Ο Ευριπίδης τείνει να αναδεικνύει στα έργα του το ηρωικό ανάστημα όχι τόσο στους θρυλικούς ήρωες, όσο σε «ταπεινότερα» πλάσματα, όπως οι γυναίκες. Ένα τέτοιο παράδειγμα αποτελεί η Άλκηστη. Η αυτοθυσία της ηρωίδας, που χαρίζει τη ζωή στον άντρα της, βασιλιά Άδμητο, είναι ιδωμένη ποικιλοτρόπως στο έργο. Η πατριαρχική κοινωνία την οδηγεί σε αυτήν την πράξη και παρά την αποδοχή της να προσφέρει τη ζωή της ώστε να ζήσει ο αγαπημένος της, στοιχείο που παραπέμπει σε παραμυθικής υφής θεματολογία, ιδεολογικά προδίδει μία πράξη αντίστασης.

Η ηθελημένη και άμεση απόφασή της να πεθάνει για τον Άδμητο, σε αντίθεση με την άρνηση των ίδιων των γονιών του, δεν προτάσσει την ερωτική αγάπη έναντι της γονεϊκής, αλλά της γυναικείας γενναιότητας έναντι της ανδρικής δειλίας. Είτε από δειλία απέναντι στον θάνατο είτε από αίσθηση καθήκοντος απέναντι στον λαό του, ο Άδμητος αφήνει τη γυναίκα του να πεθάνει στη θέση του, αφήνοντας τα παιδιά του ορφανά από μάνα. Η εξαργύρωση της ζωής του θα πληρωθεί με τον όρκο της αιώνιας πίστης που υπόσχεται στην αγαπημένη του λίγο πριν χαθεί στον Άδη. Βέβαια, η κατοπινή συνειδητοποίηση της έλλειψης αγάπης και συντροφικότητας τον καθιστά μετέπειτα συναισθηματικά ανάπηρο. Ανίκανος να πια να σηκώσει το βάρος μιας ζωής δυστυχισμένης και να γαληνεύσει, γίνεται άστεγος στον ίδιο του τον τόπο, ξένος ανάμεσα σε ξένους, ένας υποτακτικός στο μέρος που ο ίδιος διαφεντεύει.


Ο Τάσος Θεοφιλάτος και η Φιορέλα Μαστρόκαλου πήραν ένα μεγάλο ρίσκο αναμιγνύοντας το αρχαίο δράμα με στοιχεία σύγχρονου μιούζικαλ. Η πλοκή και τα πρόσωπα της τραγωδίας συνδυάζονται με την ροκ, τζαζ και γκόσπελ αισθητική, την εικαστική τέχνη, την σουρεαλιστική προέκταση και τις ακροποιημένες εικόνες, προτείνοντας μια πιο ανάλαφρη αντιμετώπιση του θανάτου, της απώλειας και της αυτοθυσίας. Η σκηνοθεσία οργάνωσε τη γεωμετρία του χώρου ώστε να είναι τέτοια που να επιτρέπει σε όλους τους δρώντες να πρωταγωνιστήσουν ο καθένας ανάλογα με την ευκαιρία του ρόλου του.

Εξαιρετική η δουλειά του Αλέξανδρου Πολιτάκη, που με τα φώτα του στήνει ένα παιχνίδι σκιών και χρωμάτων. Οι ευφάνταστες χορογραφικές δράσεις συμπληρώνουν το αποτέλεσμα, «ερμηνεύοντας» το έργο.

Η Φιορέλα Μαστρόκαλου κυριαρχεί στη σκηνή, ερμηνεύοντας με άνεση και υποκριτική κομψότητα. Φωνητικά κι ερμηνευτικά αποκαλυπτικός ο Τάσος Θεοφιλάτος, με αμείωτο επικοινωνιακό γκελ κι ευφράδεια, διατηρώντας τις σωστές κορυφώσεις χωρίς υπερβολές. Η Έφη Κιτσαντά έχει θεατρικότητα, ειλικρίνεια, αμεσότητα κι ένα έμφυτο ρυθμό που γοητεύει. Διαθέτει το απαραίτητο τραγικό μέγεθος και εντυπωσιάζει μέσω της σημαίνουσας σιωπής της. 

Το «ALkestis- the dead or alive show» μας καλεί να έρθουμε σε επαφή με το αρχαίο κείμενο του Ευριπίδη και να το βιώσουμε με μια νέα, σύγχρονη οπτική, προσφέροντας μας ένα μουσικοθεατρικό θέαμα δροσερό, γεμάτο θετική ενέργεια και λάμψη.

Συντελεστές παράστασης

Μετάφραση: Νίκος Χουρμουζιάδης
Διασκευή - Σκηνοθεσία: Φιορέλα Μαστρόκαλου, Τάσος Θεοφιλάτος
Βοηθός σκηνοθέτη: Νίκη Παύλου
Πρωτότυπη μουσική: Τάσος Θεοφιλάτος
Ενορχήστρωση: Χάρης Πεγιάζης
Σχεδιασμός φωτισμών: Αλέξανδρος Πολιτάκης
Ενδυματολόγος: Μαρία Βασιλάκη
Κατασκευή σκηνικού: Κώστας Δρίβας
Φωτογραφίες: Βαγγέλης Τσινιάς
Επιμέλεια εντύπων: Φίλιππος Μποτώνης
Οργάνωση παραγωγής: Ίλια Ράγκου
Παραγωγή: Επίκεντρο+ 2019

Παίζουν:
Έφη Κιτσαντά, Φιορέλα Μαστρόκαλου, Τάσος Θεοφιλάτος

Η παράσταση στηρίζεται στο βιβλίο του Ευριπίδη «Άλκηστις» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «ΣΙΓΜΗ». Το Επίκεντρο+ ευχαριστεί τις εκδόσεις «ΣΤΙΓΜΗ» για την παραχώρηση της μετάφρασης.

Η παράσταση παίχτηκε στο θέατρο Επίκεντρο+ (Νόρμαν 16 και Αγ. Διονυσίου)