Είναι καταξιωμένος ηθοποιός και από τους πιο επιτυχημένους κωμικούς ηθοποιούς στην Ελλάδα. Ο Δημήτρης Μαυρόπουλος είναι αδιαμφισβήτητα ένας από τους πιο ταλαντούχος ηθοποιούς της γενιάς του.

Ντόμπρος, φιλικός, προσγειωμένος, άνθρωπος χωρίς απωθημένα και καλοπροαίρετος.

Έγινε πολύ γνωστός στο ευρύ κοινό ως «Σπύρος Μαυροτσούκαλος» από το σήριαλ «Ευτυχισμένοι Μαζί»! Από τα έργα του Μπρέχτ και του Αριστοφάνη μέχρι και τον κινηματογράφο, ο ηθοποιός ξεχωρίζει με την αύρα και την ειλικρίνειά του…

Το καλοκαίρι τον συναντάμε στην παράσταση «Μαρία Πενταγιώτισσα» του Μποστ με τους Χρήστο Χατζηπαναγιώτη,  Βίκυ Σταυροπουλου και άλλους εξαιρετικούς ηθοποιούς.

Ένα από πιο αστεία, σχεδόν σπαρταριστά έργα του ελληνικού ρεπερτορίου, γραμμένο στον προσφιλή του 15σύλαβο. Μια ξεκαρδιστική παρωδία ηθών βασισμένη σε ένα από τα γνωστά παραδοσιακά τραγούδια του τόπου μας εμπνευσμένο από αληθινά περιστατικά, ξεκινά περιοδεία, με έναν θίασο από σημαντικούς ηθοποιούς και σκηνοθέτη τον Μάνο Καρατζογιάννη.

Με αφορμή το ανέβασμα της παράστασης στην Πάτρα Βεροιώτης Δημήτρης Μαυρόπουλος μιλά στο patrasevents..gr για το ρόλο του, το χώρο της τηλεόρασης, τη θέση της γυναίκας στο σήμερα και τη φιλία.


«Γυναίκα δεν είναι μόνο μητέρα και σύζυγος, είναι ερωμένη, φίλη είναι πολυσύνθετη προσωπικότητα»

P.E.: Πρωταγωνιστείτε στην παράσταση του Μποστ "Μαρία Πενταγιώτισσα", πείτε μας λίγα λόγια για την αυτή;

Δ.Μ.: Η Μαρία Πενταγιώτισσα είναι ένα από τα πιο σατυρικά κείμενα του Μποστ, του μεγάλου αυτού λαϊκού καλλιτέχνη, που ήταν δημοσιογράφος, σκιτσογράφος, συγγραφέας και με την πρωτοτυπία πάντα να είναι ανορθόγραφος. Το έργο αυτό σατιρίζει τη ζωή της γυναίκας πριν από 150 χρόνια, εκεί τοποθετείται η Μαρία η Πενταγιώτισσα και όλοι το ξέρουμε πως ήταν η πρώτη φεμινίστρια στην Ελλάδα. Είναι μια ευκαιρία να δουν οι γυναίκες την κατάληψη που έχουν κάνει σήμερα στην κοινωνία, στην εργασία. Μια θέση που την δικαιούνται γιατί γυναίκα δεν είναι μόνο μητέρα και σύζυγος, είναι ερωμένη, φίλη είναι πολυσύνθετη προσωπικότητα, με σύνθετη αποστολή στη ζωή μας. Το έργο σατιρίζει αυτή τη ανορθόδοξη πλευρά, το ρόλο της Πενταγιώτισσας υποδύεται με μεγάλη επιτυχία ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης με τρισέγγονή της (του σήμερα) την Βίκυ Σταυροπούλου, η οποία αναφέρει χαρακτηριστικά «γιατί σχολιάζεται το παρελθόν και δεν κοιτάτε το παρών ή το μέλλον που είναι πολύ σκοτεινό». Αυτό είναι το ενδιαφέρον. Βεβαίως στην παράσταση υπάρχει και ο μόνιμος εραστής του βουκολικού θεάτρου, ο «Τάσος» (παντού υπάρχει ένας Τάσος), τον οποίο παίζει εξαιρετικά ο Ηλίας Μελέτης. Το έργο διαδραματίζεται στο παρελθόν και στο παρών. Είναι μια ξεκαρδιστική κωμωδία η οποία έχει μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο. Έχουμε κάνει 40 και πλέον παραστάσεις και ήδη είναι δοκιμασμένο αυτό που κάνουμε και είμαστε πολύ χαρούμενοι για τη συμμετοχή του κόσμου και την απήχηση σε αυτόν.   

