Βλέποντάς την κανείς να χορεύει νομίζει ότι έχει βγει από κάποια σελίδα ενός παραμυθιού που είχε ξεχαστεί στο συρτάρι των παιδικών μας χρόνων και αναμνήσεων.

Η Γεωργία Νικολοπούλου μέσα από το χορό, τις κινήσεις, τις εκφράσεις της πάνω στη σκηνή, θα έλεγε κάποιος ότι μοιάζει να προσπαθεί να ξεκλειδώσει αυτό το συρτάρι, σαν μια άλλη νεράιδα που έχει σταλθεί από κάποια μαγική χώρα, έχοντας σαν αποστολή της να σκορπίσει και πάλι αυτές τις αναμνήσεις στην ατμόσφαιρα, αυτή τη φορά σε μία σύγχρονη πραγματικότητα, με την ελπίδα να γίνουν κάποια στιγμή αυτές οι ξεχασμένες αναμνήσεις όνειρα για το μέλλον.

Βλέπετε, η Πατρινή μπαλαρίνα που ξεκίνησε το χορό από μικρή ηλικία μέσα από το Poly's Dance Center, όσο ψεύτικη και αν μοιάζει όταν χορεύει, είναι απόλυτα πραγματική. Έχοντας κάνει εκατοντάδες ώρες προπόνηση, έχοντας παρακολουθήσει δεκάδες σεμινάρια χορού, έχοντας κερδίσει υποτροφίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό και έχοντας διακριθεί σε διεθνείς διαγωνισμούς, η Γεωργία Νικολοπούλου έχει κοπιάσει αρκετά μαζί με την δασκάλα της, την Πόλυ Γιαννακοπούλου, έτσι ώστε να κάνει αυτό που μοιάζει στα μάτια μας σαν ψεύτικο, τόσο αληθινό.

Η μόλις 18χρονη χορεύτρια του κλασικού μπαλέτου, έχοντας ταυτόχρονα καταφέρει να περάσει σε μία από τις πιο δύσκολες σχολές της ΑΣΟΕΕ στην Αθήνα, στο τμήμα Διοικητικής Επιστήμης και Τεχνολογίας, μιλάει στο patrasevents.gr για τα σχέδιά της. Τόσο για αυτά που έχει στο χορό και στο μπαλέτο, όσο και τους στόχους της στη ζωή που τώρα ανοίγεται μπροστά της.


P.E. Πώς αισθάνεσαι όταν χορεύεις και ποια είναι τα συναισθήματα που σου βγαίνουν;

Γ.Ν.: "Όταν χορεύεις αισθάνεσαι αυτό που είσαι, έρχεσαι σε έναν ενδιάμεσο μαγικό κόσμο ανάμεσα στη φαντασία και την πραγματικότητα ξεχνώντας οτιδήποτε έχει να κάνει με αυτήν. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να έρθεις πιο κοντά στον πραγματικό σου εαυτό και να τον γνωρίσεις. Όποιος σε παρακολουθεί μπορεί να διακρίνει στοιχεία της προσωπικότητάς σου.

Είναι αδύνατο να κρυφτείς από την αλήθεια της κίνησης. Φυσικά δεν είναι κάθε μέρα ίδια και αισθάνεσαι διαφορετικά και με τον εαυτό σου και με το σώμα σου.

Επίσης κάθε φορά τα τρέχοντα συναισθήματά σου επηρεάζουν το χορό σου και μπορείς να εκφραστείς μέσω αυτού, αλλά και η ίδια η μαγεία της κίνησης μέσα από το πάντρεμά της με τη μουσική, σου δημιουργεί συναισθήματα. Όταν χορεύω αισθάνομαι τυχερή που έχω ανακαλύψει την εσωτερική πληρότητα που μπορεί να σου προσφέρει αυτή η τέχνη σε όλες τις εκφάνσεις της".


P.E. Η εικόνα μιας μπαλαρίνας παραπέμπει σε παραμύθι. Όμως είστε πραγματικές. Ποιες είναι οι αγωνίες της και οι φοβίες της;

Γ.Ν.: "Οι μπαλαρίνες φαίνονται εύθραυστες και μαγικές. Παραπέμπουν σε κάτι ευχάριστο και κάνουν την κίνηση να μοιάζει εύκολη και ανεπαίσθητη. Από πίσω κρύβεται ακριβώς το αντίθετο. Πόνος, πίεση, φόβοι και αγωνίες. Μια μπαλαρίνα σίγουρα αγωνιά για την πρόοδο και την εξέλιξή της. Δεν υπάρχουν πολλές ευκαιρίες και περιθώρια καθώς η καριέρα της είναι πολύ σύντομη και τελειώνει πολύ νωρίς.

Επίσης, ένας φόβος είναι ότι υπάρχει τεράστιος ανταγωνισμός στον κλάδο, καθώς στο εξωτερικό κυρίως, υπάρχουν σπουδάστριες μπαλέτου που ξεκινούν από τα 3 τους έτη και έκτοτε αφιερώνουν κάθε τους μέρα, όλη μέρα σχεδόν, μέσα στην αίθουσα χορού με αποτέλεσμα να έχουν επαγγελματικό επίπεδο σε πολύ μικρή ηλικία.

