Η ταινία αφηγείται την ιστορία της οικογένειας Κρίντ, η οποία μετακομίζει σε ένα απομακρυσμένο, παλιό σπίτι στο Μέιν, για να ξεφύγει από τους ρυθμούς της σύγχρονης μεγαλούπολης. Μπροστά από το σπίτι, όμως, περνά ένας αυτοκινητόδρομος ταχείας κυκλοφορίας, που εγκυμονεί θανάσιμους κινδύνους, ενώ πίσω από αυτό, εκεί που αρχίζει το δάσος, κρύβεται μια άλλη, ακόμα μεγαλύτερη απειλή. Σε ένα ξέφωτο, όπου παιδιά θάβουν τα ζώα τους, παραμονεύει μια φρίκη πιο αποτρόπαια και από τον ίδιο τον θάνατο.

Το «Νεκρωταφίο Ζώων»* παίζει με την έννοια του ζόμπι, αφαιρώντας του το απρόσωπο στοιχείο και αφήνοντάς του στοιχεία της ανθρώπινης ταυτότητας. Όσοι θάβονται, επιστρέφουν σαν θύτες (λόγω των βίαιων διαθέσεών τους) αλλά και σαν θύματα.

Το μυθιστόρημα του Στήβεν Κινγκ, στο οποίο βασίζεται το σενάριο της ταινίας, δεν στοχεύει, όμως, μόνο στο να τρομάξει αλλά και να εξερευνήσει την ανθρώπινη συμπεριφορά σε σχέση με τον θάνατο. H απώλεια, και κυρίως η αδυναμία αντιμετώπισής της, είναι κεντρικό θέμα του έργου. Η βασική ιδέα συνίσταται στο εξής ερώτημα: Αποδέχομαι τον θάνατο και πορεύομαι με το πένθος ή αλλάζω την έκβαση του, αν μου δοθεί η ευκαιρία; Ο Στήβεν Κινγκ έχει δημιουργήσει ένα καμβά ποικίλων συναισθημάτων και οι χαρακτήρες του έργου είναι καλογραμμένοι. Το κοινό συνδέεται και πορεύεται μαζί τους, αντιλαμβανόμενο τον λόγο και τα κίνητρα των επιλογών τους.

Οι σκηνοθέτες Κέβιν Κόλς και Ντένις Γουίντμαγιερ κατανόησαν απόλυτα τα νοήματα της ιστορίας κι έστησαν με ιδιαίτερη μαεστρία μια εξαιρετική ατμόσφαιρα τρόμου. Εικόνες σαν την αποκρουστική φιγούρα-φάντασμα του νέου με το βαριά χτυπημένο κεφάλι, που εμφανίζεται ανά διαστήματα επηρεάζοντας την εξέλιξη των γεγονότων ή την ακόμα πιο τρομερή φιγούρα της σκελετωμένης άρρωστης αδερφής της μητέρας, που εμφανίζεται στις αναμνήσεις της, σου παγώνουν το αίμα. Τα νυχτερινά πλάνα του δάσους και του νεκροταφείου είναι μαγευτικά και απόκοσμα. Ο ρυθμός της ταινίας είναι σχετικά ισορροπημένος, ούτε πολύ γρήγορος ούτε πολύ αργός, με τα νεκρά σημεία να είναι ελάχιστα.  Ερμηνευτικά ο – πάντα καλός – Τζέησον Κλαρκ ξεχωρίζει στον ρόλο του πατέρα γιατρού, κερδίζοντας τη συμπάθειά μας. Ο έμπειρος Τζον Λίθγκοου εξίσου καλός στον ρόλο του μυστηριώδη ηλικιωμένου γείτονα.


Το «Νεκρωταφίο Ζώων» σίγουρα δεν είναι ένα αριστούργημα, αλλά είναι από τα πιο τρομακτικά έργα που έχει γράψει ο Στίβεν Κινγκ. Μπορεί να είναι αιματηρό, μακάβριο και βίαιο, αλλά, συγχρόνως, αποτελεί ένα αποτελεσματικό οικογενειακό δράμα.

*Η απόδοση του μεταφραστή «Νεκρωταφίο Ζώων» δεν είναι ορθογραφικό λάθος. Το βιβλίο του Στήβεν Κινγκ έχει τίτλο «Pet Sematary». Η γραφή της λέξης «cemetery» (=νεκροταφείο) είναι εσκεμμένα λανθασμένη. Αυτό συμβαίνει γιατί, σύμφωνα με την πλοκή της ιστορίας, η ταμπέλα για το νεκροταφείο ζώων της κωμόπολης έχει γραφτεί από παιδιά.

ΗΠΑ, 2019

Παραγωγή: Λορέντζο ντι Μποναβεντούρα, Στίβεν Σνάιντερ, Μαρκ Βαχράντιαν

Σκηνοθεσία: Κέβιν Κόλς, Ντένις Γουίντμαγιερ

Σενάριο: Τζεφ Μπούλερ

Φωτογραφία: Λόρι Ρόουζ

Μοντάζ: Σάρα Μπρόσαρ

Μουσική: Κρίστοφερ Γιάνγκ

Πρωταγωνιστούν: Τζέισον Κλαρκ, Εϊμι Σάιμετζ, Τζον Λίθγκοου

Διάρκεια: 100 λεπτά

ΠΑΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ODEON VESO MARE


Pet Sematary / Νεκρωταφίο Ζώων - Launch Trailer