Ρ.Ε.: Στην «Μαρία Πενταγιώτισσα» ποιον ρόλο υποδύεστε;

Δ.Μ.: Εγώ υποδύομαι τον καλό αδερφό, ο «αδερφός του πρέπει» ενώ η αδερφή μου είναι του «θέλω». Εγώ πιστεύω πως τα πρέπει είναι οι υποχρεώσεις μας και τα θέλω τα δικαιώματά μας. Πρέπει να βρεθεί λοιπόν μια ισορροπία, πρέπει ο αδερφός να παντρέψει την αδερφή, να προσφέρει υλικά και να τα κάνει όλα. Ευτυχώς η Μαρία κάνει την επανάστασή της και έχουμε μια μεγάλη κόντρα.


«Μέσα από την παράσταση μεταξύ αστείου και σοβαρού λέγονται αλήθειες»

Ρ.Ε.: Το έργο του Μποστ τα έχει όλα: χιούμορ, συγκίνηση, πολιτικό στοχασμό, αγάπη για τους ανθρώπους, μα κυρίως δυο στοιχεία συχνά αντικρουόμενα στη νεοελληνική συνείδηση: τη λαϊκότητα και τη λογιοσύνη. Μπορεί να πει με λίγα πολλά και να θίξει με τη φαινομενική αλαφράδα του βαθιά ζητήματα του καιρού μας.

Δ.Μ.: Aυτό ακριβώς κάνει. Το παρελθόν είναι δοσμένο από τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη και τον παρών από την Βίκυ Σταυροπούλου, η οποία αγανακτεί που όλοι ασχολούνται με την προγιαγιά της και τα τότε καμώματά της, ενώ ουσιαστικά τίποτα δεν έχει αλλάξει στα τόσα χρόνια που έχουν περάσει. Η συγκεκριμένη γραφή, από τις πολλές που έχει ο Μπόστ, είναι θα έλεγα της σχολής του Αριστοφάνη, όπου μεταξύ σοβαρού και αστείου λέγονται όλες οι αλήθειες.

P.E.: Ποια η γνώμη σας για την πόλη μας;

Δ.Μ.: Στην Πάτρα έχω βρεθεί πάρα πολλές φορές, κάνω 45 χρόνια θέατρο και είναι δεδομένο ότι θα περάσουμε από την πόλη σας. Είναι αγαπημένη πόλη, όπου έχω αρκετούς φίλους και γνωστούς. Όσο αφορά το κοινό της Πάτρας είναι ένα εκπαιδευμένο κοινό, το οποίο βλέπει θέατρο, οι Πατρινοί έχουν μια καλλιέργεια και μια κουλτούρα. Ακόμα και αυτό που δεν θα τους αρέσει  με έναν ευγενικό τρόπο θα σου το δείξουν και αν αυτό τους αρέσει με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό θα στο πουν. Αυτό για εμάς πολλές φορές είναι και οδηγός, δηλαδή εάν μια παράσταση δεν ευτυχίσει στην Πάτρα θα μας προβληματίσει περισσότερο απ΄ ότι αν συμβεί σε μια άλλη πόλη. Είναι χαρά μας που θα παίξουμε εκεί.  

