Το ΕΑΜ στηρίζει και ψηφίζει πολιτικά και εκλογικά το ΣΥΡΙΖΑ στις  ευρωεκλογές 26 Μάη παρά το ότι τα όρια της πολιτικής του συνεργασίας έχουν εξαντληθεί.

Οι διαφωνίες μας βρίσκονται σε δυο επίπεδα.

  1. Στις διαδικασίες παραγωγής πολιτικής από αυτονομημένα κέντρα, που απλώς καλύπτονταν από μια μεσσιανική και χαρισματική ηγεσία
  2. Στις διαδικασίες υλοποίησης αυτών των πολιτικών και διαχείρισης των αποτελεσμάτων τους.

Η τάση ακύρωσης του προοδευτικού ριζοσπαστικού  χαρακτήρα αυτών των πολιτικών, αλλά και του ίδιου του αριστερού χαρακτήρα του ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο είναι εμφανής και στα δύο επίπεδα αλλά τείνει να γίνει κυρίαρχη.

Το ΕΑΜ είναι καθολικά αντίπαλος του συγκυριακού ωφελιμιστικού πραγματισμού (αυτή είναι η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία) αλλά αντιλαμβάνεται σε βάθος την πραγματικότητα και την αιτιοκρατία της, τους αντικειμενικούς και υποκειμενικούς όρους που τον καθιστούν αναγκαιότητα.

Γι αυτό τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΕΑΜ ούτε τον είδε ποτέ, ούτε τον βλέπει στατικά και ξεκομμένα  από την ιστορική κίνηση, ανεξάρτητα από το πώς ο ίδιος  αντιλαμβάνεται τον εαυτό του.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναδείχθηκε από την κοινωνία της εργασίας, την κοινωνική αριστερά και τις ιστορικές της αξίες ως μοναδική πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να διαχειριστεί την πιο βαθιά και διαλυτική κρίση που γνώρισε η χώρα μεταπολεμικά. Η απειλή της κρίσης δεν ήταν μόνο οικονομική, άγγιζε τα όρια της εθνικής ταυτότητας και της γεωπολιτικής ενότητας της.

Όλες οι εκδοχές και οι συνδυασμοί του εξουσιαστικού πολιτικού συστήματος δοκιμάστηκαν, κυβέρνηση ειδικού σκοπού, τεχνοκρατών, μίνι οικουμενική, κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ… όλες όχι μόνο απέτυχαν αλλά έκαναν την κρίση πιο βαθιά και πιο καθολική.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ έγινε αναγκαιότητα όχι μόνο γιατί την ανάδειξε η κοινωνία της εργασίας και η κοινωνική αριστερά αλλά και γιατί το εξουσιαστικό πολιτικό σύστημα της διαφθοράς δραπέτευσε από τις ευθύνες του, έχοντας όμως ολόκληρο το θεσμικό σύστημα του αστικού κράτους με το όπλο παρά πόδα ενάντια στην κυβέρνηση. Δικαιοσύνη, τοπική αυτοδιοίκηση, συνδικαλιστικό κίνημα, εκκλησία, τραπεζικό σύστημα, ανεξάρτητες αρχές, ΜΜΕ….ταυτόχρονα με μια τοξική αντιπολίτευση ασύμμετρων ιδεολογικών και πολιτικών συγκλίσεων είχαν σαν μοναδικό στόχο την αριστερή παρένθεση.

Τίποτα βέβαια απ’όλα αυτά δεν μπορεί να είναι ικανοποιητική δικαιολογία για την κεντροφιλελεύθερη στροφή της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ προσαρμοζόμενος στο ευρωπαϊκό πολιτικό εκκρεμές που ισορροπεί σε θέσεις αντιδραστικής εθνικής αναδίπλωσης που ο Τραμπ επέβαλλε ως παγκόσμια ιμπεριαλιστική πολιτική ηγεμονία.

Ακόμη και η Μέρκελ ηττήθηκε από τον Βέμπερ ο οποίος εκπροσωπεί την μετάλλαξη της δυσκίνητης ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης σε μια ομάδα κεντροευρωπαϊκών χωρών σε 4ο Ράιχ ως απάντηση του γερμανικού ιμπεριαλισμού στον αμερικάνικο.

Ο κόσμος βρίσκεται σε υπαρξιακή κρίση και ο ευρωπαϊκός χώρος βυθίζεται σε γενικευμένη οικονομικοπολιτική αποσταθεροποίηση και κρίση ταυτότητας.

Η καπιταλιστική πραγματικότητα με την νεοφιλελεύθερη μορφή της είναι η πιο μεγάλη απειλή στην ιστορία για τον άνθρωπο ως είδος, την κοινωνία και το φυσικό περιβάλλον που αυτά αναπτύχθηκαν.

