Αν πήγαινες σε παρουσιάσεις βιβλίων και σου άρεσε να ακούς την Αναστασία Δημητροπούλου να μιλάει γι΄ αυτά, τότε ήρθε η στιγμή να διαβάσεις την πρώτη της συγγραφική δουλειά με τίτλο «Στην αγκαλιά του Φθινόπωρου». Πρόκειται για ένα ερωτικό μυθιστόρημα 418 σελίδων, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Έξη.
Θέμα του μυθιστορήματος είναι η δύναμη της αγάπης και της συγχώρεσης μέσα στη ζωή ενός ζευγαριού, όπου η μοίρα μοιάζει να κινεί τα νήματα. Τα πρώτα στάδια της σχέσης, ο πόθος, η απερισκεψία, η ένωση, η χαρά κι έπειτα ένα σωρό λύπες και απρόσμενες στεναχώριες οδηγούν τους κεντρικούς ήρωες, την Ηρώ Πολύζου και τον Ιάσονα Λιβέρη στην προδοσία. Ένοχα μυστικά και σκιές του παρελθόντος μαυρίζουν τον ουρανό με την ελπίδα να γεννιέται από τις στάχτες, όταν πια όλα θα έχουν φτάσει το χείλος της απόλυτης καταστροφής.
Ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί λόγω της εξαιρετικής πλοκής και της δυνατής και τόσο περιγραφικής πένας της Αναστασίας Δημητροπούλου. Ένα βιβλίο που πάνω στη γραμμή του χρόνου χορεύει και κινείται με το ρυθμό που πέφτουν τα πρώτα φύλλα του Φθινοπώρου. Ένα βιβλίο που παίζει με τις σκέψεις και τα συναισθήματα του αναγνώστη, όπως παίζουν οι γοργές ψιχάλες της βροχής πάνω στο τζάμι.
«Στις αποκαλύψεις των μεγάλων μυστικών, ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από την αλήθεια και το ψέμα. Ανάμεσα στο φως και στο σκοτάδι. Πάνω σε τεντωμένα λόγια και βεβιασμένες σιωπές.»
Ένα ερωτικό μυθιστόρημα όπου η ανατροπή κρίνει τα πάντα την τελευταία στιγμή.
Εγώ το διάβασα στην παραλία, εσύ;

Φοράω πυτζάμες και κάλτσες. Δεν έχω καμία σχέση με τις φωτό προφίλ. Η ομορφιά στο σπίτι είναι μύθος. Είμαι πυτζαμόβια, σέρφερ και γραφιάς μερικών σειρών. Πάνω στην κοιλιά μου στηρίζω τον καλύτερο μου φίλο τον Λάπι Τοπ. Περνώ τα βράδια μου φτιάχνοντας φυλλάδια, διορθώνοντας ασκήσεις και ακούγοντας ό,τι μου πει ο Γιου Τιούμπ. Όταν πια γλαρώνουν τα μάτια μου λέω ένα γεια στον Λάπι Τοπ χαϊδεύοντας τη ράχη του. Αυτές τις μέρες, που ζούμε την εποχή των καθυστερημένων παγετώνων που μπήκαν στο φούρνο μικροκυμάτων, ο ζεστός αέρας του φίλου μου Λάπι Τοπ ζεσταίνει την πατσοκοιλιά μου και χαίρομαι γι΄ αυτό. Σκέφτομαι πως είμαι στην παραλία. Τα παγωμένα μου ακροδάχτυλα μου θυμίζουν που βρίσκομαι 10sec.
1,2,3, . . . 10.Δέκατα δεν έχω. Εδώ μένω. Στο εδώ και στο τώρα. Γιατί η συνήθεια είναι δρόμος παλιός.Της καληνύχτας τα ψυχρά εδώ τ΄ αφήνω.