 


«Όταν εισπράττω από τον κόσμο σεβασμό και εκτίμηση για την δουλεία μου, τότε νιώθω κι εγώ έχω πως έχω μια θέση στον χώρο»

Ρ.Ε.: Νομίζω ότι είστε από τους πιο αγαπητούς ηθοποιούς της τηλεόρασης. Τι πιστεύετε πως είναι αυτό που κάνει έναν ηθοποιό τόσο αγαπητό; O χαρακτήρας  του ή ρόλοι του;

Δ.Μ.: Ο χαρακτήρας του ηθοποιού σπάνια βγαίνει μέσα από τους ρόλους, στοιχεία του μπορεί να υπάρχουν, αλλά τόσο λίγα σαν «χρυσόσκονη» θα έλεγα. Όταν εισπράττω από τον κόσμο σεβασμό, αγάπη και εκτίμηση για την δουλεία μου, τότε νιώθω κι εγώ έχω πως έχω μια θέση στον χώρο. Αυτό είναι που σε κάνει να νιώθεις καλά, εγώ σαν ηθοποιός ερμηνεύω όσο καλύτερα μπορώ τους ρόλους, άλλωστε ηθοποιός σημαίνει ήθος + ποιος φτιάχνω χαρακτήρες, τώρα εάν αυτοί οι χαρακτήρες είναι καλά δομημένοι και πείθουν τον κόσμο, τότε κατατάσσεσαι ψηλά στην εκτίμησή του και σε θεωρεί αγαπημένο του.

Ρ.Ε.: Πώς θα χαρακτηρίζατε την τηλεόραση του σήμερα;

Δ.Μ.: Η τηλεόραση είναι ένα μέσο, το οποίο πέρασε και περνάει από πολλά κύματα. Δεν μπορώ να κατηγορήσω κάτι το οποίο είμαι μέσα σε αυτό. Ο βηματισμός της τηλεόρασης αλλάζει πολλές φορές και αυτό έχει αιτία πότε από τα οικονομικά των καναλιών και πότε από τις απαιτήσεις του κοινού. Τώρα για παράδειγμα είναι της μόδας τα reality και τέτοια πράγματα. Αύριο, μεθαύριο θα έρθει μια άλλη τάση. Όμως η μυθοπλασία ήταν, είναι και θα είναι δυνατή και θα έλεγα ότι αποτελεί μια κατηγορία από μονή της. Ο κόσμος αρέσκεται στο να παρακολουθεί ελληνικές σειρές και αυτό είναι σημαντικό.


«Οι καλοί ηθοποιοί είναι και καλοί άνθρωποι, σπάνια θα συναντήσουμε ή το ένα ή το άλλο»

P.E.: Ποια είναι να κριτήριά σας για πείτε το ναι και να συμμετέχετε σε ένα σήριαλ ή μια παράσταση;

Δ.Μ.: Για εμένα δεν είναι όλα θέμα οικονομικό. Εάν κάτι με ενδιαφέρει δίνω σημασία και στο καλλιτεχνικό μέρος. Στην ηλικία που είμαι και με την όποια καριέρα έχω κάνει, είναι αμαρτία από τον Θεό να συζητάμε μόνο για τα οικονομικά. Για μένα παίζει ρόλο και το καλλιτεχνικό κομμάτι, η συνεργασία με φίλους. Για παράδειγμα ο ρόλος που υποδύομαι στην Μαρία Πενταγιώτισσα δεν είναι πρωταγωνιστικός είναι περιφερειακός ρόλος, όμως εκτιμάς το όλο σχήμα των συναδέλφων, τη δοκιμασμένη σχέση  μαζί τους, την εταιρεία παραγωγής.

