Το Πάσχα έρχεται και στα μέρη γύρω από την Πάτρα ετοιμάζονται να υποδεχθούν τουρίστες από το εξωτερικό, αλλά και από την Ελλάδα, σε οργανωμένες εκδρομές, κανονισμένες από τουριστικά πρακτορεία. 

Στη Μάνη, την Καλαμάτα, την Ηλεία, το Ναύπλιο, ακόμα και στην κοντινή μας Ναύπακτο θα φτάσουν αρκετοί τουρίστες - επισκέπτες από τέτοιες εκδρομές οργανωμένες. 

Μιλάμε για τουρίστες μιας άλφα ηλικίας που κινούνται σε οικονομική δυναμική από την μέση και πάνω. Η Πάτρα για ακόμα μία φορά μένει εκτός αυτού του παιχνιδιού, παρόλο που λόγω και του Αγίου Ανδρέα θα είχε αρκετές δυνατότητες για να αξιοποιήσει τουριστικά τις διακοπές του Πάσχα, οι οποίες εντάσσονται σε μεγάλο βαθμό στο κομμάτι του θρησκευτικού τουρισμού. 

Έτσι και ενώ θα δούμε μέρη όπως η Ζάκυνθος, η Κεφαλονιά, η Ιθάκη, η Μονεμβασία, η Σπάρτη και δεκάδες ακόμα μέρη της Πελοποννήσου να γεμίζουν από κόσμο, η Πάτρα θα αδειάζει, καθώς θα φύγουν και οι Πατρινοί από την πόλη για να πάνε στα εξοχικά και τα χωριά τους. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο κανόνας για τους περισσότερους από εμάς. Να φεύγουμε από την Πάτρα το Πάσχα και τα μαγαζιά να κλείνουν.  

Βλέπετε, ούτε εμείς ως πολίτες, ούτε κυρίως οι φορείς αυτής της πόλης και της ευρύτερης περιοχής, έχουμε συνειδητοποιήσει ότι ο μοναδικός δρόμος για να ξεφύγουμε οριστικά από την ανεργία και την κρίση, είναι ο τουρισμός. Τα εργοστάσια που έκλεισαν πριν από δεκαετίες δεν πρόκειται να ανοίξουν ξανά. Η Πάτρα δεν θα είναι ποτέ η βιομηχανική πόλη που ήταν κάποτε. 

Ούτε έχει και σοβαρές ελπίδες για να προχωρήσει στην ανάπτυξη της μεταποίησης και των βιοτεχνιών, όσο αν υπάρχουν ορισμένες εξαιρέσεις για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Οπότε, καλώς ή κακώς, ο μόνος δρόμος για την Πάτρα για να ξεφύγει από τη φτώχεια και τη μιζέρια της, είναι ο τομέας των υπηρεσιών και ακόμα πιο συγκεκριμένα ο τομέας του τουρισμού. 

Αυτό είναι κάτι που θα πρέπει να το βάλουμε καλά όλοι στο μυαλό μας. Και σύμφωνοι: Η Πάτρα δεν είναι Πασχαλινός προορισμός. Δεν υπάρχουν όμως τρόποι για να την κάνουμε; Ή καλύτερα δεν αξίζει μία τέτοια προσπάθεια; Γιατί δεν προσπαθούμε. Ακόμα κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου. Και προσμένουμε την... ανάσταση.

Η ανάσταση όμως πότε δεν έρχεται από μόνη της. Θα πρέπει κάποια στιγμή να πιστέψουμε σε αυτή.