"Δύο γυναίκες χορεύουν" και η Άννα Βαγενά έρχεται στην Πάτρα για να ανέβει στη σκηνή του Δημοτικού Θεάτρου Απόλλων, μαζί με την κόρη της, Γιασεμί Κελαηδόνη, σε μία παράσταση ξεχωριστή.

Η Άννα Βαγενά μας έχει συνηθίσει σε υπέροχες ερμηνείες που κάνουν αίσθηση και που αποτελούν σημεία αναφοράς στον τρόπο που παίζει, αφήνοντας τον δικό της σημάδι σε κάθε ρόλο. 

Αυτή τη φορά ανεβαίνει στη σκηνή μαζί με την κόρη της, την Γιασεμί, μια ηθοποιός που ολοένα κάνει άλματα προς τα εμπρός, θεωρούμενη πλέον ως μία από τις καλύτερες θεατρικές της γενιάς της, σε ένα έργο που αναφέρεται στη ζωή, στη μοναξιά και στο θάνατο, βγάζοντας στον θεατή έντονα συναισθήματα. 

Το patrasevents.gr με αφορμή την παράσταση αυτή μίλησε με την Άννα Βαγενά. 

P.E.: Πώς νιώθετε που μετά από αρκετά χρόνια παίζεται στο ίδιο έργο με την κόρη σας;

A.B.: Με τη Γιασεμί παίζουμε μαζί μετά από πολλά χρόνια. Τελευταία κοινή μας παράσταση ήταν ο «Γυάλινος Κόσμος» του Τενεσί Ουίλιαμς τη σεζόν 2004-2005. Νιώθω πολύ χαρούμενη που αντικρίζω πάνω στη σκηνή μια ώριμη ηθοποιό, μια ισάξια συνάδελφο.

P.E.: Τι σημαίνει για εσάς αυτή η θεατρική συνάντηση;

A.B.: Τώρα πια δεν νιώθω την ιδιαίτερη συναισθηματική φόρτιση που ένιωθα στην αρχή, καθώς έχουν προηγηθεί αρκετές συνεργασίες στη σκηνή, αυτή είναι η τέταρτη και έχει, ας πούμε, φύγει εκείνη η αγωνία που υπήρχε στην αρχή. Άλλωστε η Γιασεμί είναι πλέον έμπειρη, καταξιωμένη, έχει κάνει πολλά πράγματα, οπότε είμαστε με ίσους όρους. Κάθε φορά, όμως, χαίρομαι και καμαρώνω.


P.E.: Το έργο έχει παιχτεί σε όλες τις πρωτεύουσες της Ευρώπης. Που νομίζετε ότι οφείλεται αυτή η επιτυχία;

A.B.: Το έργο έχει παιχτεί σε όλες τις πρωτεύουσες της Ευρώπης και πριν λίγα χρόνια και στην Ελλάδα από τη Χρυσούλα Διαβάτη και τη Θάλεια Ματίκα. Παρ΄ όλα αυτά δεν έτυχε να το δω στο θέατρο. Όταν το διάβασα, όμως, μου άρεσε πάρα πολύ. Η επιτυχία πιστεύω πως οφείλεται στο εξαιρετικό τρόπο γραφής του Καταλανού συγγραφέα Ζουζέπ Μαρία Μπενέτ ι Ζουρνέτ και το πώς μας δείχνει τις διαδρομές που διανύουν οι δυο γυναίκες ανάμεσα στη ζωή, τη μοναξιά και τον θάνατο.

P.E.: Σύμφωνα με την κριτική το κείμενο είναι έντονο και δυνατό. Ποια είναι τα στοιχεία που οδηγούν σε αυτή την ένταση;

A.B.: Μέσα από κάποιες πτυχές του έργου απομυθοποιείτε η έννοια του θανάτου για τους ανθρώπους που είναι ταλαιπωρημένοι, παρουσιάζονται οι δύσκολες στιγμές των οικογενειακών σχέσεων αλλά και πως η μοναξιά λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη, η οποία καταφέρνει να φέρνει αυτές τις δυο γυναίκες τελικά κοντά παρά τις τεράστιες διαφορές τους ηλικιακά, σαν προσωπικότητες και σαν βιώματα. Όλα τα παραπάνω, εξελίσσονται ανάμεσα στο γέλιο και στη συγκίνηση και πιστεύω πως αυτό καθιστά το κείμενο έντονο και δυνατό.

