Έδωσε αγάπη. Η αγκαλιά της ήταν μιας μάνας που χώρεσε δεκάδες ορφανά για πολλά χρόνια.

Και έφτιαξε ένα σπίτι που με την ζεστασιά της και την φλόγα της καρδιάς της στέγασε αυτά τα παιδιά που δεν είχαν οικογένεια και βρήκαν στο πρόσωπο της την μάνα που είχαν ανάγκη. 

Μιλάμε ασφαλώς για τη "Φωλιά του Παιδιού" και τη γυναίκα που δημιούργησε αυτό το σπίτι, τη δασκάλα με τη χρυσή καρδιά, την Παναγιώτα Λάζαρη. Η μάνα όλων αυτών ορφανών που μεγάλωσαν στην Φωλιά, έφτασε τα 90 της χρόνια και είναι καιρός να αποσυρθεί από την ενεργό δράση.

Η ηλικιωμένη πλέον γυναίκα θα αποσυρθεί στο πατρικό της στο Ρίο, καθώς το κτίριο που είχε μετατρέψει σε σπίτι για τα παιδιά της, έχει υποστεί φθορές από το πέρασμα του χρόνου και χρειάζεται συντήρηση. 

Μπαίνουν έτσι τίτλοι τέλους σε μία δομή που φιλοξένησε κατά την διάρκεια όλων αυτών των χρόνων πάνω από 200 ορφανά. Φιλοξένησε είπαμε; Όχι ακριβώς. Η Φωλιά έγινε για τα παιδιά αυτά μέσα από την αγάπη της μάνας τους, το σπίτι που δεν είχαν, η οικογένεια που δεν βρήκαν.

Εκεί μορφώθηκαν, εκεί ενηλικιώθηκαν και βγήκαν έξω από την Φωλιά, μόνο όταν ήταν έτοιμοι να πάρουν την ζωή στα χέρια τους, βρίσκοντας εργασία, κάνοντας στη συνέχεια τη δική τους οικογένεια. 

Τα παιδιά της Φωλιάς είναι πλέον ενήλικα και έχουν βγει στον στίβο της ζωής, ενώ δεν ξεχνούν ποτέ τη γυναίκα αυτή που έγινε η μάνα τους, όπως δεν ξεχνούν και το σπίτι τους.

Απόδειξη για αυτό; Ακόμα και σήμερα ζουν στην Φωλιά μαζί με την μητέρα τους, τέσσερα από τα παιδιά της, μόνο και μόνο για να τη φροντίζουν, αν και έχουν δρομολογήσει την ζωή τους. 

Η Παναγιώτα Λάζαρη, η δασκάλα που πριν από αρκετά χρόνια, αποφάσισε να προσφέρει την ζωή της σε αυτά τα παιδιά, κατάφερε και μετέτρεψε το κτίριο της οδού Μαιζώνος σε μία ζεστή στέγη, γεμίζοντας την με φωνές, με παιχνίδια και τραγούδια. Μια μάνα που μεγάλωσε πάνω από 200 παιδιά, μια μάνα που η πόλη της χρωστάει πολλά για αυτή την προσφορά της. 

Μένει να δούμε τι θα απογίνει το κτήριο της οδού Μαιζώνος το οποίο ανήκει στην περιουσία του δήμου. Το σίγουρο είναι ότι θα ξεκινήσουν σύντομα εργασίες συντήρησης του. Η μάνα και η γυναίκα που το έκανε Φωλιά για τα ορφανά της δεν θα είναι πλέον εκεί. Όμως νομίζουμε είναι καθήκον της πολιτείας να βρει τους τρόπους εκείνους έτσι ώστε το έργο της να συνεχιστεί.