Πήραν το πτυχίο τους από τη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, μαζί με 10 ακόμα συμφοιτητές τους και έχοντας ζήσει τέσσερα χρόνια γεμάτα από γνώση, εμπειρία και δίψα για θέατρο και πλέον ετοιμάζονται να ανοιχτούν στη ζωή πάνω στην τέχνη που ελπίζουν ότι θα ακολουθήσουν και επαγγελματικά. 

Η Γεωργία Αντωνόπουλου και η Μαρία Λάτα είναι μόνο δύο από τα κορίτσια που έχουν αποφοιτήσει από τη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, μιας σχολής που όλα τα χρόνια της λειτουργίας της, έχει προσφέρει σημαντικά πράγματα στη θεατρική Πάτρα, έστω και αν οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε. 

Έχει τροφοδοτήσει με νέα αίμα το θέατρο της Πάτρας, και όχι μόνο αυτό, αφού αρκετούς από τους αποφοίτους τους βλέπουμε πια σε μεγάλες ή και μικρότερες θεατρικές σκηνές της Αθήνας, στον κινηματογράφο ή ακόμα και στην τηλεόραση. Δεν είναι όμως αυτό που μας έδωσε την ώθηση να προσπαθήσουμε να έρθουμε σε επαφή με ορισμένους από τους 12 απόφοιτους της φετινής χρονιάς.

Δεν μας έδωσε την ώθηση και το κίνητρο ο προορισμός, η "Ιθάκη", αλλά το... ταξίδι. Αυτό καθ΄αυτό το ταξίδι που έζησαν τα παιδιά αυτά μαζί με τους καθηγητές τους, στην τέχνη του θεάτρου, σε μία τέχνη μαγική που κάνει τις αισθήσεις να μπερδεύονται με τις ψευδαισθήσεις, το ψεύτικο με το πραγματικό, το φαινομενικό με το βαθύτερο και όλα αυτά να συγκρούονται μεταξύ τους για να δώσουν τον κόσμο σε μία άλλη διάσταση. 

Μία τέχνη που έχει μαγέψει και έχει παρασύρει στο πέρασμα των αιώνων τόσες και τόσες μεγάλες προσωπικότητες, ιδιοφυΐες της γραφής, καλλιτέχνες που μεγαλουργούσαν στο σανίδι και μεγάλους δασκάλους που έγραψε ο καθένας τη δική του σελίδα στην πνευματική ιστορία του ευρωπαϊκού πολιτισμού. 

Ίσως αυτός να ήταν ο προορισμός του, όμως, τον προορισμό τον κρύβει η ζωή συνήθως. Η καρδιά είναι αυτή που κρύβει τα ταξίδι και το ταξίδι είναι εκείνο που μετρά πάνω από όλα. 

Το ταξίδι που στο θέατρο, μπορεί για τους θεατές να ξεκινά όταν ανοίγει η αυλαία, όμως, για τους ηθοποιούς και τους ανθρώπους αυτής της τέχνης όλα αρχίζουν πίσω από τη σκηνή, πριν καν ανοίξει η αυλαία και τα φώτα ίσως να είναι χαμηλά και θαμπά ακόμα. 

Όλα αυτά είναι στοιχεία αυτής της τέχνης, στοιχεία ίσως που λάτρεψαν η Γεωργία Αντωνοπούλου και η Μαρία Λάτα, δύο Πατρινές που γράφτηκαν πριν από τέσσερα χρόνια στη σχολή και τώρα μιλάνε μαζί μας ως απόφοιτες.


P.E. Τι είναι αυτό σας έκανε να θελήσετε σε μία εποχή σαν τη σημερινή (ανεργία και κρίση από τη μία, ανάπτυξη θετικών σπουδών, πληροφορικής και τεχνολογιών από την άλλη) να ασχοληθείτε με το θέατρο;

Γεωργία Αντωνοπούλου: Νομίζω ακριβώς οι λόγοι που αναφέρετε, η ανεργία και η κρίση που υπάρχουν στην κοινωνία, είναι οι λόγοι που με οδήγησαν στο θέατρο.

