Ο χρόνος είναι αμείλικτος και αφήνει τα σημάδια του παντού... Με μια νοσταλγική διάθεση βρεθήκαμε στον Σιδηροδρομικό Σταθμό του Αγίου Ανδρέα στην Πάτρα.

Το 2005 ο σταθμός έπαψε τη λειτουργία του εν αναμονή των έργων του ΟΣΕ και της νέας σιδηροδρομικής γραμμής. Ξαναμπήκε, ωστόσο, σε λειτουργία το 2010 και εξυπηρετείται τα δρομολόγια του Προαστιακού.

Η ματία μας έπεσε επάνω στα παλιά βαγόνια που στέκουν εκεί "γερασμένα" αλλά αγέρωχα!


Τα μέταλλα είναι σκουριασμένα, οι πόρτες κρέμονται μισάνοιχτες, το εσωτερικό των βαγονιών είναι παρατημένο και τα γκράφιτι τα κάνουν να φαίνονται αλλόκοτα.

Το ξεψυχισμένο σφύριγμα που έκαναν τα τρένα όταν περνούσαν, πλανιέται σαν ψιθυριστό νανούρισμα στην ατμόσφαιρα.

Όσο τα παρατηρείς τόσο σου γεννιέται η επιθυμία να μπεις και πάλι μέσα στο παλιό βαγόνι, ακόμα κι αν τα παράθυρά του είναι σπασμένα, να κλείσεις τα μάτια, να ανοίξεις τα χέρια, να αφουγκραστείς και να ταξιδέψεις...