Οι χαμένες αγάπες πάνε στον παράδεισο, όταν η μοναξιά μου όλα, περνάει από μια συνουσία μυστική που έπαψε αγάπη να θυμίζει και φωνάζει πούλα με, στον Σενιόρ που ξεπροβάλλει φορώντας ένα άσπρο πουκάμισο o oποίος τραγουδά με πονεμένη φωνή ένα τεράστιο γιατί. 

Αλήθεια πόσα αγαπημένα τραγούδια μπορεί να ακούστηκαν στη συναυλία των Πυξ Λαξ στην Πάτρα μπροστά από το Εργοστάσιο Τέχνης; Σε μία υπέροχη βραδιά που έγινε υπό το φως και τη σκιά της σελήνης, με τους Πατρινούς που έδωσαν το παρών να τιμούν με την παρουσία τους αυτή την εκδήλωση που έγινε στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ, να φεύγουν μεθυσμένοι από τις μελωδίες και τους στίχους που τους "έψαλλαν" από σκηνής ο Μπάμπης Στόκας και ο Φίλιππος Πλιάτσικας; 

Οι Πυξ Λαξ, δηλαδή, αυτοί που μεγάλωσαν με τα τραγούδια τους τη γενιά του 90 και μεγαλώνουν ακόμα με όλες αυτές τις διαχρονικές μουσικές και την παρακαταθήκη που έχουν αφήσει πίσω τους στο ελληνικό πεντάγραμμο τις τωρινές γενιές και ίσως και αυτές που έρχονται.

Όσοι τυγχάνει να είναι από αυτή τη γενιά, τη γενιά του 90, τότε που οι Πυξ Λαξ έγραφαν αυτά τα υπέροχα τραγούδια και κυκλοφορούσαν τους δίσκους που ακόμα "πουλάνε", μάλλον θα έχασαν το μέτρημα. 


Αμέτρητα τραγούδια, στίχοι και μελωδίες που μας συνόδευσαν όσο περνούσαν τα χρόνια, μεγαλώνοντας μαζί μας, μόνο που αυτά δεν έβγαλαν μούσια, ούτε άσπρες τρίχες όπως εμείς ή οι δημιουργοί τους, αλλά παρέμειναν φρέσκα και αναλλοίωτα όπως κάθε τι αυθεντικό που βγαίνει μέσα από αυτό το τεράστιο βαρέλι της τέχνης που λέγεται μουσική. 

Η συναυλία στο Εργοστάσιο Τέχνης ήταν υπέροχη, ο Μπάμπης Στόκας και ο Φίλιππος Πλιάτσικας, το ντουέτο που συνθέτει το πιο επιτυχημένο συγκρότημα της ελληνικής μουσικής τραγούδησαν όλα αυτά τα τραγούδια που μας μεγάλωσαν, ανοίγοντας σαν άλλοι μάγοι το σεντούκι με τις αναμνήσεις και βάζοντας στη παλέτα το χρώμα της νοσταλγίας. 

Αναμνήσεις και νοσταλγία που συνέθεσαν μεταξύ τους ένα έγχρωμο παρόν, καθώς οι Πυξ Λαξ συνεχίζουν να υπάρχουν όρθιοι και ζωντανοί σε αυτό που λέμε σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, δίνοντας συναυλίες και lives. Γιατί οι Πυξ Λαξ είναι σαν τη πυγολαμπίδα. Όσο νύχτα και να υπάρχει τριγύρω δίνει πάντα ένα μικρό φως. Και το φως θα έρθει και πάλι για να νικήσει το σκοτάδι. Θα γυρίσει σαν... θα΄ρθούν τα χελιδόνια! 

(Οι φωτογραφίες είναι της Μαρίλιας Βασιλακοπούλου για το patrasevents.gr).