Μαρία Λάτα: Όλοι οι συμφοιτητές μου έχουν μια τρελή ιστορία για το πως πέρασαν τις εισαγωγικές εξετάσεις και κατέληξαν να φοιτούν στη σχολή. Τελικά νομίζω είναι ένα περίεργο ένστικτο που σε οδηγεί. Έχω σκεφτεί, οποιαδήποτε άλλη δουλειά και αν έκανα, όσο καλές και αν ήταν οι οικονομικές απολαβές, πάντα αυτή η περίεργη ανάγκη για την τέχνη, κάτι μέσα μου θα με έτρωγε, κάτι θα μου έλειπε. Το θέατρο χρειάζεται τώρα πιο πολύ από ποτέ.


P.E. Πώς ήταν οι σπουδές στη Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, τι έχετε να θυμάστε από αυτήν την περίοδο της ζωής και τι είναι αυτό που στον καθένα από σας μένει χαραγμένο, παίζοντας ίσως ρόλο από εδώ και στο εξής στο χαρακτήρα και την προσωπικότητά σας;

Γ.Α.: Οι σπουδές ήταν ωραίες αλλά και δύσκολες. Χρειάζεται μεγάλο θέλω και πίστη για να φτάσεις ως το τέλος! Αυτό που κρατάω και ελπίζω να μην το ξεχάσω ποτέ είναι να ακούω. Σαν λαός έχουμε την τάση να μην ακούμε τον άλλον και αυτό φέρει ως αποτέλεσμα τη μη επικοινωνία.

Μ.Λ.: Σίγουρα δεν ήταν αυτό που περίμενα όταν έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις. Είναι ένα τεράστιο σχολείο που επαναπροσδιορίζει πολλά από τα πράγματα που ήξερες μέχρι στιγμής. Όπως και στην ζωή έτσι και στο θέατρο έχουμε συνηθίσει να φορτώνουμε τους άλλους με επίθετα, ο καλός ή ο κακός, ο χαρούμενος ή ο λυπημένος κ.λ.π.

Ένα μεγάλο μάθημα για εμένα ήταν η κατανόηση του ότι δεν υπάρχουν στεγνά επίθετα, κάθε άνθρωπος μέσα του κρύβει μια ζωή, ολόκληρα θέματα που τον οδηγούν στις πράξεις τους. Είναι πιο λειτουργικό να δικαιολογήσεις κάποιον μέσα σου, να τον καταλάβεις από το να τον βάλεις απέναντι σου και να τον κρίνεις.

P.E. Όλοι λίγο ή πολύ πριν ασχοληθείτε με την υποκριτική σίγουρα θα είχατε πάει θέατρο και θα είχατε δει παραστάσεις. Οι σπουδές σας στη Δραματική Σχολή σας άλλαξε την οπτική που έως τώρα βλέπετε αυτή την μορφή τέχνης και πώς;

Γ.Α.: Ναι σίγουρα μας άλλαξε. Πλέον δύσκολα θα περάσω καλά σε κάτι που θα δω. Στέκομαι στη λεπτομέρεια, τι λειτούργησε τι δεν λειτούργησε. Μετά θέλω να το σχολιάσω με τους άλλους, να συγκρίνω απόψεις.

Μ.Λ.: Ναι σίγουρα. Ειδικά όταν βρισκόμασταν μέσα στην σχολή, οι παραστάσεις που πηγαίναμε να δούμε ήταν σαν ένα ακόμα μάθημα για εμάς. Πλέον οφείλεις να είσαι "επαγγελματίας θεατής", ότι συμβαίνει σε μια παράσταση είναι υλικό προς μελέτη. Αυτό καμιά φορά αφαιρεί τη μαγεία του ταξιδιού που υπάρχει στη θέαση, αλλά μια παράσταση που αξίζει σε συνεπαίρνει έτσι και αλλιώς.


Από την Αγγέλα

P.E. Συμμετείχατε για να πάρετε το πτυχίο σας σε μία σειρά διπλωματικών παραστάσεων. Πείτε μου λίγο για την εμπειρία σας αυτή, ήταν η πρώτη φορά στο σανίδι μπροστά σε κοινό και πώς θα χαρακτηρίζατε το τελικό αποτέλεσμα, όχι μόνο από την πλευρά του ενεργού συμμετέχοντα, αλλά και από αυτή του θεατή;

Γ.Α.: Στα πρώτα χρόνια φοίτησης μας κάναμε δράσεις στην πόλη. Παίξαμε παραμύθια για τα παιδιά στα νοσοκομεία, συμμετείχαμε στην έναρξη αλλά και σε δράσεις του Πατρινού Καρναβαλιού, αυτή ήταν μια πρώτη επαφή με το κοινό, απλά ποτέ μέχρι τις πτυχιακές μας δεν είχαμε παρουσιάσει σε κοινό μια ολοκληρωμένη θεατρική παράσταση.