Μια ακόμη αγωνία είναι οι τραυματισμοί που έχουν κοστίσει πολλά σε αρκετές χορεύτριες. Τέλος, αναπόφευκτος είναι ο φόβος των ατυχιών στη σκηνή.  Οτιδήποτε μπορεί να συμβεί, πράγματα που εξαρτώνται ή όχι από την ίδια την μπαλαρίνα. Εκεί φυσικά φαίνεται ο επαγγελματισμός της, από το πως θα τα διαχειριστεί".


P.E. Τι ήταν αυτό που σου έδωσε το κίνητρο να ασχοληθείς με το κλασικό μπαλέτο; Ήταν κάτι που ονειρευόσουν από μικρή;

Γ.Ν.: "Το μπαλέτο ήταν το όνειρό μου από "πάντα". Θυμάμαι από πολύ μικρή μέχρι και τις εξετάσεις των πανελληνίων συμμαθητές και συμμαθήτριές μου που άλλαζαν ακόμη και κάθε εβδομάδα γνώμη για τον επαγγελματικό τους προσανατολισμό, όπως κάθε επιπόλαια απάντηση που μπορεί να δώσει ένα παιδί στην ερώτηση "τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις". 

Προσωπικά, από πέντε ετών, όποτε και ξεκίνησα τον χορό, ήξερα με μια περίεργη σιγουριά το τι ήθελα να γίνω. Από τότε έλεγα πως θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με το κλασσικό μπαλέτο, χωρίς ποτέ να αλλάξω γνώμη ή έστω να το αμφισβητήσω. Το συνεχές κίνητρο ήταν η εξέλιξη που δεν σταματά ποτέ. Στο μπαλέτο τίποτα δεν είναι ποτέ τέλειο χωρίς να μπορεί να γίνει καλύτερο. Αυτή η συνεχής προσπάθεια δίνει κίνητρο για δουλειά και αφοσίωση.

P.E. Μια νέα κοπέλα σαν και σένα το λογικό ήταν να περάσει κάποια στιγμή στο σύγχρονο και στο μοντέρνο. Τι σε κρατάει στο κλασικό;

Γ.Ν.: "Έχω κάνει μαθήματα σύγχρονου και μοντέρνου χορού και συνεχίζω σύγχρονο. Και τα δύο είδη μου αρέσουν πολύ και με εκφράζουν όμως η αδυναμία μου είναι ο κλασικός χορός. Είναι μια αξία διαχρονική, όπως οτιδήποτε κλασικό και δεν θα χάσει ποτέ τη σαγήνη του, όσο κι αν αλλάζουν οι εποχές. Εκτός αυτού, είναι η βάση όλων των ειδών χορού και το να είσαι καλός σε αυτό βοηθά πολύ σε όλα τα υπόλοιπα είδη".


P.E. Παρά το μικρό της ηλικίας σου έχεις κερδίσει αρκετές διακρίσεις σε διαγωνισμούς. Ποια είναι αυτή που ξεχωρίζεις και γιατί;

Γ.Ν.: "Θα ξεχώριζα την τελευταία στον διαγωνισμό "Τερψιχόρης έργα". Το επίπεδο ήταν πολύ καλό, ο διαγωνισμός ήταν πολύ οργανωμένος και υπήρχαν αξιόλογοι χορευτές με τους οποίους είναι τιμή να χορεύεις".

P.E. Σε τι σε έχει βοηθήσει μέχρι σήμερα ο χορός και έχει παίξει ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα σου;

Γ.Ν.: "Η ενασχόληση με τo χορό απαιτεί πειθαρχία, οργάνωση, συγκέντρωση, σοβαρότητα, ωριμότητα, αντίληψη, ευστροφία καθώς και πείσμα, τεράστια υπομονή και επιμονή, διότι τα αποτελέσματα της δουλειάς δεν είναι φανερά από μέρα σε μέρα αλλά σε βάθος χρόνου.

Επιπλέον σε κάνει πιο ευφάνταστο, δημιουργικό και προσφέρει καλλιέργεια. Ακόμη θεωρώ πως συμβάλλει και στην καλή διάθεση, όπως κάθε είδος άσκησης, με τις ορμόνες που εκκρίνονται στον οργανισμό. Πάνω από όλα όμως ο χορός είναι μέσο έκφρασης. 

Έτσι βοηθά και στο να ξεφύγεις από τη ρουτίνα και να ξεχνιέσαι για λίγο. Οπότε σίγουρα καλλιεργώντας όλα αυτά τα χαρακτηριστικά έχεις διαμορφώσει σημαντικά το χαρακτήρα σου. Εμένα προσωπικά με έχει βοηθήσει να έχω την ίδια αντιμετώπιση σε οποιοδήποτε στόχο θέσω.

Αρκετά συχνά καθηγητές μου στο σχολείο, στο φροντιστήριο ή και άλλα άτομα του περιβάλλοντος μου, απέδιδαν στοιχεία της συμπεριφοράς μου στην ενασχόληση μου με το χορό". 


