O Δημήτρης Σταρόβας εξήγησε γιατί δεν θέλησε να κάνει πολλά λεφτά και ήταν απόλυτα ειλικρινής.

Με τα χρόνια η ζωή του άρχισε να παίρνει μια διαφορετική επαγγελματική τροπή, με αποτέλεσμα να κληθεί να αποχαιρε­τήσει τη Θεσσαλονίκη το 2001 μετακομίζοντας μόνιμα στην Αθήνα.

«Οι πρώτες φορές που κατεβαίναμε με τους Άγαμους στην Αθήνα ήταν τον χειμώνα του 1993, όταν παίζαμε με τον Νταλάρα στο Αττικά Θυμάμαι ότι τότε είχα πάθει ήττα. Μου έλεγαν "Στις 13.30 έχουμε αυτό το ραντεβού εκεί, στις 15.00 αλλού και στις 22.00 πρέπει να είμαστε στο συγκεκριμένο ση­μείο". Με έπιασε πανικός. 'Ελεγα ότι θα φύγω, αλλά τελικά προσαρμόστηκα. Μπορεί στους Μήτσους το "χαλαρά" των Θεσσαλονικιών να ήταν στην υπερβολή του, όμως είναι αλή­θεια ότι η ζωή στη Θεσσαλονίκη, σε σχέση με την Αθήνα, είναι πολύ διαφορετική».

Οι τρελοί ρυθμοί της πόλης και της δου­λειάς του πολεμούν με την αναβλητικότητα που συχνά τον χαρακτηρίζει και στο τέλος κερδίζουν. «Όταν κάτι με ενδιαφέ­ρει, το κυνηγάω, δεν κουράζομαι και είμαι συνεπής. Αν είναι κάτι όμως που δεν με νοιάζει -και δεν το λέω υποτιμητικά και με πράγματα σοβαρά, που πρέπει να διευθετήσω σύντομα. Γενικώς δεν μπορώ τα προβλήματα, τα οποία είναι βέβαια μέσα στη ζωή μας και πρέπει να τα λύνουμε για να μη μας εγκλωβί­σουν. Το να τα αφήνεις ενέχει και την παγίδα ότι μεγαλώνουν και πληθαίνουν, σε πνίγουν και τρέχεις τελευταία στιγμή».

Δουλεύει ασταμάτητα, ενώ παραδέχεται ότι στο παρελθόν δεν διαπραγματευόταν σωστά τις οικονομικές συμφωνίες.

«Τα τελευταία δύο χρόνια ζητάω τα κεκτημένα μου. Παλιά δεν με ενδιέφερε και τόσο. Δεν πάει έτσι όμως, γιατί αυτό δεν το εκτι­μάει κανείς. Νομίζουν ότι είσαι κορόιδο».

Βάζει την προσωπική του γαλήνη σε προτεραιότητα και, όπως εξομολογείται, «Δεν ήθελα να κάνω ποτέ κάποιο πρωταγωνιστικό ρόλο γιατί δεν είμαι διατεθειμένος να θυσιάσω τη ζωή μου για μια δουλειά. Το να είσαι νούμερο ένα έχει το δικό του κό­στος. Το πληρώνεις στην καθημερινότητα σου. Πρέπει να ασχολείσαι με αυτό και να ορίζεις ανάλογα τη ζωή σου. Είμαι κατά του πρωταθλητισμού στην τέχνη. Μια χαρά εί­μαστε έτσι όπως είμαστε».

Όσον αφορά τη σχέση του με το χρήμα, δηλώνει: «Το μισώ. Με εκνευρίζει που χρειαζόμαστε λεφτά για τα πάντα. Για να γεννηθείς, για να πεθάνεις, για να σπουδάσεις, για να γίνεις καλά, αλλά και για να νιώσεις καλά χρειάζεσαι χρήματα. Από την άλλη, αντιλαμβάνομαι ότι είναι ανα­γκαίο κακό. Δεν θα ήθελα να έχω πολλά χρήματα στη ζωή μου.

Υπάρχουν για να τα τρώμε. Να μαζεύουμε λεφτά για να τα πά­ρουμε στον άλλο κόσμο; Εγώ βέβαια είμαι και μια ιδιάζουσα περίπτωση, γιατί μόλις ανέβασα το κασέ μου, ήρθε η σκατοκρίση και μας διέ­λυσε. Δεν πρόλαβα να κάνω τέσσερις-πέντε σεζόν, να μαζέψω χρήματα και να έχω λίγο το κεφάλι μου ήσυχο, οπότε είμαι αναγκασμένος να κάνω τώρα την τριπλάσια δουλειά για το ένα τρίτο των χρημάτων που θα έπαιρνε κα­νείς μια δεκαετία πριν» είπε στο People.