Σπάνια κανείς θα κληθεί να παίξει τέσσερις διαφορετικές παραστάσεις μέσα σε ένα μήνα και αυτό από μόνο του το καθιστά μια ιδιαίτερη εμπειρία. Υπήρχε πολύ άγχος. Τώρα για το αποτέλεσμα, υπήρχαν στιγμές που στην ίδια την παράσταση ένιωθες κάτι να λειτουργεί και μετά από λίγο να πέφτει και να μην κυλάει. Αυτές είναι οι εναλλαγές που τις νιώθεις από μέσα και μπορεί αντίθετα εκείνη τη στιγμή το κοινό να λαμβάνει κάτι τελείως διαφορετικό.

Μ.Λ.: Η αλήθεια είναι ο μεγαλύτερος εχθρός είναι η κούραση, που σε φτάνει στα όρια σου. Αλλά είναι μαγικό ότι όταν τελικά γίνεται η παράσταση και πρώτη φορά δίνεις στο κοινό ότι καλύτερο μπόρεσες να δημιουργήσεις, σου μένει ένα όμορφο αίσθημα.

Είναι πραγματικά τεράστια η χαρά σε αυτή την πρώτη επικοινωνία, να βλέπεις κάποιον από το κοινό συγκινημένο, κάποιον να συγκρατεί κείμενο μέσα από την παράσταση και να στο αναφέρει όταν έρχεται να σε συγχαρεί ή να σου λέει ότι κάποια σκηνή του έργου του θύμισε κάτι από τη ζωή του. Είναι πανέμορφη αυτή η συνομιλία σκηνής και πλατείας που είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε και το μαγικό είναι ότι γίνεται σε πραγματικό ζωντανό χρόνο.

P.E. Από αυτές τις διπλωματικές παραστάσεις που δώσατε ποια ξεχωρίζετε και γιατί; Τι είναι αυτό που σας κέρδισε στην κάθε μία;

Γ.Α.: Καμία δεν ξεχωρίζω ειλικρινά. Απλώς επειδή έγινε σε διαφορετικό χώρο, στο ανοιχτό θέατρο της Κρήνης, ένιωσα διαφορετικά στην παράσταση του Προμηθέα Δεσμώτη, γιατί πρώτη φορά κάναμε κάτι σε ανοιχτό χώρο.

Μ.Λ.: Είμαι πολύ ευγνώμων γιατί ξεχωριστά κάθε ένας από τους καθηγητές μας άφησε ένα προσωπικό του κομμάτι σε κάθε διπλωματική και αυτό έκανε εμάς τους ίδιους να αγαπήσουμε και τα τέσσερα έργα. Κάθε μια παράσταση είχε διαφορετικές προκλήσεις που σου έδιναν τεράστια ώθηση στο να τις υπηρετήσεις.

Δεν ξεχωρίζω κάποια, απλώς διαφορετική αίσθηση είχε η παράσταση του Προμηθέα Δεσμώτη του Αισχύλου σε διδασκαλία Τσέζαρις Γκραουζίνις. Για πρώτη φορά σαν φοιτητές δοκιμάσαμε κάτι σε ανοιχτό θέατρο, συγκεκριμένα στο ανοιχτό θέατρο της Κρήνης. Και κάτι το ανοιχτό θέατρο, η ομορφιά αυτού του ξεχωριστού χώρου, η διαφορετική επικοινωνία με το κοινό, σε ένα έτσι και αλλιώς τεράστιο έργο του Αισχύλου όπως ο Προμηθέας, όλα αυτά είναι στοιχεία που μου έμειναν ιδιαίτερα.


Από τον Προμηθέα

P.E. Πείτε μου δύο λόγια για τους καθηγητές σας. Ήταν δύσκολη η φοίτηση των τεσσάρων χρόνων και ποιες ήταν οι βασικές δυσκολίες που συναντήσατε κατά τη διάρκεια των σπουδών σας ο καθένας από εσάς;

Γ.Α.: Χωρίς καμία υπερβολή από όλους τους καθηγητές μας πήραμε κάτι. Ακόμα και από τις διαφωνίες και πολύ περισσότερο από τα πράγματα που μας δυσκόλευαν. Με το χρόνο χτίστηκε μια σημαντική επικοινωνία σπουδαστών και καθηγητών. Η μεγάλη δυσκολία που συναντήσαμε όλοι ήταν στην κοινή πειθαρχία και τον κοινό παλμό της ομάδας.