P.E. Χορός και θέατρο. Πώς καταλαβαίνεις τη σχέση που έχουν αυτές οι τέχνες μεταξύ τους; Θα σε ενδιέφερε το θέατρο;

Γ.Ν.: "Η άμεση σχέση των δυο τεχνών γίνεται από πολύ νωρίς αντιληπτή. Κάθε παράσταση μπαλέτου έχει ρόλους τους οποίους πρέπει να υποδυθείς. Όπως ακριβώς ένας ηθοποιός, μέσω της κίνησης και των εκφράσεων πρέπει να διηγηθούμε μια ιστορία.

Πρόκειται λοιπόν για ένα είδος βουβού θεάτρου, αν μπορώ να το πω έτσι, συνδυασμένο φυσικά με όλη την τεχνική και τη μαγεία της κίνησης. Αλλά και γενικότερα οποιαδήποτε χορογραφία περνά ένα μήνυμα, είτε χαρούμενο, είτε λυπητερό και έχει τη δίκη της ιστορία, ακόμη και αν δεν πρόκειται για κάποιο συγκεκριμένο έργο - παράσταση μπαλέτου".

P.E. Από αυτές τις παραστάσεις που έχεις παίξει και σε ορισμένες έχεις πρωταγωνιστήσει, τι εμπειρίες έχεις αποκομίσει;

Γ.Ν.: "Οι παραστάσεις αυτές ήταν ευκαιρία να καταλάβω πως δουλεύει μια οποιαδήποτε ομάδα για να ανεβάσει μια παράσταση. Οι ώρες αναμονής στις γενικές πρόβες καθώς και το ότι πρέπει να παραμείνεις έτοιμος και ζεστός μέχρι να ξανάρθει η στιγμή που χορεύεις στο έργο θέλουν σωστή διαχείριση και είναι μια εμπειρία διαφορετική.

Στις ομάδες αυτές μάλιστα συμμετείχαν άτομα από όλη την Ελλάδα τα οποία δεν γνωρίζεις και έτσι έχεις την ευκαιρία να συνεργαστείς με νέους χορευτές και χορεύτριες, ώστε να βγάλετε όλοι μαζί ένα άρτιο αποτέλεσμα.

Ο στόχος είναι κοινός και μας ένωνε όλους, όπως και σε κάθε ομάδα χορού. Επίσης οι διορθώσεις από νέους δάσκαλους μαζί με όλα τα παραπάνω για να μπορέσει να στηθεί και να ανεβεί μια παράσταση, αποτέλεσαν υπέροχες και αξέχαστες εμπειρίες".


P.E. Τι δυσκολίες έχεις αντιμετωπίσει στη μέχρι τώρα πορεία σου στο χορό, τι θυσίες έχεις κάνει και πώς σε έχουν ξεπληρώσει;

Γ.Ν.: "Όπως λέει και η δασκάλα μου με οτιδήποτε και αν ασχοληθείς πρέπει να θυσιάσεις κόπο, χρόνο, χρήμα. Σίγουρα πολλές φόρες δεν θα αγοράσεις παπούτσια για να πάρεις πουέντ, δεν θα βγεις με τους φίλους σου για να κάνεις πρόβα, δεν θα έχεις τα νύχια των ποδιών σου στην καλύτερη κατάσταση και δεν θα φας κάτι που δεν πρέπει.

Ίσως πάλι μια περίοδο να είσαι και τραυματισμένη, να χρειαστείς φυσικοθεραπείες. Να πρέπει να ταξιδέψεις στο εξωτερικό ή σε άλλες πόλεις για μαθήματα σεμινάρια και διαγωνισμούς.

Να μην κοιμηθείς το πρωί γιατί το πρωινό μάθημα σε περιμένει και να μην ξενυχτήσεις το βράδυ. Βέβαια όλα αυτά δεν φαίνονται μεγάλες θυσίες σε κάποιον που αγάπα το χορό. Μια καλή πρόβα, μια μικρή πρόοδος, το αίσθημα μετά το μάθημα χορού και η γλυκιά αυτή κούραση δεν αντικαθιστώνται με τίποτα με αποκορύφωμα αυτά τα 1-2 λεπτά στη σκηνή και φυσικά ένα χειροκρότημα"...


P.E Πώς έχεις σκεφτεί την αυριανή σου σχέση με το χορό. Θα ήθελες να ασχοληθείς επαγγελματικά με αυτόν και να βιοποριστείς από εκεί;

Γ.Ν.: "Σίγουρα. Το όνειρό μου είναι να γίνω επαγγελματίας χορεύτρια. Δεν θα νιώσω πότε ότι δουλεύω. Έχω φανταστεί την αυριανή μου σχέση με το χορό άμεση ακόμη κι όταν δεν θα μπορώ να χορεύω εγώ η ίδια".

P.E. Ποιο είναι το όνειρο που έχεις για το χορό και το μπαλέτο και μέχρι που θα ήθελες να φτάσεις;

Γ.Ν.: "Θα ήθελα κάποια στιγμή να χορέψω στο εξωτερικό σε κάποια ομάδα ίσως".