Η Δήμητρα Ταρούση είναι ένα κορίτσι που του αρέσουν τα ταξίδια, γνωρίζοντας νέους ανθρώπους. 

Μέσα από το θέατρο και ξεκινώντας ένα ταξίδι στο μαγικό του κόσμο, βρήκε τον τρόπο αν όχι να αλλάζει κάθε τόσο τόπους, τουλάχιστον να αλλάζει παραστάσεις και να ξεφεύγει από τη μία πραγματικότητα για να μπαίνει σε μία άλλη. 

Έχοντας γεννηθεί στην Κόρινθο και έχοντας ζήσει από κοντά την Πάτρα για αρκετά χρόνια ως φοιτήτρια, αυτή την περίοδο ζει στην Αθήνα. Απόφοιτη του τμήματος Βιολογίας του Πανεπιστημίου Πατρών, ακολούθησε στη συνέχεια μέσα από την αγάπη της για το θέατρο, τη Δραματική Σχολή του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ. Πάτρας, παίρνοντας και από εκεί το πτυχίο της. 

Η 25χρονη που της αρέσει να χορεύει, έχοντας κάνει μαθήματα λάτιν και συνεχίζοντας παραδοσιακούς χορούς, είναι μία από τις μαινάδες του Cabarert17 που ολοκληρώνει τις παραστάσεις του, έχοντας κάνει περιοδεία σε διάφορα μέρη της χώρας, στην Πάτρα, την Κόρινθο, την Αθήνα και τη Χαλκίδα. 

Παράλληλα, παίζει αυτή τη χρονική περίοδο σε μία ακόμα παράσταση, στο "Σαμοθράκης Νήματα" που ανεβαίνει στην Αθήνα και αναμένεται να έρθει προσεχώς και στην Πάτρα. Όπως τονίζει μιλώντας στο patrasevents.gr: "Από μικρή ήμουν η μασκότ του σχολείου και εννοείται εκφωνήτρια στις γιορτές. Συμμετείχα σε όλες τις παραστάσεις του σχολείου".


Αυτό ήταν που της έβαλε αρχικά το μικρόβιο. "Τότε ήξερα μόνο ότι μου δίνει πολύ χαρά και απολάμβανα ακόμα και το άγχος πριν βγω στη σκηνή. Μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι αυτό που με έκανε να ασχοληθώ με το θέατρο είναι η ανάγκη μου να ζήσω πολλές ζωές. Η συμπύκνωση της ζωής, το πλήθος των στιγμών και των εμπειριών που σε γεμίζει". 

Το σανίδι και η σκηνή άλλωστε, της δίνει απίστευτη δύναμη. "Η σκηνή έχει απίστευτη δύναμη, τόση που κάθε φορά καταλαβαίνεις και ένα μικρό ποσοστό αυτής. Συνεχώς σε εκπλήσσει, συνεχώς θες και άλλο χρόνο μαζί της για να ανακαλύψεις τα μυστικά της" τονίζει. 

"Ένα είναι το σίγουρο: Αν σε εμπιστευτείς και την εμπιστευτείς επινοείς τον εαυτό σου από την αρχή εκείνη τη στιγμή. Όπως όταν κάνεις ελεύθερη πτώση (δεν έχω κάνει πότε αλλά κάπως έτσι μου μοιάζει) και ανοίγει το αλεξίπτωτο και η αδρεναλίνη και η ελευθεριά σου είναι απέραντες, έτσι κι όταν καταφέρεις να σταθείς στη σκηνή με την αλήθεια σου στο εδώ και τώρα.

