H ιστορία του 16χρονου Πατρινού που αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει εξαιτίας του μπούλινγκ που δεχόταν στο σχολείο συγκλόνισε το πανελλήνιο.

Ο μαθητής της Α΄ Λυκείου μίλησε στο Πρώτο Θέμα περιγράφοντας όλα όσα έζησε και τον οδήγησαν σε μία κίνηση απελπισίας. «Τα βάσανα μου ξεκίνησαν νωρίς, στα 7 μου χρόνια, όταν πήγα για πρώτη φορά στο σχολείο. Ήμουν ένα κοινωνικό παιδί, σεβαστικό , «καλό» με αποκαλούσαν οι δικοί μου , στιγμή δεν θέλησα να τους διαψεύσω.

Ο κόσμος μου όλος η οικογένεια, δύναμη μου και κίνητρο για να γίνω καλύτερος ο αδελφός μου ο Λεωνίδας, πέντε χρόνια μεγαλύτερος από εμένα. Από νωρίς συνειδητοποίησα ότι ο Λεωνίδας δεν ήταν σαν τα άλλα παιδιά από μικρός έμαθα τι είναι ο αυτισμός» αναφέρει και συνεχίζει: «Παρότι ο αδελφός μου δε μιλά, μάθαμε να επικοινωνούμε, να συναισθανόμαστε πράγματα και καταστάσεις και αν αγαπιόμαστε βαθιά.

Σήμερα λοιπόν αποτελεί το κίνητρο μου για αν πετύχω στη ζωή. Δεν μου επιτρέπεται η αποτυχία γιατί ο αδελφός μου έχει δικαίωμα στο καλύτερο, όπως δικαίωμα στο καλύτερο έχουν όλοι οι άνθρωπο με ειδικές ανάγκες.

Πρέπει να σπουδάσω, να δουλέψω, ώστε όταν οι γονείς μας φύγουν από τη ζωή να μη λείψει στο Λεωνίδα το παραμικρό. Όπου πάω εγώ, θα είναι πάντα μαζί μου. Θα κάνω το παν για να τον εξελίξω και να του προσφέρω μία καλή ζωή. Η λέξη «ίδρυμα» είναι για μένα άγνωστη. Ο αδελφός μου είναι το άλλο μου μισό».

"Μόνιμο θέμα τα κιλά μου"

«Τα παιδιά με κορόιδευαν επειδή ήμουν εύσωμος. Θυμάμαι πως όταν παίζαμε κυνηγητό, επειδή λόγω των κιλών μου ήμουν αργός , έβαζαν πάντα εμένα να τους κυνηγάω για να σπάνε πλάκα και να γελάνε. Περιστατικά πολλά, τι να πρωτοθυμηθώ.

Στη Γ’ δημοτικού σε κάποιο σχολείο, στον Ρίο, τα παιδιά μου είχαν πει ότι για παίξω μαζί τους θα έπρεπε να ρωτήσω τον «αρχηγό». Το «όχι» του ήταν αρκετό για να με βάλουν στο περιθώριο. Στεναχωρήθηκα πολύ, αλλά δεν είχα τη δύναμη να κάνω κάτι.

Στα διαλείματα καθόμουν μόνος μου ή έκοβα βόλτες από τη μία άκρη του προαυλίου στην άλλη. Όχι, σε πάρτυ δε με καλούσαν ποτέ . Στην έκτη άλλαξα σχολείο και τα πράγματα χειροτέρεψαν. Εκεί, ένα παιδί μου είχε σπάσει τα γυαλιά, κάποιο άλλο μου είχε ανοίξει τη μύτη, δε με φώναζαν με το όνομα μου, αλλά «σαμπρέλα» και «σαλάμι». Και στο Γυμνάσιο τα ίδια. Το μόνιμο θέμα των παιδιών ήταν τα κιλά μου…». 

"Οι δάσκαλοι αδιαφορούσαν...."

Παρότι η μητέρα μου είχε ενημερώσει πολλές φορές τις διευθύνσεις των σχολείων όπου φοίτησα, ποτέ δεν άλλαζε κάτι. Γίνονταν κάποιες επιπλήξεις, τα πράγματα ηρεμούσαν για λίγο και ύστερα τα παιδιά ξανάρχιζαν και οι δάσκαλοι αδιαφορούσαν.

Μοναδικό μου καταφύγιο η οικογένεια και μοναδικό στήριγμα μου η μητέρα μου. Δεν ξέρω τι θα ήμουν και πώς θα ήμουν χωρίς εκείνη. Μαζί κάναμε ατέλειωτες συζητήσεις, παίζαμε, πηγαίναμε βόλτες, διαβάζαμε βιβλία, αποφάσισε να γίνει παιδί ώστε να μη γίνω ένας δυστυχισμένος ενήλικας…

Βιοπαλαιστές ήταν πάντα οι δικοί μου, δεν είχαν μας προσφέρουν πολυτέλειες, ωστόσο η αγάπη που μας πρόσφεραν ισοδυναμεί με θησαυρό. Με τη μεγαλύτερη περιουσία που μπορεί αν αποκτήσει ένα παιδί.

Το πρόβλημα της υγείας του

Όταν ήμουν 7 ετών, ένιωσα το δεξί μέρος του κεφαλιού μου να πονάει φρικτά, σαν να μου σφήνωνε κάποιος στο κρανίο ένα σπασμένο γυαλί.

Οι γονείς μου με πήγαν στο νοσοκομείο όπου διαγνώστηκα με καλοήθη ενδοκράνια υπέρταση. Μου έκαναν παρακέντηση ώστε να μειωθεί το ποσοστό της πίεσης του εγκεφάλου. Η ιστορία αυτή επηρέασε την όραση μου και το δεξί μου πόδι, οι γιατροί είπαν ότι είχα περάσει ένα μικρό εγκεφαλικό.

"Η αυτοκτονία δεν είναι λύση"

Από τη μέρα της απόπειρας δεν θυμάμαι τίποτα. Εκείνη η στιγμή ισοδυναμεί για εμένα με το απόλυτο κενό. Το μετάνιωσα πολύ, αν μπορείς να μετανιώσεις για κάτι το οποίο αδυνατείς να ελέγξεις.

Κατάλαβα ότι το μυαλό δε θέλει πολύ για να ξεφύγει, πως η αντοχή και η ανοχή μπορούν κάποιες φορές να εξαντληθούν οδηγώντας σε περίεργα μονοπάτια. Αλλά όχι, ρε παιδιά. Όσο κι αν πονάτε, όσο κι αν υποφέρετε, μην αποπειραθείτε ποτέ να δώσετε τέλος στη ζωή σας. Είναι λάθος. Η αυτοκτονία δεν είναι λύση αλλά ολέθριο σφάλμα χωρίς επιστροφή. Μαζί θα τα λύσουμε όλα».

Στόχος ζωής από εδώ και πέρα

«Τώρα θα κάνω τη δική μου ομάδα, τη δική μου σελίδα, αυτό είναι σκοπός ζωής.

Στην ομάδα αυτή θα μπορούν να μπαίνουν όλα τα παιδιά, να λένε τις ιστορίες τους, τους προβληματισμούς τους, τους φόβους τους, τις ιδέες τους για το πώς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά- θύματα bulling αλλά και οι θύτες. Ας μην ξεχνάμε ότι στο bulling για να γίνεις θύτης θα πρέπει να έχεις υπάρξει πρώτα θύμα».