«Ζωή δεν είναι οι μέρες που πέρασες, αλλά οι στιγμές που θυμάσαι» έλεγε ο Βίκτορ Ουγκό. 

Αν τελικά ο μεγάλος αυτός λογοτέχνης είχε δίκιο, τότε ο Σωτήρης Χασιώτης θα έχει πολλά να θυμάται μέσα από τις χιλιάδες στιγμές που έχει απαθανατίσει στο φωτογραφικό του φακό. Ερχόμενος από το Μεσολόγγι στην Πάτρα για να σπουδάσει στο ΑΤΕΙ Λογιστικής, χτύπησε κάποια στιγμή την πόρτα του patrasevents.gr. 

Έγινε δικό μας παιδί, όμως την αγάπη του για τη φωτογραφία και το μικρόβιο που είχε για αυτή, τα κουβαλούσε μαζί του από μικρός. Η πρώτη του επαφή με τη φωτογραφία ήταν από μία Zenit, μία φωτογραφική μηχανή με φιλμ που είχε ο πατέρας του. "Θυμάμαι μικρός να παίζω και να κάνω ότι τραβάω φωτογραφίες, πατώντας το κουμπί. 

Αυτή η αίσθηση του να κοιτάς μέσα από το οφθαλμοσκόπιο, έχοντας ένα κουμπί να κλείσεις και να αποθηκεύσεις αυτό που βλέπεις μπροστά σου ήταν και είναι για ένα μικρό παιδί, κάτι που το μαγεύει και τον παραξενεύει ταυτόχρονα".


Έτσι και τον Σωτήρη Χασιώτη. Τον μάγεψε και τον ενθουσίασε, αλλά ταυτόχρονα τον έκανε να κολλήσει και να θέλει να ανακαλύψει περισσότερα γύρω από αυτή. 

"Ζητούσα να μάθω όλα τα μυστικά της. Ήταν μία αμοιβαία αγάπη η σχέση που ξεκίνησα να έχω μαζί της". Από τότε βέβαια μεσολάβησαν κάποια χρόνια, αν σκεφτεί κανείς ότι το μικρό αυτό παιδί έγινε νεαρός που έφτασε πλέον τα 26.

Αν αρχικά τον μάγεψε η στιγμή που έκλεινε μέσα στον φακό του, αυτό που τώρα του δίνει κίνητρα για να συνεχίσει, είναι το συναίσθημα και η διαδικασία για την ανάδειξη του μέσα από τη φωτογραφία. 

"Η φωτογραφία από τα πρώτα χρόνια ανακάλυψής της έχει το χάρισμα να σου προσφέρει μέσα από την τέχνη της αισθήματα, όπως χαρά, λύπη, ενθουσιασμό, εκνευρισμό, αγωνία, δημιουργώντας στον άνθρωπο έντονα συναισθήματα" τονίζει μιλώντας στο patrasevents.gr.

"Μέσω αυτής συνδέουμε το παρελθόν με το παρόν, αναπολώντας στιγμές από τα παλιά χρόνια. Τα συναισθήματα που προκαλούνται στον καθένα είναι ξεχωριστά και ανάλογα την κάθε περίπτωση. 

Αυτό είναι το κίνητρο που μου δίνει η φωτογραφία σαν τέχνη να συνεχίσω...  Να μπορώ μέσα από τα έργα μου να δίνω στον εκάστοτε θεατή το ερέθισμα και το συναίσθημα που θέλει να βγάλει βλέποντας μια φωτογραφία μου".


Τα είδη της φωτογραφίας που του αρέσουν είναι δύο κυρίως και συνδέονται άμεσα με μία ακόμα αγάπη του που δεν είναι άλλη από τα ταξίδια. 

"Μου αρέσουν περισσότερο η φωτογραφία τοπίου και η ταξιδιωτική φωτογραφία" τονίζει. "Είναι και τα δύο είδη πολύ δύσκολα και θέλουν τεχνική και εξειδίκευση για να πεις ότι θα βγάλεις ένα πολύ καλό αποτέλεσμα.

Στη φωτογραφία τοπίου πρέπει να προσέχεις την κάθε λεπτομέρεια, αφού κάθε λεπτομέρεια μέσα στο κάδρο σου οφείλεις να την αναδείξεις με το δικό σου τρόπο, δημιουργώντας ενδιαφέροντα πρότυπα, διαστάσεις και υφές.

Η ταξιδιωτική φωτογραφία πέρα από την ομορφιά των εικόνων, μεταφέρει και συναισθήματα. Ο καλύτερος τρόπος για να αποτυπώσουμε το συναίσθημα είναι να γίνουμε ένα με το θέμα μας.

Να μιλήσουμε με το πρόσωπο που θέλουμε να φωτογραφίσουμε και που μας κίνησε το ενδιαφέρον, να αναπτύξουμε ορισμένη οικειότητα, να κατεβάσουμε την κάμερα για λίγο, και αργότερα – όταν πια θα γνωριστούμε – να δοκιμάσουμε πάλι". 


Αν του έλεγαν να φωτογραφίσει στο φακό του ένα ιστορικό γεγονός, αυτό που θα ζητούσε ήταν να ταξίδευε στον χρόνο και να πήγαινε στην πολιορκία του Μεσολογγίου. "Θα ήθελα να ήμουν σε εκείνη την εποχή και σε εκείνο το βράδυ στις 10 Απριλίου του 1826, στην ιστορική έξοδο του Μεσολογγίου να καταγράψω με το φακό μου τους προγόνους μου να πολεμάνε, ξέροντας ότι θα είναι μια άνιση μάχη, χωρίς αντοχές από την πεινά και τη διψά και παρόλα τα δεινά να αποφασίζουν να βγουν και να αντιμετωπίσουν τον εχθρό. 

Όπως λέει και μια επιγραφή μπαίνοντας στο ιστορικό Μεσολόγγι "κάθε ελεύθερος άνθρωπος είναι δημότης Μεσολογγίου και σαν ελεύθεροι άνθρωποι θυσιάστηκαν τότε για να είμαστε εμείς στο σήμερα και να ζούμε ελεύθερα. Νιώθω δέος και περηφάνια που κατάγομαι από αυτόν τον τόπο, από ετούτο το αλωνάκι όπως είχε γράψει και ο μεγάλος μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός". 


Αυτό που θέλει να κάνει σχετικά με τη φωτογραφία είναι να βελτιώνεται κάθε λίγο και από πολύ. "Για μένα μετράει πάνω από όλα να κάνεις αυτό που αγαπάς, με σταθερά βήματα και μεράκι, προχωρώντας στους στόχους σου. Ακόμα και να φτάσεις να έχεις κάνει έστω και τα μισά από αυτά που είχες ονειρευτεί και αυτό επιτυχία είναι" τονίζει. 

"Να σκέφτεσαι ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν πρόλαβαν να ξεκινήσουν καν τα όνειρά τους, όποτε κανε την προσπάθειά σου και ποτέ δεν ξέρεις, μπορεί η ζωή να είναι γενναιόδωρη μαζί σου".