Όλα αυτά τα κορυφαία ζητήματα έμειναν έξω από την πολιτική ατζέντα των εκλογών στις 26 Μάη. Υποκαταστάθηκαν από μια κολοβή και φαντασιακή εθνική πραγματικότητα που αδικεί και τον ΣΥΡΙΖΑ και τα πεπραγμένα του. Ίσως όμως να βολεύει την κεντροφιλελεύθερη προσαρμογή του. Προσαρμογή που αναλώνει το πολιτικό κεφάλαιο της κοινωνικής αριστεράς που τον ανέδειξε ως μοναδικό ικανό να διαχειριστεί την διαλυτική κρίση του νεοελληνικού κοινωνικού σχηματισμού και όχι τυχαία σε αναφορά της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας προοδευτικής κοινής γνώμης.

Δεν τρέφουμε αυταπάτες.

 Όμως 1) Στην εγχώρια πραγματικότητα ο ΣΥΡΙΖΑ ως πολιτικό μόρφωμα (κόμμα;;;) είναι ακόμα ο πιο ανοικτός στην ταξική πάλη δηλαδή στον κοινωνικό μεταβολισμό και από την άποψη αυτή ο χαρακτήρας του ως πολιτικό υποκείμενο είναι σε ορισμένο βαθμό διεκδικήσιμος από την κοινωνία της εργασίας, την εργατική τάξη και την κοινωνική αριστερά στην προσπάθεια και την πορεία θεωρητικής επαναθεμελίωσης της επαναστατικής αριστεράς και την χειραφέτηση της από τη στρατηγική και παγκόσμια ήττα του εργατικού κινήματος.

2) Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η πολιτική δύναμη την οποία η εργατική τάξη, η κοινωνία της εργασίας, οι προοδευτικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις μπορούν να αξιοποιήσουν για να αμυνθούν και να νικήσουν έστω και μεσοπρόθεσμα το μαύρο μέτωπο του νεοφιλελευθερισμού και των οργανικών εκβλαστήσεων του. Του  ρατσισμού, του εθνικισμού, του σωβινισμού, το μέτωπο της αντιδραστικής εθνικιστικής αναδίπλωσης και του νεοφασισμού.

Αυτοδιοικητικές εκλογές

Οι δήμοι και οι περιφέρειες είναι σημαντικά θεσμικά κέντρα για την προώθηση ριζοσπαστικών δημοκρατικών αλλαγών, με αναντικατάστατο ρόλο στην σώρευση των όρων ενός ριζοσπαστικού κοινωνικού μετασχηματισμού. Καθόλου τυχαία με ευθύνη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ η εκλογική διαδικασία αποπολιτικοποιήθηκε και αποιδεολογικοποιήθηκε  πλήρως. Δεν ήταν ούτε η έλλειψη στελεχών, ούτε η εγγενής ηττοπάθεια του κομματικού ΣΥΡΙΖΑ κατά κύριο λόγο που οδήγησαν σε αυτό. Ήταν η τάση κεντροφιλελεύθερης μετάλλαξης που έγινε ηγεμονία στον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι επιλέχτηκαν τρία σημαντικά πολιτικά κέντρα για να εξαγγελθεί αυτή η πορεία σχεδόν ένα χρόνο πριν τις εκλογές, η περιφέρεια Κρήτης, η περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και ο δήμος της Πάτρας. Ειδικά για το δήμο της Πάτρας ο ΣΥΡΙΖΑ με ευθύνη και της ηγεσίας του, ξεπέρασε και τα όρια της πολιτικής ανηθικότητας, αντιπολιτεύτηκε την δημοτική του παράταξη και τον εαυτό του για να αρνηθεί την πολιτική του συνεργασία με το ΕΑΜ. Ματαίωσε ουσιαστικά και συνειδητά την προοπτική μιας νικηφόρας λαϊκής ενότητας για τον δήμο με τελική κατάληξη και την άρνηση ακόμη και του λογότυπου της δημοτικής του παράταξης.

Είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που έκανε στην συνείδηση του αριστερού μονόδρομο έστω και παθητικά την υπερψήφιση του Πελετίδη σαν αντίβαρο στην ιδεολογία των σιδηρολοστών, του Καλαμποκισμού αλλά και στην επιχείρηση παλινόρθωσης του πιο διεφθαρμένου και δοκιμασμένου πελατειακού κράτους.

Το ΕΑΜ στην περιφέρεια δυτικής Ελλάδας θα δώσει ψήφο στο ψηφοδέλτιο της «ΟΙΚΟΛΟΓΙΚΗΣ ΔΥΤΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ» με επικεφαλή ένα δοκιμασμένο συναγωνιστή τον Κώστα Παπακωνσταντίνου. Τονίζοντας με αυτή την ψήφο του την ανάγκη το επαναστατικό εργατικό λαϊκό κίνημα να ενσωματώσει την υπεράσπιση του περιβάλλοντος στην στρατηγική και την τακτική του.

Μιχάλης Βασιλάκης γραμματέας του Εργατικού Αντιιμπεριαλιστικού Μετώπου