Το "1010" είναι ένα έργο που διαφέρει από τα υπόλοιπα από πολλές απόψεις.

Από πλευράς θεματολογίας, σεναρίου, αλλά και πρωταγωνιστών. Καταρχάς πρόκειται για ένα έργο στο οποίο παίζουν και πρωταγωνιστούν αποκλειστικά και μόνο φοιτητές. Πρόκειται για τους φοιτητές του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών. Από την ίδια σχολή προέρχονται όλοι οι συντελεστές της παράστασης.

Ενδιαφέρουσα είναι και η υπόθεση του αφού αποτελεί μία πρόκληση πάνω σε διαχρονικά ζητήματα που απασχολούν τον σύγχρονο άνθρωπο και που ελπίζει ότι θα καταφέρει να νικήσει, μέσα από την ανάπτυξη της τεχνολογίας και συγκεκριμένα της τεχνητής νοημοσύνης.

Η "Εταιρεία" είναι έτοιμη να μας παρουσιάσει ένα τεχνολογικό επίτευγμα που κατάφερε και πέτυχε μετά από κόπους χρόνων και δουλειάς, δίνοντας την δυνατότητα στον άνθρωπο να νικήσει τον πόνο, τα συναισθήματα του, ακόμα και τον ίδιο τον θάνατο.

Εμείς από την πλευρά μας σας παρουσιάζουμε τον σκηνοθέτη αυτής της πρωτότυπης και ξεχωριστής παράστασης που παίζεται από την Δευτέρα 3 έως τις 6 Ιουνίου στο Επίκεντρο.

Ο Γιώργος Καλέας, σπουδαστής και αυτός του τμήματος Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου, μιλάει στο patrasevents.gr για το έργο που ανεβάζουν οι συμφοιτητές του, τονίζοντας ότι είναι μία παράσταση που έχει να περάσει πολλά μηνύματα και να διδάξει σημαντικά πράγματα στους θεατές της.

Ο ίδιος μας απάντησε σε επιμέρους ζητήματα στη συζήτηση που είχαμε μαζί του, μιλώντας φυσικά και για λογαριασμό όλων των παιδιών, τα περισσότερα εκ των οποίων, κάνουν μέσα από το έργο αυτό την πρώτη τους επαγγελματική δουλειά. Και όπως όλοι γνωρίζουμε σαν την πρώτη φορά δεν έχει...


Σχετικά με το τι διαπραγματεύεται αυτή η παράσταση και γιατί αυτό το όνομα: "Το έργο διαπραγματεύεται αρκετά θέματα, όμως στον πυρήνα του βρίσκεται η σχέση του ανθρώπου με την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη: δύο από τις μεγαλύτερες εφευρέσεις του και το πώς αυτές οι δύο μπορούν να διαμορφώσουν την ζωή μας". 

Άλλωστε η γενιά μας στηρίζεται – σχεδόν εξ ολοκλήρου – στην ίδια την τεχνολογία. Αν σταθούμε για λίγο και αναλογιστούμε το πόσο πολύ υπάρχει στην καθημερινότητά μας αλλά και την τεράστια δύναμη που ασκεί ακόμα και στις μικρές λεπτομέρειές της, τότε αρχίζουμε να αντιλαμβανόμαστε πως όσο την χρησιμοποιούμε εμείς, άλλο τόσο μας χρησιμοποιεί κι αυτή.  Το 1010 είναι ένας σπασμένος δυαδικός κώδικας. Αλλά έχει και μια δεύτερη σημασία μέσα στο έργο την οποία δεν θα ήθελα να αποκαλύψω εδώ". 

Η τεχνητή νοημοσύνη έρχεται. Θα έρθει η στιγμή ποτέ που θα μπει στο θέατρο: "Η τεχνητή νοημοσύνη έχει ήδη παρεισφρήσει στην λογοτεχνία και στη μουσική, καθώς υπάρχουν προγράμματα που μπορούν να γράψουν ολόκληρα βιβλία ή παρτιτούρες μέσα σε λίγες μόνο στιγμές. Οπότε διόλου απίθανο να συμβεί. Και ίσως να υπάρχει ήδη στην δικιά μας". 

