Like
Έχει παρακολουθήσει πάνω από 300 παιχνίδια της αγαπημένης του ομάδας, του Παναθηναϊκού.
Ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, πόλο έως και σκάκι έχει παρακολουθήσει για το χατήρι της ομάδας του, όταν αυτή έπαιζε κόντρα στον αιώνιο της αντίπαλο, τον Ολυμπιακό.
Η περίπτωση του Νίκου Ευαγγελάτου που μας ήρθε από την Ζάκυνθο εδώ και πολλά χρόνια και δραστηριοποιείται πλέον επαγγελματικά στην Πάτρα, παρουσιάζει αρκετό ενδιαφέρον.
Μιλάμε πραγματικά για "περίπτωση", με βάση την τρέλα που έχει για τον Παναθηναϊκό και που ασφαλώς είναι γνωστή σε όλους όσους τον γνωρίζουν, σε όλα αυτά τα χρόνια που εργάζεται στην εστίαση, είτε ως bartender, είτε και τώρα που έχει γίνει ελεύθερος επαγγελματίας.
Ο άνθρωπος έχει μέσα του το μικρόβιο του Παναθηναϊκού και του οπαδού, από την ηλικία των 11 ετών. Σε όλα αυτά τα χρόνια έχει ζήσει μοναδικές στιγμές μέσα στα γήπεδα και έχει γνωρίσει ενδιαφέροντες ανθρώπους, μεγάλους παράγοντες, αλλά και σημαντικούς αθλητές.
Οι πλάκες με τους Ολυμπιακούς
Ξεκαθαρίζει όμως κάτι. Δεν του αρέσουν τα επεισόδια, ούτε η βία.
Πηγαίνει στο γήπεδο και λατρεύει την ομάδα του γιατί αυτή είναι η τρέλα του. Μαζί με το γήπεδο λατρεύει και τον χαβαλέ που γίνεται γύρω από την αιώνια αντιπαλότητα του Παναθηναϊκού και του Ολυμπιακού, με τους μεν να πειράζουν τους δε. "Οι περισσότεροι από τους φίλους μου είναι Ολυμπιακοί. Έχουν και αυτοί την δικιά τους αρρώστια" τονίζει χαριτολογώντας.
Οι πλάκες που έχει κάνει με τους Ολυμπιακούς έχουν μείνει στην... ιστορία. "Όταν ο Ολυμπιακός είχε φάει εφτά τέρματα από την Γιουβέντους είχα παραγγείλει σε όλους τους πελάτες φίλους μου Ολυμπιακούς "Seven up", το περιοδικό "7 Ημέρες Τ.V." και διάφορα άλλα που παρέπεμπαν στον αριθμό 7. Μέχρι και τραγούδια τους έβαζα με τον αριθμό 7 για να τα ακούνε και να φτιάχνονται" τονίζει.
"Τον λατρεύω αυτό τον χαβαλέ που γίνεται". Και ο ίδιος όμως έχει περάσει καλά από τους φίλους Ολυμπιακούς. "Όταν ο Ολυμπιακός μας είχε κερδίσει με 3-0 στην Ριζούπολη μου την είχαν φυλάξει. Έκοψαν τιμολόγια και αποδείξεις που παρέπεμπαν στο τρία και στη συνέχεια μου πέταξαν μέσα στο μαγαζί μία κότα, ζωντανή, βαμμένη πράσινη... Καταλαβαίνεις τι έγινε".
Η πορεία του ΠΑΟ το '95
Από τα τόσα χρόνια παρουσίας του στα παιχνίδια του Παναθηναϊκού του έχουν μείνει πολλά πράγματα. "Μου έρχεται τώρα στο μυαλό η πρόκριση που είχε πάρει η ομάδα στο ποδόσφαιρο στους "4" της Ευρώπης, το 1995, στο Χάιντουκ της Κροατίας.