P.E.: Μέσα από τους δύο χαρακτήρες αυτούς κρύβονται αντιθέσεις που συγκρούονται μεταξύ τους. Ο χορός όμως δεν απαιτεί μία ισορροπία;

A.B.: Οι γυναίκες στο έργο είναι τελείως διαφορετικές, όσον αφορά την ηλικία, τον χαρακτήρα, τα βιώματα. Τους ενώνει, όμως, η μοναξιά. Όσο γνωρίζονται και ανοίγεται η μία στην άλλη ο πάγος ανάμεσά τους σπάει, παρά τις αρχικές εντάσεις και στο τέλος βρίσκουν την ισορροπία να χορέψουν.


P.E.: Δύο γυναίκες χορεύουν στα κύματα. Τα κύματα τι αντιπροσωπεύουν και τι συμβολίζουν στο όλο έργο;

A.B.: Τα κύματα αντιπροσωπεύουν τη ψυχή της κάθε γυναίκας. Και οι δύο έχουν ένα ξεχωριστό παρελθόν και παλεύουν στα κύματα για να αντεπεξέλθουν στην καθημερινότητά τους.

P.E.: Εσείς έχετε χορέψει ποτέ πάνω στα κύματα και που σας έχει οδηγήσει ο χορός αυτός;

A.B.: Κάθε μέρα χορεύω στα κύματα και αυτός ο χορός με έχει οδηγήσει σε υπέροχες θάλασσες, ανοιχτούς ορίζοντες και πελάγη.

P.E.: Κύματα όμως πλημμυρίζουν και τις ζωές των καθημερινών ανθρώπων. Πώς βλέπετε τα πράγματα στο κοινωνικό και πολιτικό πεδίο της χώρας μας;

A.B.: Μετά από κάθε τρικυμία, έρχεται η γαλήνη. Τώρα πια βγαίνουμε σε πιο γαληνεμένες θάλασσες.


P.E.: Το έργο του Καταλανού συγγραφέα θεωρείται ότι χαράζει νέους δρόμους στη σύγχρονη θεατρική ευρωπαϊκή γραφή, ξεφεύγοντας από τις κλασικές νόρμες;

A.B.: Ο συγγραφές του έργου είναι κατεξοχήν τηλεοπτικός. Για αυτό το λόγο το κείμενο είναι γραμμένο πάνω στη τηλεοπτική φόρμα, με μικρές εικόνες και σύντομους διαλόγους.  

P.E.: Και δύο λόγια για τον σκηνοθέτη Nebojsa Bradic. Με αυτόν τον άνθρωπο είχατε συνυπάρξει και στην προηγούμενη κοινή σας εμφάνιση με την κόρη σας. Σύμπτωση;

A.B.: Μόνο σύμπτωση δεν είναι η κάθε μας συνεργασία με τον Nebojsa. Γνωριστήκαμε το 1997, όταν εκείνος ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου στο Βελιγράδι, όπου και φιλοξένησε την παράσταση «Ο Γάμος», στο πλαίσιο της μεγάλης περιοδείας που πραγματοποίησα στα Βαλκάνια.

Ο Nebojsa Bradicείναι μία σημαντική προσωπικότητα της τέχνης στην πατρίδα του. Επιπρόσθετα έχει διατελέσει Υπουργός Πολιτισμού και τώρα είναι διευθυντής προγράμματος της κρατικής τηλεόρασης. Έχει σκηνοθετήσει πληθώρα παραστάσεων στη Σερβία, αλλά και σε πολλές πόλεις των Δυτικών Βαλκανίων.

Το 1999, στη διάρκεια των βομβαρδισμών της Σερβίας, τον είχα καλέσει στην Αθήνα, σε μία συνέντευξη τύπου που είχαμε διοργανώσει στην ΕΣΗΕΑ, σαν εκδήλωση συμπαράστασης στον δοκιμαζόμενο σερβικό λαό. Από τότε μας συνδέει μία βαθιά φιλία.


P.E.: Τότε  φαντάζομαι σας είχε δει και ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και τις δύο μαζί πάνω στη σκηνή. Θέλετε να μας πείτε τις σας είχε πει για τον Γυάλινο κόσμο και τι πιστεύετε θα σας έλεγε τώρα;

A.B.: Όχι μόνος μα είχε δει τότε ο Λουκιανός, είχε κάνει και τα σκηνικά του «Γυάλινου Κόσμου», ήταν στενός συνεργάτης της παράστασης και μας καμάρωνε όπως μας καμάρωνε πάντα. Τώρα θα έλεγε ότι η Γιασεμί έχει προχωρήσει πολύ σαν ηθοποιός και ότι είμαστε πια ισάξιες.