Για το αν συναισθηματικός κόσμος μεταξύ του ηθοποιού και του θεατή μπορεί ποτέ να γίνει τεχνικός: "Είμαι της άποψης, ότι το κυριότερο κεκτημένο μας είναι τα συναισθήματά μας. Άλλωστε αυτά είναι που πραγματικά μας διαμορφώνουν ή μας χαρακτηρίζουν και που πολλές φορές είναι ανεξέλεγκτα. Πόσο μάλλον πάνω στο σανίδι, όπου αποτελούν (αν και όχι πάντα) ένα βασικό εργαλείο έκφρασης και επικοινωνίας. Οπότε θα έλεγα όχι. Τουλάχιστον προς το παρών. Το μέλλον όμως κρύβει πολλές εκπλήξεις". 


Τι είναι αυτό που θα πρέπει να φέρει τον κόσμο στην παράσταση για να δει το έργο: "Ανοικτό μυαλό, υπομονή, περιέργεια και παρατηρητικότητα. Στην ομάδα λέμε και ξαναλέμε πως αντιπαθούμε του παθητικούς δέκτες. Όταν πας να δεις μια παράσταση, δεν μπαίνει σε λειτουργία μόνο η όραση και η ακοή αλλά και ο εγκέφαλος". 

Στην παράσταση πρωταγωνιστούν και παίζουν μόνο φοιτητές από το θεατρικό τμήμα σπουδών: "Ναι, η ομάδα αποτελείται μόνο από φοιτητές του τμήματος θεατρικών σπουδών, και είμαστε όλοι ερασιτέχνες και με την κυριολεκτική σημασία της λέξης. Είμαστε ερωτευμένοι με αυτό που κάνουμε και θέλουμε πάντα να βελτιωνόμαστε.

Η παράσταση 1010 είναι η πρώτη δουλειά μας που γίνεται σε επαγγελματικό χώρο με επαγγελματικά μέσα (και σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να πούμε ένα δημόσιο ευχαριστώ στο Επίκεντρο). Παρόλα αυτά, γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο της ερασιτεχνίας μας, θέλαμε να κάνουμε όσα περισσότερα πράγματα γινόταν μόνοι μας. Τα σκηνικά, τα βίντεο και πολλά από τα πράγματα που θα δείτε, είναι στημένα και δημιουργημένα από μας". 

Πόσα παιδιά συμμετέχουν στο έργο και πως κύλησαν οι πρόβες, αλλά και τις σχέσεις που ανέπτυξαν: "Στο έργο συμμετέχουν 11 ηθοποιοί (επί σκηνής) και 3 άτομα (συμπεριλαμβανομένου κι εμένα) σε ρόλους της παραγωγής (αν και πολλοί από τους ηθοποιούς εκτελούσαν και άλλους ρόλους πέραν της υποκριτικής).

Οι σχέσεις ήταν από την αρχή καλές, καθώς είμαστε όλοι συμφοιτητές. Οπότε το κλίμα θα το χαρακτήριζα “παρεϊστικο” και χαρούμενο. Βέβαια, όταν ανεβαίνουμε στη σκηνή η παρέα έρχεται σε δεύτερη μοίρα, και ξεκινάμε τη δουλειά, χωρίς να λείπουν όμως τα πειράγματα και τα αστεία". 


Η τεχνολογία κάνει ευάλωτο τον άνθρωπο. Τι είναι αυτό που κάνει τον άνθρωπο ευάλωτο στο θέατρο: "Δεν θα έλεγα ότι η τεχνολογία μας κάνει ευάλωτους. Τουλάχιστον όχι ακόμα. Προς το παρόν μας προσφέρει τόσα πολλά που μας έχει κάνει να αγνοούμε βασικές χαρές που βρίσκονται δίπλα μας και τις θεωρούμε δεδομένες. Σίγουρα προσφέρει και έχει ακόμα να προσφέρει πολλά στον άνθρωπο. Αλλά όλα στη ζωή θα πρέπει να γίνονται με ένα μέτρο.