Ρ.Ε.: Αγαπημένος σας τηλεοπτικός ρόλος και γιατί;

Δ.Μ.: Είναι πάρα πολλοί. Όλους τους ρόλους τους αγαπάμε! Όταν έχεις συμμετάσχει σε 39 σήριαλ και 29 ταινίες, δεν μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιον συγκεκριμένο. Ο κάθε ρόλος είναι ένα σύνθετο κομμάτι, είναι και συνθήκες και γενικά το πως τον φτιάχνουμε. Στη σειρά «Ευτυχισμένοι μαζί» με τον εξαιρετικό συνάδελφο και φίλο τον Γιάννη Μπέζο η συνεργασία μου είχαμε όλοι μαζί ήταν μοναδική. Αυτό είναι ένα συστατικό για την καλύτερη απόδοση ενός ρόλου

Ρ.Ε.: Έχετε κάνει φιλίες μέσα από τον χώρο;

Δ.Μ.: Α και βέβαια! Τόσα χρόνια… φιλίες πάρα πολλές, όπως με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση, τον Παύλο Χαϊκάλη, τον Σπύρο Παπαδόπουλο, τον Γιάννη Μπέζο, τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη και αρκετούς άλλους όπως και γυναίκες συναδέλφους μου, την Βίκυ Σταυροπούλου. Είναι φίλοι και συνεργάτες χρόνια, μετά από 13.000 παραστάσεις σίγουρα κρατάς αρκετούς έως πολλούς φίλους, αν και βρισκόμαστε σε ένα ανταγωνιστικό επάγγελμα. Οι καλοί ηθοποιοί είναι πάντα και καλοί άνθρωποι, σπάνια θα συναντήσουμε ή το ένα ή το άλλο.


Τι συμβουλεύει τους νέους ηθοποιούς

Ρ.Ε.: Με τόσα χρόνια πορείας έχετε να συμβουλεύσετε κάτι τους νέους που θέλουν να γίνουν ηθοποιοί;

Δ.Μ.: Εγώ αυτό που λέω στους νέους, κάνοντας και σεμινάρια σε τμήματα θεατρικών σπουδών και σε δραματικές σχολές, είναι να μην βιάζονται. Πρέπει να δουλέψουν πολύ, το θέατρο θέλει δουλειά, δουλειά και λίγο δουλειά, τίποτα άλλο. Θα πρέπει να είναι εφοδιασμένοι με υπομονή και αντοχές. Δεν θα πρέπει να πιστέψουν ότι επειδή κάνουν μια τηλεοπτική εμφάνιση (που όλοι προσπαθούμε να κάνουμε μια επιτυχία) ότι αυτό είναι αρκετό ή είναι διαβατήριο για να μπει στο χώρο και να «αλωνίσει». Πολλές φορές όταν συμβαίνει αυτό τρώνε τα μούτρα τους. Χρειάζεται η ωριμότητα και εμπειρία που την αποκτάς σιγά σιγά. Δεν θα πρέπει να βιάζονται, είναι ένα επάγγελμα που θα κερδίσουν πάρα πολλά, αλλά και θα χάσουν άλλα τόσα. Είναι ένα επάγγελμα που δυο φορές το χρόνο είσαι εν δυνάμει άνεργος, εάν είναι και άτυχος μπορεί στην πενταετία να δουλέψεις μόνο δυο φορές.

Ρ.Ε.: Ποια είναι τα μελλοντικά σας σχέδια μετά το τέλος της περιοδείας της παράστασης;

Δ.Μ.: Συνεχίζουμε για 4η χρονιά την παράσταση «Δείπνο Ηλιθίων» στο θέατρο Κάππα με τους Σπύρο Παπαδόπουλο, Πυγμαλίων Δαδακαρίδη, Βασίλη Ρίσβα, Χρήστο Σπανό, Άννα Μανενάκου, μια σπουδαία παράσταση στην οποία δεν υπήρχε εισιτήριο εδώ και τρία χρόνια. Το ίδιο πιστεύω θα συνεχιστεί και φέτος γιατί αυτό δείχνει η προπώληση των εισιτηρίων που έχει ήδη ξεκινήσει. Τώρα όσον αφορά τα τηλεοπτικά ήταν να συνεχίζω στο «Μην ψαρώνεις» αλλά αλλάζει το concept και μπαίνω φυλακή, που σημαίνει πως πρέπει να αποχωρήσω. Είμαι σε συζητήσεις για κάτι, αλλά μετά τον Γενάρη αλλά είναι κάτι που δεν μπορώ να πω ακόμα.