Σκέψου το ηλιοβασίλεμα που με το πορφυρό του χρώμα βουτάει πότε στο μπλε της θάλασσας και πότε στο γαλάζιο του ουρανού. Σκέψου όλα εκείνα τα υπέροχα δειλινά που το χαζεύεις από τις σκάλες της Αγίου Νικολάου, από τον μώλο της Αγίου Νικολάου, από την Μαρίνα, από την Πλαζ, από το Νότιο Πάρκο. 

Σκέψου και κάτι άλλο. Εκείνη την φεγγαράδα που λάμπει στα πλακάκια της Ηφαίστου και στα μονοπάτια της Άνω πόλης, μαζί με τα άστρα του ουρανού που μοιάζουν να στολίζουν από πάνω το Κάστρο της Πάτρας. Σκέψου και δεκάδες άλλες τέτοιες εικόνες που έχεις ζήσει, χωρίς πολλές φορές να τις δώσεις και τόσο μεγάλη σημασία. 

Τι να λέμε τώρα... Η Πάτρα είναι μια ποιητική πόλη, μία πόλη που εμπεριέχει μέσα της αυτή την χημεία που δίνει την δυνατότητα στις εικόνες να γίνουν λέξεις και στις λέξεις λόγια.

Όλη αυτή τη χημεία την αισθάνθηκε μέσα της μια παρέα γυναικών που αποφάσισε να της δώσει σάρκα και οστά, να την κάνει ύλη, σε μία συνάντηση γνωριμίας με κίνητρο την ποίηση και με αφορμή τον συμβολισμό μιας ημέρας. 

Την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, την Πέμπτη στις 21 Μαρτίου. Η πρωτοβουλία και η έμπνευση για αυτή τη συνάντηση ήρθε από την φιλόλογο και την "δική" μας blogger, Ελένη Γκόρα.

H ανταπόκριση στο κάλεσμα αυτό ήρθε από 8 γυναίκες, άγνωστες μεταξύ τους, μέχρι εκείνη την στιγμή, την Μάγδα Κατσίκα, την Αθανασία Λαμπίρη, την Ευανθία Δημοπούλου, την Κωνσταντίνα Διακοπούλου, την Βίνα Καλέκα, μία ποιήτρια, την Άννα Μαρία Πασχαλίδου και δύο ακόμα αγαπημένες της φίλες.


Το ραντεβού δόθηκε για μετά τις 6 το απόγευμα, την ώρα που ο ήλιος δύει, στην Αγίου Νικολάου. Ανέβηκαν τις σκάλες και με φόντο το χρυσό ηλιοβασίλεμα και τον Πατραϊκό, αλλά και μουσική τον ήχο της πόλης και των ανθρώπων, διάβασε η κάθε μία έναν ποιητή που την έχει εμπνεύσει, που την έχει συγκινήσει, που την έχει κάνει να αισθανθεί. 

Ακούστηκαν γνωστοί και λιγότερο γνωστοί ποιητές, ξένοι και Έλληνες. Από Γιώργο Σουρή και Πάμπλο Νερούδα έως Κική Δημουλά. Η απαγγελία της κάθε μιας και η όλη συνάντηση ήταν αφιερωμένη στην Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, γιορτάζοντας στην πράξη και με έναν μοναδικό τρόπο την ποίηση, αναδεικνύοντας συμβολικά την ίδια την αξία της. 

Γιατί η ποίηση κρύβεται πολλές φορές στις ίδιες τις ζωές μας, στους δρόμους της πόλης και στις εικόνες μας, στην καθημερινότητα μας. Στα "κλου" του όμορφου αυτού απογεύματος η απαγγελία της Άννας Μαρίας Πασχαλίδου η οποία αφιέρωσε σε όλη την παρέα ένα ποίημα από την πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Φύλλα του μυαλού και της ψυχής».

Για μία ώρα περίπου οι ζωές των γυναικών αυτών συναντήθηκαν στους δρόμους της ποίησης. Ύστερα χάθηκαν. Πήρε η κάθε μία ξανά τον δικό της δρόμο, έχοντας όμως προλάβει να κλείσει στην καρδιά της από την συνάντηση που προηγήθηκε, τις λέξεις, τις εικόνες, τους ήχους, τα λόγια, την ίδια την ποίηση.

Εις το επανειδείν... 


(Οι φωτογραφίες είναι της Ελένης Γκόρα).