Η σχέση ανθρώπου και θεάτρου με κέντρο την ευαλωτότητα, είναι η ταυτόχρονη και αλληλένδετη επικοινωνία θεατή και ηθοποιού όπου μπορείς να δεις ένα σώμα να συσπάτε, να τρεκλίζει και να μπαινοβγαίνει κάθε βράδυ σε αμέτρητες ψυχολογικές διακυμάνσεις μόνο και μόνο για να υποδυθεί έναν ρόλο, σίγουρα κάνει τον πομπό και τον δέκτη να ρίξουν κάθε φραγμό και συναισθηματικό τοίχος, και όλα αυτά για χάρη μιας σύμβασης. Στο τέλος της βραδιάς όμως, και οι δύο ξέρουν, πως δεν αποτελεί απλώς μια σύμβαση. Ίσως ποτέ δεν ήταν μια απλή σύμβαση". 


Σχετικά με το πώς κατάφεραν να περάσουν με μυθοπλαστικά μέσα ζητήματα που αφορούν μελλοντικές έννοιες και το αύριο: "Νομίζω με τον ίδιο τρόπο που το επιχείρησαν και άλλοι τόσοι στο παρελθόν. 

Βέβαια το να καταπιαστείς με ένα θέμα που απασχολεί φιλόσοφους, μελλοντολόγους και σαιεντολόγους, όπου ο καθένας φτιάχνει ολόκληρα σενάρια – άλλοτε αισιόδοξα, άλλοτε πεσιμιστικά – βασισμένα σε μελέτες και μαθηματικές αναλύσεις, δεν είναι και το καλύτερο θέμα για θεατρική παράσταση, πόσο μάλλον για φοιτητές που έχουν ως αντικείμενο σπουδών το θέατρο και την ιστορική του πορεία.

Όμως νομίζω πως το βασικό “όπλο” στα χέρια μας, είναι η φαντασία και το μεράκι να ξεψαχνίζεις θέματα, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα τολμούσες ούτε να συζητήσεις. Συν της άλλης, πάντα μου άρεσαν τα δύσκολα και οι προκλήσεις.

Αυτό το έργο ήταν για μένα, και νομίζω για όλους όσους συμμετείχαν, μια τιτάνια πρόκληση. Όμως θέλω να πιστεύω πως το αποτέλεσμα θα ανταμείψει τους κόπους μας". 


Παίζουν (με αλφαβητική σειρά): Ελένη Αντωνίου, Χρύσα Καρούση, Μαρία Κουστουράκη, Γιάννης Κουτρουμάνης, Πασέ (Παναγιώτης-Σεραφείμ) Κολοφωτιάς, Λίλα Λέντζα, Εύα Πασχάλη, Κατερίνα Στρατή, Νίκος Τσελίκος, Νίκη Φραγκέλλη και Αναστασία Χατζηπέτρου. 

Κείμενο/Σκηνοθεσία/Μουσική επιμέλεια: Γιώργος Καλέας.
Βοηθός σκηνοθέτη: Ειρήνη Σίνα.
Σκηνογραφία: Νίκος Τσελίκος, Γιώργος Καλέας.
Κινησιολογία/Χορογραφία: Κωνσταντίνα Ντιναπόγια.
Φωνητική εκμάθηση: Ελένη Αντωνίου.
Φωτισμοί: Νίκος Γιατράκος, Γιώργος Καλέας.
Κοστούμια (σχεδιασμός-εκτέλεση): Νίκη Αντζουλάτου, Νιόβη Γκάλιου.
Φωτογραφία/Εικονοληψία: Γιώργος Μαγγανιάρης.
Μοντάζ/Μιξάζ: Γιώργος Καλέας, Νίκος Χρυσοβιτσάνος, Ειρήνη Σίνα.
Γραφικά στοιχεία: Γιάννης Αυγολούπης.
Αφίσες: Γιώργος Καλέας, Νίκος Τσελίκος, Κατερίνα Σιώμου. 

(Οι φωτογραφίες είναι από τις πρόβες των παιδιών).