Ένα υπέροχο αφιέρωμα στην Πάτρα στην κατηγορία ταξίδι έκανε το portal Andro, σε ρεπορτάζ της Ηρώ Σινιγάλια, από το ταξίδι της στην αχαϊκή πρωτεύουσα. Το κεντρικό νόημα του αφιερώματος είναι ότι η Πάτρα αλλάζει, βγαίνει από την παρακμή της και ο τίτλος είναι χαρακτηριστικός: "Γιατί όλοι θα μιλάμε φέτος για την Πάτρα". 

Ας το διαβάσουμε: "Η Πάτρα πρώτα έγραψε την ιστορία της και μετά υπέφερε από αυτήν. Το παρελθόν της είναι δεμένο με τη φαντασίωση της Belle Epoque και με την ακμή εξαιτίας του σταφιδεμπορίου και μιας εντυπωσιακής βιομηχανικής ανάπτυξης. Αυτό τη διατρέχει μέσα, ας πούμε, από τα ίχνη της πρωτοποριακής για την εποχή της ρυμοτομίας η οποία απλώνεται σε κάθετους και οριζόντιους άξονες, έργο του Βούλγαρη τον 19ο αιώνα, κατά τα ευρωπαϊκά πρότυπα.

Και στα νεοκλασικά της και στο δημοτικό της θέατρο, έργο του Τσίλερ, και στις επαύλεις των σταφιδεμπόρων. Όπως επίσης και σε κοινωνικά κινήματα και σε πολιτιστικές εκλάμψεις, αλλά και σε μια ζωντανή κοινωνία που τις ψηφίδες της συμπλήρωσαν μια πολυπληθής ελληνοϊταλική παροικία που έσβησε το 1945, όταν ένα μεγάλο μέρος της έφυγε λόγω της ήττας των Ιταλών στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Η Πάτρα προσέφερε και πολλούς πολιτικούς, για παράδειγμα, τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κωστή Στεφανόπουλο. Εντούτοις οι περισσότεροι Πατρινοί ισχυρίζονται ότι, εκτός κάποιων εξαιρέσεων, αυτοί δεν νοιάστηκαν αρκούντως για την πόλη τους, ειδικά στη φάση της παρακμής της εξαιτίας της αποβιομηχάνισης. Πέρα από το υποκειμενικό του πράγματος, σήμερα η πόλη μοιάζει να ξυπνάει από την απονεύρωσή της. Κι εδώ είναι μερικοί λόγοι – με τις δυο όψεις τους.


Παράκτιοι Μεσογειακοί Αγώνες

Από τις 25 έως τις 31 Αυγούστου θα γίνει η διεθνής αθλητική διοργάνωση με αθλήματα καλοκαιρινά, όπως το άκουαθλον, το μπιτς βόλεϊ, το μπιτς τένις και άλλα εντυπωσιακά στο όνομα και στο θέαμα προφανώς. Η πόλη θα δεχθεί πάνω από δύο χιλιάδες κόσμο, κάτι που θα την τονώσει οικονομικά και -αν το πράγμα προχωρήσει- θα τη βάλει στο χάρτη των αθλητικών διοργανώσεων.

Ο δήμος, αν και τυπικά στηρίζει το γεγονός, πρόσφατα με επιστολή στον πρωθυπουργό του κομμουνιστή δημάρχου της πόλης Κώστα Πελετίδη -που τον ψήφισε κοντά στο 70% των Πατρινών- δήλωσε ότι διατηρεί τις ενστάσεις του για το μέλλον, γιατί θεωρεί ότι από τις λυόμενες εγκαταστάσεις των Παράκτιων “θα μείνει μόνο άμμος”, κάτι που στερεί την πόλη από τη δυνατότητα να διεκδικήσει μελλοντικές διοργανώσεις.

Προφανώς ο Πελετίδης έχει δίκιο, εντούτοις με τις υποχρηματοδοτήσεις και τα παραδείγματα του παρελθόντος, όπως το θέατρο που χτίστηκε στου Λαδόπουλου, όταν η Πάτρα ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης το 2006 και τώρα στοιχειώνει, το ερώτημα είναι αν μπορεί ο δήμος να συντηρεί νέα κτίσματα.


Νέοι οδικοί άξονες

Πριν από λίγα μόλις χρόνια το ταξίδι ήταν σαν εφιάλτης στο δρόμο με την Πάτρα. Κανένα διαχωριστικό, παρέλαση από νταλίκες, προσπεράσεις στα πρόθυρα εγκεφαλικού σε μία οδό που το επίθετο εθνική έμοιαζε με φάρσα.

