Γιάννης Σπανός: «Τέλη Δημοτικού, αρχές Γυμνασίου. Έπαιζε η αδερφή μου και έτσι «ξύπνησε» το αυτί μου. Μετά έπαιζα τα πάντα «με το αυτί». Πήγα στο ωδείο, αλλά δεν είχα την απαραίτητη υπομονή. Δεν έκανα τις ασκήσεις που χρειάζονταν, «πήδαγα» τάξεις.»

Αντιμετωπίσατε και ένα θέμα με τα χέρια σας.

Γιάννης Σπανός: «Λόγω ανωριμότητας! Κανονικά, έπρεπε να προχωράω αργά, να δυναμώνω, να έχω υπομονή μέχρι να φτάσω να παίζω δύσκολα πράγματα. Ένα μεσημέρι, ενώ ήμουν στη μέση τάξη του ωδείου, προσπαθούσα να παίξω κοντσέρτο του Τσαϊκόφσκι από παρτιτούρα. Ήμουν πολύ ατίθασος, αλλά δεν το μετανιώνω κιόλας. Θα ήθελα, βέβαια, να συνεχίσω, να γίνω πιανίστας κλασικός.»

Αλλού σας πήγε, όμως!

Γιάννης Σπανός: «Ο πατέρας μου, ως οδοντίατρος, περίμενε κάτι από μένα. Όμως, ήθελα να του αποδείξω, προτού ακόμη τελειώσω το Γυμνάσιο, ότι μπορούσα να βγάλω λεφτά από το πιάνο. Βρήκα μια θέση, έπαιζα με τις ώρες στη σχολή χορού της Ηρώς Σισμάνη -ακόμη τη θυμάμαι αυτή την κυρία- για να χορεύουν οι μέλλουσες μπαλαρίνες. Αυτό ήταν «αντιπιανιστικό»! Τα χέρια μου ήταν ανώριμα και εμφανίστηκε πρόβλημα στους μυς και στα νεύρα. Ο γιατρός είπε πως, αν δεν σταματούσα, θα πάθαινα αγκύλωση. Είναι κάποια λάθη που έχω κάνει και τα μετανιώνω τώρα, αλλά να σου πω κάτι, έγινε!».