Αν όμως δεν συμβεί αυτό, η πτώση είναι ανώμαλη και πονάει πολύ" και προσθέτει συμβολικά:"Το σημαντικό όμως είναι οι ώρες πτήσεις...".Το θέατρο για την ίδια είναι σαν κάθαρση."Κάθαρση ίσον η απαλλαγή από κάθε τι ξένο και βλαβερό" αναφέρει και επεξηγεί: 

"Η κατάθεση της αλήθειας σου στη σκηνή, το κοινό βίωμα με το κοινό, είναι αυτό που σε καθαιρεί και σε λυτρώνει. Το θέατρο είναι η τέχνη της στιγμής, του παρόντος δεν έχει παρελθόν και μέλλον δεν μπορεί να καταγράφει, ούτε να αφηγηθεί, γεννιέται, πεθαίνει και δεν επαναλαμβάνεται ποτέ ίδιο. Αυτή είναι η μαγεία του, τόσο για το θεατή, όσο και για τον ηθοποιό".  


Η παράσταση του Cabarer17 έχει από την ιδιοσυστασία της κάτι το διαφορετικό. 

"Είναι μια παράσταση που συνδυάζει τη φόρμα του Cabaret με την αρχαία τραγωδία και συγκεκριμένα τις Βάκχες του Ευριπίδη. Αυτό από μόνο του την κάνει ξεχωριστή και πρωτόγνωρη για τον θεατή.

Του ξύπνα την περιέργεια για το πως θα γίνει αυτό το πάντρεμα" τονίζει. "Στην ίδια την παράσταση ανακαλύπτει τη σύνδεση αιτών των φαινομενικά αταίριαστων θεμάτων και γίνεται ο βασικός συμμετέχων σε αυτή, κοινώς του έρχεται από εκεί που δεν το περιμένει".

Όπως τονίζει: "Το ιδιαίτερο στοιχείο για μένα είναι το ότι παρά την μεταμόρφωση που χρησιμοποιούμε, η παράσταση απεκδύεται κάθε μάσκα και σοβαροφάνεια, ενώ αποκαλύπτει τη φύση των ανθρώπων με τα πάθη τα ένστικτα και την τρωτότητα τους, αφού δεν φοβάται να μιλήσει ανοιχτά για όλα αυτά". 

Η επαφή με το κοινό σε μια διαδραστική παράσταση, όπως το Cabaret17, είναι αυτό που σε τρομάζει, αλλά και σου δίνει τη μεγαλύτερη απόλαυση. Η 25χρονη μιλώντας για το θέμα δηλώνει. "Στην επαφή αυτή με το κοινό δεν έχουμε τίποτα έτοιμο. Αυτοσχεδιάζουμε εκείνη τη στιγμή από αυτό που θα εισπράξουμε από τους θεατές.

Είμαστε μαζί σε αυτό το παιχνίδι στην αρχή και οι ίδιοι είναι μαγκωμένοι και διστακτικοί, αλλά όσο μπαίνουν στη συνθήκη αρχίζουν να χαλαρώνουν και να παίζουν το δικό τους ρόλο. Η συμμετοχή τους αυτή είναι που καθιστά κάθε παράσταση ξεχωριστή και διαφορετική". 


Όσο για τον Ευρυπίδη και το τι θα έλεγε ο μεγάλος αυτός τραγικός αν έβλεπε ως θεατής την συγκεκριμένη αυτή παράσταση; "Ο Ευρυπίδης έχει μελετήσει και υμνήσει τη γυναικεία φύση σε πολλά έργα του. Οι Βάκχες είναι ένα από αυτά. 

Η παράσταση απαρτίζεται από τέσσερις γυναίκες που υποδύονται άντρες που μιλάνε για γυναίκες εξερευνώντας επί σκηνής τη συνθήκη αυτή, ανακαλύπτοντας τις πτυχές και τις εκφάνσεις της γυναικείας φύσης που και το ίδιο το καμπαρέ ως φόρμα υπηρετεί.

Δεν κρύβουμε τίποτα, είναι όλα εδώ, όλα φανερά και μέσα από κωμικά στοιχεία και χιούμορ μιλάμε για πράγματα σκληρά και ανείπωτα στη σύγχρονη κοινωνία. Πιστεύω λοιπόν ότι θα χαμογελούσε βλέποντας την παράστασή μας. Άλλωστε και αυτός ως ένας μεγάλος δημιουργός που ήταν, σίγουρα θα είχε χιούμορ".