Ήταν μία αλησμόνητη εμπειρία για μένα. Θυμάμαι ότι δεν είχαμε μπορέσει τελικά να φτάσουμε στο γήπεδο για να δούμε τον αγώνα γιατί είχαμε δεχθεί πολλές πέτρες στο λεωφορείο. Όμως πανηγυρίσαμε την πρόκριση που μας οδήγησε στο αλησμόνητο εκείνο 1-0 με τον Άγιαξ, μέσα στην Ολλανδία, με γκολ του Βαζέχα".
Τότε ήταν που στον επαναληπτικό είχε γίνει χαμός στο ΟΑΚΑ με την προσέλευση του κόσμου. "Σίγουρα το ματς με τον Άγιαξ το '95 στο ΟΑΚΑ, είναι κάτι που μου είχε μείνει. Το γήπεδο ήταν ασφυκτικά γεμάτο από τον κόσμο και τώρα που το σκέφτομαι ευτυχώς που δεν είχαμε πάρει την πρόκριση στο τελικό γιατί θα σκοτωνόταν κόσμος από τους πανηγυρισμούς που θα γίνονταν".
Ο Παύλος και ο Θανάσης
Ο ίδιος όμως είναι περισσότερο μπασκετικός, παρά ποδοσφαιρικός.
Του αρέσει το μπάσκετ και μέσα από αυτό γνώρισε δύο από τους σημαντικότερους ανθρώπους της ζωής του. Τον Παύλο και τον Θανάση Γιαννακόπουλο. "Ο Παύλος ήταν πάνω από όλα άνθρωπος. Πρώτα τον χαρακτήριζε το ήθος και το νοιάξιμο για τον συνάνθρωπο και για τους αθλητές του και ύστερα η νίκη. Η νίκη τον έκανε να χαίρεται, όμως αυτό που τον ξεχώρισε ήταν η γενναιοδωρία του και το ήθος του".
Όσο για τον Θανάση; "Είναι ο πατέρας μας. Ένας οπαδός, με την καλή έννοια του Παναθηναϊκού, και ύστερα ένας παράγοντας. Για αυτό τον αγαπάει όλος ο κόσμος των "πρασίνων". Τον χαρακτηρίζει το fair play και είναι ένας άνθρωπος απλός που παρά το ότι έχει φτάσει τόσο ψηλά, μπορεί να κάνει παρέα με τον καθένα και τον χαίρονται όλοι για το χιούμορ του, αλλά και το πάθος για την ζωή που τον χαρακτηρίζει".
Από αυτούς τους δύο ανθρώπους έχει να θυμάται πολλά. "Μου έχει μείνει στο μυαλό η φράση του Παύλου όταν μετά τη νίκη που είχαμε πετύχει με την Ρεάλ Μαδρίτης του μεγάλου Σαμπόνις, είχαμε βγει όλοι μαζί για τα επινίκια, παίκτες, οπαδοί και παράγοντες. Τον είχα πλησιάσει και τον είχα αγκαλιάσει, θέλοντας να του πω ευχαριστώ για τη νίκη και για τις χαρές που μας πρόσφερε τότε η ομάδα.
Αυτός όμως είχε δει ένα παιδί που ήταν μαζί μας το οποίο ήταν σε αναπηρικό καροτσάκι. Μου είχε πει τότε "η πραγματική νίκη για μένα θα είναι όταν το παιδί αυτό σηκωθεί από το καροτσάκι του και περπατήσει". Τέτοιος άνθρωπος ήτανε..."
Έχει ζήσει και άλλες στιγμές υπέροχες. Οι αγώνες του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ και όλα αυτά που είχε καταφέρει τότε η ομάδα με τον Αλβέρτη, τον Βράνκοβτις, τον Ντομινίκ και αργότερα με τον Διαμαντίδη, με τον Σπανούλη και όλα τα υπόλοιπα παιδιά.
"Έχω περάσει υπέροχα με τον ΠΑΟ, τόσο στα γήπεδα, όσο και έξω από αυτά. Το γήπεδο μου αρέσει, το αγαπάω. Ακόμα περισσότερο αγαπάω τον Παναθηναϊκό. Αυτή είναι η τρέλα μου και δεν την αλλάζω..." καταλήγει.
