Το bullying είναι εδώ και κάνει κατά καιρούς την εμφάνιση του στα σχολεία της Πάτρας, με αυτά τα περιστατικά που βλέπουν το φως της δημοσιότητας τελικά.

Υπάρχουν βέβαια και άλλα που δεν τα βλέπουν. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι ότι για τους εκπαιδευτικούς και τους συλλόγους γονέων το φαινόμενο του bullying έχει να κάνει μόνο με τα κρούσματα ή τα περιστατικά που γίνονται στον χώρο του σχολείου.

Αν ένα παιδί, για παράδειγμα, έχει χτυπήσει ένα άλλο, λίγα μέτρα εκτός σχολείου, το επεισόδιο αυτό παύει να απασχολεί την εκπαιδευτική και τη συγκεκριμένη σχολική κοινότητα. Αυτό τουλάχιστον θεωρούν οι εκπαιδευτικοί και οι σύλλογοι των γονέων. 

Μια... θεωρία που έχει να κάνει όμως με την προσπάθεια απόκρυψης και της μείωσης του θορύβου από την εκάστοτε σχολική κοινότητα και όχι με την ουσία του φαινομένου και το τι θα πρέπει να κάνουν οι καθηγητές και οι γονείς για να παύσουν τον σχολικό εκφοβισμό.

Γιατί το φαινόμενο αυτό δεν έχει όρια και ειδικότερα τα όρια του αυτά δεν σχετίζονται με την έκταση του προαυλίου του σχολικού συγκροτήματος ή το που γίνεται. Σχετίζεται όμως άμεσα με τις αντιλήψεις και τις νοοτροπίες που υπάρχουν. Νοοτροπίες που δείχνουν ότι μπροστά στο... σκάνδαλο, τα μέτρα πρόληψης κατά του σχολικού εκφοβισμού πάνε "περίπατο". 

Το πρόσφατο παράδειγμα με τον μαθητή που πήγε στο νοσοκομείο από μπουνιά είναι χαρακτηριστικό. Έγινε λέει εκτός σχολείου και έτσι δεν αφορά την σχολική κοινότητα. Όμως το φαινόμενο μπορεί να παταχθεί όταν οι σχολικές κοινότητες εθελοτυφλούν;