Μ.Λ.: Μέσα στα τέσσερα χρόνια συνέβησαν πολλές αλλαγές σε εμάς τους ίδιους. Είναι πολύ δύσκολη η σπουδή αυτής της τέχνης. Χρειάζεται μια υπέρβαση για αυτή τη δουλειά και επειδή οι καθηγητές σου σε οδηγούν σε ένα δρόμο ώστε να συμβεί, πολλές φορές τους νομίζεις εχθρούς, ενώ δεν ισχύει τίποτα τέτοιο. Στο τέλος καταλαβαίνεις ότι όση αυστηρότητα και να υπήρχε ήταν μόνο για το καλό σου.

Όσο γρηγορότερα αφήσεις τον εαυτό σου να ακολουθήσει τόσο το καλύτερο. Σαν έναν κατακόρυφο στο μάθημα ακροβατικών, αν σκέφτεσαι τους φόβους σου δεν θα συμβεί ποτέ, απλά πρέπει να το κάνεις. Αλλά το πιο δύσκολο από όλα ήταν η ομαδική δουλειά. Όλο το χρόνο βλέπεις τα υπόλοιπα δώδεκα μέλη της ομάδας περισσότερο από τους φίλους σου και την οικογένεια σου.

Αυτό από μόνο του δημιουργεί εντάσεις και δυσκολίες. Είναι επίτευγμα να μπορέσουν να συντονιστούν δώδεκα διαφορετικοί χαρακτήρες. Αλλά όταν συμβαίνει, καταλαβαίνεις ότι μόνο μαζί με τους άλλους μπορείς να καταφέρεις κάτι. Αυτή η δυσκολία της ομαδικής δουλειάς δυστυχώς προκύπτει και από το κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο μεγαλώνουμε. 

P.E. Τι είναι αυτό που θα σας λείψει κυρίως από εδώ και στο εξής από τη σχολή και γιατί;

Γ.Α.: Με τόσο ιδρυματισμό και εγκλεισμό που ζήσαμε είναι λίγο δύσκολο να μου λείψει κάτι... Αστειεύομαι φυσικά! Θα μου λείψει η ομάδα που είχαμε δημιουργήσει αυτά τα τέσσερα χρόνια και η επικοινωνία που είχαμε χτίσει μεταξύ μας. Σε όποιο θίασο και αν βρεθείς έπειτα, δεν προλαβαίνεις να χτίσεις αυτό που ήταν πλέον σαν δεύτερη οικογένεια, δεύτερο σπίτι σου.

Μ.Λ.: Η ασφάλεια που υπήρχε μέσα στο πλαίσιο της σχολής είναι αυτό που αλλάζει από εδώ και μπρος. Μακάρι στο δρόμο μας και στις δουλείες που θα προκύψουν να μπορέσουμε πάλι να δημιουργήσουμε αυτό το οικογενειακό κλίμα που υπήρχε στη σχολή και γενικά σε όλο το ΔΗΠΕΘΕ, αλλά τώρα πια βγαίνουμε στην πραγματική αρένα.


Από το Silence

P.E. Τώρα που τελειώσατε τις σπουδές σας, ποια είναι τα σχέδια σας; Θέλετε να ασχοληθείτε όλοι με την υποκριτική και το θέατρο; Πώς βλέπετε τα πράγματα τώρα που βγήκατε από το προστατευτικό καβούκι των σπουδών σας και ποιοι είναι οι κύριοι φόβοι σας;

Γ.Α.: Γενικά αυτή η σχολή σου αφήνει αρκετά ανοιχτούς τους ορίζοντες σου. Κάποιοι θα ασχοληθούν με το θέατρο, κάποιοι θα συνεχίσουν τις σπουδές τους πάνω σε αυτό, είτε στο εξωτερικό, είτε πάνω στο θεωρητικό του κομμάτι. Άλλοι μπορεί να αποφασίσουν να μην ασχοληθούν καθόλου. Αυτό θα εξαρτηθεί από τις επιλογές που θα κάνει ο καθένας, εκτός σχολής πλέον.

