Η απώλεια του Εύζωνα Σπύρου Θωμά, λίγο μετά την τελευταία υπηρεσία του στον Άγνωστο Στρατιώτη, μας γέμισε θλίψη, που για εμένα πολλαπλασιάζεται, καθώς στην απόδοση τιμής στον Άγνωστο Στρατιώτη συμβολοποιούνται όλοι οι πεσόντες πολεμιστές των διαχρονικών αγώνων του Εθνους μας, ανάμεσά τους -νιώθω- και ο Ήρωας της Αλβανίας, Έφεδρος Υπολοχαγός Δημήτριος Ζιώγας, παππούς μου εκ μητρός.

Ακόμη μεγαλύτερη συγκίνηση, όμως, ένιωσα για τον αδόκητο χαμό του 24χρονου Λεβέντη, όταν μου μίλησε, με δάκρυα στα μάτια, μια ασθενής μου που, παρότι η ίδια μάχεται τον καρκίνο και την κατάθλιψή της, μου είπε:

«Γιατρέ, θέλω να σου δείξω ένα ποιήμα που έγραψα για το παλικάρι που πέθανε, φυλάγοντας σκοπιά στον Άγνωστο Στρατιώτη.

Για την πρώτη αλλαγή φρουράς, την Κυριακή, χωρις αυτόν. Ξέρω πως εσύ γράφεις καλά, τα πας καλά με τις λέξεις και τα ποιήματα - και έχεις βραβευθεί. Σε βρήκε ο ανηψιός μου στο κομπιούτερ. Στα χέρια σου οι στίχοι θα είναι πιο χρήσιμοι. Τροποποίησέ τους όπως κρίνεις. Δεν θέλω να μαθευτεί το όνομά μου.

Μόνο διάδωσέ τους, να μάθει ο κόσμος πως τιμούμε τον Λεβέντη.»

Άκουσα τη συμβουλή της.....Άλλαξα λίγο το χειρόγραφο και τους ανεβάζω:

Του Άγνωστου Στρατιώτη

Του Άγνωστου Στρατιώτη η φρουρά,
σαν ν´ άλλαξε πρώτη φορά,
σαν η Άνοιξη να ήρθε η πρώτη,
τραγούδι του νεκρού στρατιώτη.

Στα κτίρια τ´ αστραφτερά,
η Δύση του μοιάζει πυρά,
τα παιδιά
κυνηγούν τα φτερά
και περνούν η ζωή και η νιότη

Και η νύχτα σε πήρε δεσμώτη,
Καληνύχτα Στρατιώτη!