Η Ολυμπία Οδός παρέδωσε το έργο -καθυστερημένα- αλλά η εικόνα άλλαξε. Σήμερα η διαδρομή κατέβηκε στις δύο ώρες σε έναν αξιοπρεπή δρόμο, δηλαδή σε μια εθνική οδό, κυρίως δύο λωρίδων ανά κατεύθυνση, κάπως ακριβή με τα διόδια πήγαινε-έλα στα 22 περίπου ευρώ.

Εταιρείας και χρημάτων θελόντων ο δρόμος θα φτάσει μέχρι τον Πύργο και τη Ολυμπία, οπότε η Πάτρα θα γίνει ένα επίκεντρο για όσους θελήσουν να κάνουν ένα τουρ σε λίκνα του αρχαίου ελληνικού πολιτισμού, δεδομένου ότι η Γέφυρα, που γιορτάζει φέτος τα 15 χρόνια λειτουργίας της, έφερε ακόμα πιο κοντά και τους Δελφούς.

Αν πάλι το τρένο καταφέρει να φτάσει στην πόλη, τότε από το σουρεαλισμό θα έχουμε φτάσει στο ρεαλισμό κι αυτό γιατί σήμερα πας τη μισή διαδρομή με τον Προαστιακό και από το Κιάτο σε παραλαμβάνει το λεωφορείο του ΟΣΕ μέχρι την Πάτρα.


Το αιώνιο Καρναβάλι της

Ο λόγος της περηφάνιας της Πάτρας είτε στην ακμή είτε στην παρακμή της. Με το απαραίτητο debate, που η μια πλευρά του γέρνει στην έξαλλη εμπορευματικοποίηση με μια βιομηχανία πληρωμάτων που κάποια ξεπερνούν τα χίλια άτομα, με κακοραμμένες και πανάκριβες στολές και με το γούστο υπό σκιάν.

Από την άλλη, υπάρχουν κι εκείνοι που προσπαθούν να κρατήσουν την παλιά μνήμη, την πιο παρεϊστικη, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Η αλήθεια είναι ότι οι πιο “κλειστές” εκδηλώσεις και τα πιο πριβέ πάρτυ εγκιβωτίζουν το πνεύμα του καρναβαλιού διατηρώντας την απενοχοποιημένη διασκέδαση, τον ερωτισμό και το καλό γούστο ως αποτέλεσμα της σεβάσμιας προτοιμασίας που γίνεται από τους Πατρινούς με το που τελειώνουν οι γιορτές.

Το σίγουρο είναι ότι η πόλη την τελευταία εβδομάδα της Αποκριάς παίρνει την εκδίκησή της ως προορισμός, εντούτοις θα ήταν ενδιαφέρον να βλέπαμε και άλλα παράπλευρα πράγματα, όπως ένα χαρούμενο μουσείο Καρναβαλιού ή έναν λαμπρό -γιατί όχι Γατοπαρδικό;- χορό αντάξιο του ιταλικού της παρελθόντος.


Οι φρέσκιες γειτονιές

Τις προάλλες πέρασα από το Μαρκάτο, μια γωνιά που βρίσκεται στις παρυφές της παλιάς πόλης και επικοινωνεί μαζί της με συστάδες από σκαλοπάτια. Το όνομα δηλώνει τον εμπορικό χαρακτήρα της γειτονιάς αυτής που ήταν γεμάτη από εργαστήρια και χειροτέχνες. Αν εξαιρέσει κανείς το άχρωμο κτήριο της Αστυνομίας, τα παλιά σπίτια και τα καταστήματα δίνουν τον τόνο και παρατάσσονται σε στενά δρομάκια, τα περισσότερα πλέον πεζοδρομημένα.

Σήμερα το Μαρκάτο έχει πολλά, φοιτητικά κυρίως, στέκια, καφενεία, όπως το αγαπητό Υποβρύχιο Βανίλια, και μπαράκια. Η τάση είναι να γεμίσει με τέτοια, ωστόσο ακόμα θα βρεις μαγαζιά, φυτώρια και εργαστήρια, έτσι που να παραμένει ζωντανή και η παραγωγική ταυτότητα της πόλης ως υγιής αντίσταση στο να γίνει το Μαρκάτο ένα μονοδιάστατο playground.

Ανάλογες δροσερές γειτονιές και ωραίες για περπάτημα -το μόνο μέσον που ενδείκνυται στην πόλη όχι μόνο για τις μικρές αποστάσεις αλλά και για τη δυσκολία στο παρκάρισμα- είναι το Βλατερό, η Πάνω Πόλη που απλώνεται κυκλικά στο κάστρο, με ορόσημο τις μακριές σκάλες της Αγίου Νικολάου, αλλά και ο sui generis Άγιος Διονύσης.

Δείτε εδώ όλο το αφιέρωμα στην Πάτρα.