Μπορεί οι κυβερνώντες του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Δημοκρατίας να θριαμβολογούν για την ρύθμιση των 120 δόσεων που πέρασαν στην Βουλή για τους οφειλέτες του δημοσίου, δίνοντας ανάσα σε εκατοντάδες φορολογούμενους και ανοίγοντας τους τραπεζικούς λογαριασμούς που ήταν σε καθεστώς κατασχέσεων. 

Μπορεί όντως η ρύθμιση που πέρασε η νέα κυβέρνηση να είναι αρκετά βελτιωμένη σε ότι αφορά τις οφειλές στην Εφορία, δίνοντας τη δυνατότητα στη συντριπτική πλειονότητα των φυσικών προσώπων και των επιχειρήσεων με οφειλές προς τις Δ.Ο.Υ., τα Ελεγκτικά Κέντρα και την Επιχειρησιακή Μονάδα να αποπληρώσουν τα ληξιπρόθεσμα χρέη τους σε πολλές και μικρές μηνιαίες δόσεις.

Όμως υπάρχει και μία άλλη αλήθεια για τους οφειλέτες που χρωστούν χρήματα στο δημόσιο, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, παράγοντες δηλαδή που κινούν την αγορά, μια αλήθεια που έχει να κάνει με τα χρέη τους στους ασφαλιστικούς οργανισμούς. Εκεί τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Το να καταφέρει να μπει κανείς στο καθεστώς των ευνοϊκών όρων των ρυθμίσεων των 120 δόσεων, δεν είναι αυτονόητο για κάποιον που οφείλει. Όσοι πήγαν στον (πρώην) ΟΑΕΕ (Οργανισμός Ασφάλισης Ελεύθερων Επαγγελματιών), χαρούμενοι, περιμένοντας εδώ και μήνες αυτή τη ρύθμιση για να μπουν στους όρους της και να ξεκινούν να αποπληρώνουν τα χρέη τους με δόσεις, εισέπραξαν μία μεγάλη σφαλιάρα, από τα όσα τους είπαν οι υπάλληλοι εκεί. 

Για να συμμετέχει κάποιος στις 120 δόσεις βάζοντας τα χρέη του σε μία τάξη και έχοντας επιτέλους την δυνατότητα να έχει επιτέλους ασφάλιση, θα πρέπει να έχει πληρώσει όλα τα προηγούμενα του χρέη. Αυτό όμως είναι μία κουβέντα.

Αν είχε τα χρήματα να εξοφλήσει τα προηγούμενα του χρέη, ίσως και να μην χρειαζόταν να μπει καν στην ρύθμιση των 120 δόσεων. Τι πετυχαίνεται λοιπόν με βάση αυτό το απαιτούμενο του νόμου που μόλις πριν από μερικές ώρες πέρασε από την Βουλή, σε ότι αφορά τις οφειλές στους ασφαλιστικούς οργανισμούς και συγκεκριμένα τον ΟΑΕΕ; 

Τίποτα. Μία τρύπα στο νερό. Ίσως έτσι εξηγείται για ποιο λόγο οι αιτήσεις των φορολογουμένων για να μπουν στο καθεστώς της ρύθμισης είναι αρκετά λίγες, σε σύγκριση με τον αριθμό των οφειλετών του δημοσίου και των ασφαλιστικών οργανισμών. Το κράτος λοιπόν για ακόμα μία φορά κοροϊδεύει τους ελεύθερους επαγγελματίες και τους πολίτες του, μέσω μιας ρύθμισης που ψήφισε τυπικά αφού ουσιαστικά δεν μπορεί να εφαρμοστεί.