Μ.Λ.: Είναι ωραίο να δοκιμάσεις πολλά πράγματα σε σχέση με το θέατρο από εδώ και πέρα, που μπορεί να μην είναι απαραίτητα η υποκριτική. Αλλά σαν πρώτο βήμα ναι σίγουρα θα ήταν καλό να μπορέσουμε να δοκιμάσουμε τα υποκριτικά μας εργαλεία σε μια κανονική θεατρική σεζόν με συναδέλφους που πλέον δεν είναι ούτε οι συμφοιτητές σου ούτε οι καθηγητές σου, αυτός είναι ο φόβος αλλά και η πρόκληση.

P.E. Έχοντας τελειώσει από τη σχολή, τι πιστεύετε ότι έχει προσφέρει στα πολιτιστικά και θεατρικά δρώμενα της Πάτρας όλα αυτά τα χρόνια και πώς νομίζετε ότι θα μπορούσε να προσφέρει ακόμα περισσότερα στη συνέχεια;

Γ.Α.: Όπως ανέφερα και παραπάνω η σχολή κάνει διαφορετικές δράσεις όλο το χρόνο. Όλα τα έτη περνάνε από την εμπειρία των παραμυθιών που παίζουμε στα νοσοκομεία. Τα ποιήματα και οι δράσεις που κάνουμε μέσα στην πόλη κάθε χρόνο για την παγκόσμια ημέρα ποίησης. Καθώς και οι δράσεις μας την διάρκεια του Πατρινού Καρναβαλιού. Το επίπεδο σπουδών είναι υψηλό και αυτό ελπίζουμε να κρατηθεί και να υπάρχει για τα υπόλοιπα έτη που ακολουθούν στη σχολή.

Μ.Λ.: Πέρα από τις σημαντικές δράσεις της σχολής μέσα στην πόλη, που αναφέρθηκαν, η σχολή έχει προσφέρει και σε εμάς τους ίδιους τους φοιτητές, πολίτες της Πάτρας μια ποιοτική εκπαίδευση που είναι δύσκολο να βρεθεί. Αυτό για εμένα είναι εξίσου σημαντικό με την ύπαρξη ποιοτικών παραστάσεων. Στην ουσία το ένα είναι αποτέλεσμα του άλλου. Η σχολή έχει σημαντικές ρίζες και αυτές δεν πρέπει να αλλάξουν.


Από τον Σαίξπηρ

Διδάσκοντες

Υποκριτική: Νίκος Γιαλελής, Τσέζαρις Γκραουζίνις, Δημήτρης Ήμελλος, Κίμων Φιορέτος.

Αγωγή Προφορικού Λόγου: Παρθενόπη Μπουζούρη. 

Μουσική: Κωνσταντίνα Μάντζαρη (Τραγούδι), Χάρης Πεγιάζης (Ρυθμολογία). 

Κίνηση - Χορός: Edgen Lame, Όλγα Σπυράκη. 

Δραματολογία: Δημήτρης Σιούτης. 

Ιστορία Θεάτρου και Ν. Λογοτεχνίας: Παναγιώτης Σκούρας. 

Ιστορία και Πρακτική Κινηματογράφου: Παναγιώτης Φαφούτης. 

Σκηνογραφία- Ενδυματολογία: Κέννυ ΜακΛέλλαν. 

Διπλωματικές Παραστάσεις

Αγγέλα του Γιώργου Σεβαστίκογλου, διδασκαλία Δημήτρης Ήμελλος. 

Silence, διδασκαλία Edgen Lame

Προμηθέας Δεσμώτης του Αισχύλου, διδασκαλία Τσέζαρις Γκραουζίνις, κίνηση Edgen Lame, αγωγή λόγου Παρθενόπη Μπουζούρη

Κομμάτια Έρωτα από τον Σαίξπηρ, διδασκαλία Νίκος Γιαλέλης

Οι απόφοιτοι: Γεωργία Αντωνοπούλου, Νικόλας Βεκράκος, Ελένη Γεωργακοπούλου, Μιχάλης Κατσούδας, Αλέξανδρος Κουκιάς, Μαρία Λάτα, Κωνσταντίνα Μαγκαφά, Ελένη Μεσσήνη, Κατερίνα Μπέλοβα, Λένα Νάτση, Λευτέρης Πασπαράκης, Ειρήνη Τσιμπούκη. 


Από τον Προμηθέα


Από τον Σαίξπηρ

(Οι φωτογραφίες του Σαίξπηρ είναι από τον Χρήστο Ν. Σταματόπουλο).