Αυτός ο κόσμος μόνο με... λίγο ξύλο και μπουνιές μπορεί να αλλάξει και να γίνει καλύτερος; Όχι ασφαλώς! Απλά αυτή η σκέψη μας ήρθε ακούγοντας την Σάντρα Παυλή να μας εκμυστηρεύεται τα σχέδια της, τα όνειρα και τις φιλοδοξίες της για το μέλλον.

Κι όταν τα σχέδια αυτά έρχονται από το στόμα ενός 17χρονου κοριτσιού που έχει μέσα του όλη αυτή την φλόγα και τον ενθουσιασμό της πρώτης νιότης, τότε αξίζει ο ανάλογος σεβασμός και η απαραίτητη σιωπή, έτσι ώστε τα όνειρα να μην τρομάξουν από τη βουή, να πάρουν την ζεστασιά της φωτιάς και να έρθει η στιγμή που θα αποκτήσουν σάρκα και οστά. 

Γιατί ο κόσμος σίγουρα δεν μπορεί να γίνει καλύτερος με μπουνιές και γροθιές, όμως μπορεί να αλλάξει μέσα από την νέα γενιά και τα όνειρα της. Η Σάντρα Παυλή είναι ένα κορίτσι 17 ετών που ετοιμάζεται να δώσει πανελλαδικές εξετάσεις, πηγαίνοντας στην Γ' Λυκείου και ταυτόχρονα, μαζί με τις σχολικές της υποχρεώσεις, έχει μία ιδιαίτερη αγάπη στην πυγμαχία, κάνοντας εδώ και τέσσερα χρόνια προπονήσεις στην πυγμαχική ομάδα της Παναχαϊκής, έχοντας διαγράψει ήδη μία πορεία. 


Το όνειρο της όμως είναι να ασχοληθεί με τα κοινά και να προσφέρει στον τόπο της και στην χώρα μέσα από την πολιτική, αφού βέβαια πρώτα σπουδάσει και πάρει της αντίστοιχες ακαδημαϊκές γνώσεις. "Στόχος μου στις πανελλαδικές εξετάσεις είναι βασικά δύο σχολές, η σχολή των Διεθνών Ευρωπαϊκών Περιφερειακών Σπουδών και αυτή των Πολιτικών Επιστημών" τονίζει μιλώντας στο patrasevents.gr. 

"Θέλω πολύ να ασχοληθώ με την πολιτική και να προσφέρω στα κοινά το καλύτερο που μπορώ. Θεωρώ ότι η νέα γενιά δεν θα πρέπει να μένει αμέτοχη στα κοινά και να παρακολουθεί απαθής τα όσα συμβαίνουν γύρω της, καθισμένη στην τηλεόραση ή σε έναν καναπέ ή να ενδιαφέρεται για το που θα διασκεδάσει το βράδυ ή απλά και μόνο να περάσει στην σχολή που θέλει για να φροντίσει την επαγγελματική της αποκατάσταση.

Είμαι αντίθετη σε αυτή τη νοοτροπία. Η νέα γενιά είναι ανάγκη να πάρει την κατάσταση τα χέρια της και να έχει ενεργό συμμετοχή σε κάθε μορφή που έχει να κάνει με τα κοινά αφού δεν αρκεί να λέμε ότι δεν μας κάνει αυτός ο κόσμος, αλλά χρειάζεται να κάνουμε κάτι για να τον αλλάξουμε, εφόσον το θέλουμε πραγματικά".


Η ίδια πάντως φρόντισε και πήρε την κατάσταση στα χέρια της, φορώντας από τα 12 με 13 της τα γάντια της πυγμαχίας, ξεκινώντας προπονήσεις με τους boxerinos της Παναχαϊκής. 

"Νομίζω ότι στην πυγμαχία βρήκα αυτό που έψαχνα. Με βοηθά στο να βγάζω τον καλύτερο μου εαυτό, μου δίνει μια αγωνιστική κατεύθυνση και στη ζωή μου, ενώ έχω πάρει μέσα από αυτή σημαντικά στοιχεία για την διαμόρφωση της προσωπικότητας μου, όπως πειθαρχία και αυτοσυγκέντρωση. Είναι κάτι που σε γενικές γραμμές με εκφράζει ιδιαίτερα". 

Έτσι από νωρίς έδειξε την αξία της, έχοντας πάρει διακρίσεις και μετάλλια στα επίσημα πανελλήνια πρωταθλήματα όπου πήρε μέρος στην κατηγορία της. Συγκεκριμένα στέφτηκε δύο φορές ασημένια πρωταθλήτρια στις κορασίδες και πήρε ένα ακόμα χάλκινο μετάλλιο στις νεανίδες.

Το μεγάλο της παράπονο είναι ότι εξαιτίας των πανελλαδικών εξετάσεων δεν θα μπορέσει φέτος να πάρει μέρος στους επίσημους αγώνες. "Είμαι αναγκασμένη να απέχω αφού πρέπει να θέσω σε προτεραιότητα το διάβασμα μου και τον στόχο μου για τις πανελλαδικές. Ωστόσο, η πυγμαχία είναι κάτι που δεν εγκαταλείπω και που ασφαλώς θα συνεχίσω στο μέλλον". 


Άλλωστε το κλίμα που έχει βρει στην ομάδα της Παναχαϊκής την "δένει" με την πυγμαχία. "Είμαστε σαν μία οικογένεια.

Θεωρώ ότι σε αυτό έχει παίξει σημαντικό ρόλο ο δάσκαλος μας, ο Νίκος Πλέας που δεν είναι μόνο προπονητής μας στην πυγμαχία, αλλά άνθρωπος που μας στηρίζει σε όλα, έχοντας μία θετική στάση απέναντι στην ζωή, κάτι που θα ήθελα να ακολουθήσω. Με τα παιδιά άλλωστε της ομάδας κάνουμε παρέα και εκτός πυγμαχίας και γενικότερα το όλο κλίμα είναι μοναδικό".