Είναι τελικά κοινό μυστικό πως τα τελευταία χρόνια, το Υπουργείο Παιδείας, είναι από τα πιο «ταλαιπωρημένα» των Ελληνικών κυβερνήσεων. Και αυτό, όχι μόνο εξαιτίας των μνημονιακών υποχρεώσεων της χώρας, όσο των πολιτικών προϊσταμένων που το υπηρέτησαν τα τελευταία χρόνια. Γιαννάκου, Σπηλιωτόπουλος, Στυλιανίδης, Διαμαντοπούλου, Αρβανιτόπουλος, Λοβέρδος, Μπαλτάς, Φίλης και Γαβρόγλου τράβηξαν την προσοχή τα τελευταία χρόνια, όχι πάντα για τα κατορθώματα τους. Και αν κρίνουμε το πολιτικό μέλλον που είχαν κάποιοι εξ αυτών, η εν λόγω «καρέκλα» του υπουργού Παιδείας, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και «ηλεκτρική»…

Το ίδιο φαίνεται να συμβαίνει και στην παρούσα κυβέρνηση, όπου η σχεδόν μόνη της εκπροσωπούσα το γυναικείο φύλο στο Μητσοτακικό σχήμα, Νίκη Κεραμέως, δείχνει να παράγει… αρκετή επικαιρότητα, παρόλο το βραχύβιο της μέχρι τώρα θητείας της. Ετσιθελική κατάργηση της Νομικής Πάτρας, επαναφορά της λεγόμενης αριστείας-κάτι στο οποίο δεν φαίνεται και να ορκίζεται η κυβέρνηση της ΝΔ-υπήρξαν ζητούμενα που συγκέντρωσαν πολλούς πολέμιους αλλά και αρκετούς  υποστηρικτές.

Η παρεχόμενη ιστορική Παιδεία στα ελληνικά σχολεία, δείχνει αυτές τις μέρες να έχει τραβήξει το ενδιαφέρον της. Νομικός η ίδια και αδαής περί της εκπαιδευτικής πραγματικότητας στην χώρα, εξαγγέλλει πως τα σχολικά εγχειρίδια της Ιστορίας, οφείλουν να υποστούν αλλαγές, προκειμένου να εμποτίζουν τους μαθητές με «εθνική συνείδηση». Και αν αυτό σε κάποιους ξυπνάει μνήμες «διάπλασης των παίδων» και του Θεοφύλακτου Παπακωνσταντίνου, τα πράγματα σίγουρα είναι πολύ πιο σοβαρά.

Η νέα υπουργός με τις πρόσφατες δηλώσεις της επιβεβαιώνει την άγνοια ή την εσκεμμένη αδιαφορία της για την υπηρέτηση της Παιδείας, ως εθνικού στόχου και εθνικής πολιτικής επιταγής. Μια αντίληψη, για να μην την αδικήσουμε, στην οποία «διέπρεψαν» και πολλοί προκάτοχοί της. Σίγουρα όμως η Παιδεία δεν μπορεί να αποτελέσει στα χέρια ενός υπουργού, όργανο ιδεολογικής αγκύλωσης και επαναφοράς ενός light σκοταδισμού.

Στην σύγχρονη πραγματικότητα, το ελληνικό σχολείο, έχει ανάγκη να χειραφετηθεί από τον υπουργό-δερβέναγα. Η παρεχόμενη ιστορική παιδεία, προφανώς και επιδέχεται διορθώσεων και εκσυγχρονισμού. Δεν μπορεί όμως να γίνει και αντικείμενο debate για το αν το ελληνικό σχολείο θα πρέπει να διαποτίζει την νέα γενιά με «εθνική» ή «κοινωνική συνείδηση». Σκοπός του πολυπόθητου «νέου Λυκείου» θα πρέπει να είναι η  προαγωγή της ιστορικής συνείδησης. Που θα οδηγήσει στην οικοδόμηση ολοκληρωμένων δημοκρατικών πολιτών που είναι σε θέση να κατανοήσουν τους σύγχρονους συσχετισμούς. Έχοντας πάντα την Ιστορία ως εργαλείο που φωτίζει αιτίες και αποτελέσματα και αποσοβεί επαναλαμβανόμενα ολέθρια σφάλματα.

Η ιστορία, σε ότι αφορά τουλάχιστον την δημόσια εκπαίδευση, ας παραμείνει στους ιστορικούς.