Ζουν εδώ και αρκετούς μήνες μακριά από την πατρίδα τους και το σπίτι τους στο Μπιλμπάο, μόνο και μόνο για να βοηθούν τους μετανάστες που έρχονται στην Πάτρα και να τους μαγειρεύουν καθημερινά.

Ο Μανού και η Ινές, είναι δύο νέα παιδιά, δύο σπάνιοι άνθρωποι που αποδεικνύουν στην πράξη ότι οι ιδέες του εθελοντισμού και της αλληλεγγύης, η αγάπη και η συνεισφορά για το συνάνθρωπο δεν είναι για να υπάρχουν στα βιβλία της φιλοσοφίας της Αριστεράς, ούτε για να λέγονται στα μπαλκόνια από τους πολιτικούς, αλλά για να υλοποιούνται στην καθημερινότητά μας, στις καταστάσεις που υπάρχουν γύρω μας, σε κάθε ευκαιρία που μας δίνεται.

Γιατί τα δύο αυτά παιδιά που έχουν έρθει από το Μπιλμπάο στην Πάτρα, αυτό που κάνουν, να μαγειρεύουν, δηλαδή, με δικά τους έξοδα για τους μετανάστες, σε μία περίοδο όπου η προσφυγική ροή συνεχίζεται μπροστά από το νέο λιμάνι της Πάτρας, είναι μία ευκαιρία.

Μια ευκαιρία που τους παρουσιάστηκε και αποφάσισαν να την αξιοποιήσουν, μη διστάζοντας να παραμείνουν στην Πάτρα όταν οι ΜKO που ήταν για αυτό το σκοπό στην αχαϊκή πρωτεύουσα έφυγαν, μετά τη μαζική επιχείρηση εκκένωσης που πραγματοποίησε τον περασμένο Μάη η αστυνομία, στους άτυπους καταυλισμούς της ΑΒΕΞ και του πρώην εργοστασίου του Λαδόπουλου.

Ο Μανού και η Ινές, μένουν από τότε, με δικά τους έξοδα στην Πάτρα, πληρώνοντας ενοίκιο και το μεγαλύτερο μέρος των εξόδων για το φαγητό που καθημερινά μαγειρεύουν στους μετανάστες.

Το βλέπουν σαν μια ευκαιρία

Πολλές φορές η βοήθεια που δίνουν τα δύο αυτά παιδιά από το Μπιλμπάο της Ισπανίας, δεν περιορίζεται στη σίτιση.

Όταν οι παράτυποι (σύμφωνα τη νομοθεσία του κράτους και την πολιτική της Ευρωπαϊκής Ένωσης) μετανάστες τραυματίζονται, στην προσπάθειά τους να πετύχουν το σκοπό τους ή αρρωσταίνουν εξαιτίας των άσχημων συνθηκών διαβίωσής τους, το ζευγάρι των Ισπανών τους προσφέρει και μία προσωρινή στέγη, βάζοντάς τους στο σπίτι τους.

"Αυτό που κάνουμε δεν είναι κάτι ηρωικό για μας. Είναι κάτι που κατά την άποψη μου όλοι μπορούμε να κάνουμε" μας λέει ο Μανού. "Αισθάνομαι τυχερός που έχω αυτή τη δυνατότητα να βοηθήσω όλα αυτά τα παιδιά που προέρχονται από δύσκολες καταστάσεις και δυσκολεύονται να ζήσουν σε εγκαταλελειμμένα εργοστάσια, μαζί με ποντικούς και τρωκτικά. Μπορώ αύριο αν θέλω να πάρω το αεροπλάνο και να πάω στο σπίτι μου. Όσο όμως έχω τη δυνατότητα αυτή και μπορώ να βοηθήσω τα παιδιά θα το κάνω μαζί με την Ινές".


"Έφυγαν γιατί θα τους σκότωναν"

Η Ινές, από την πλευρά της, μας λέει για τις ιστορίες που έχει ακούσει από αυτούς τους ανθρώπους. "Η κάθε ιστορία έχει μέσα της το δικό της δράμα. Είναι παιδιά που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τη χώρα τους, να αφήσουν τα σπίτια και τις οικογένειες τους, γιατί φοβόντουσαν για τη ζωή τους. Το μόνο που ζητούν τώρα είναι να έχουν μια καλύτερη τύχη".

"Δεν παράτησαν τα σπίτια τους και θέλουν να πάνε σε ξένες χώρες επειδή δεν έχουν δουλειά ή επειδή δεν τους φτάνουν τα χρήματα για να ζήσουν στην πατρίδα τους" προσθέτει ο Μανού. "Δεν είναι σαν τους Έλληνες ή σαν εμάς τους Ισπανούς που φεύγουμε για την Ευρώπη για να βρούμε μία καλύτερη δουλειά.

Κανείς δεν παρατάει το σπίτι του για να πληρώσει αδρά τη μαφία και να φτάσει στην Ελλάδα, με κίνδυνο της ζωής του και να ζει κάτω από τέτοιες συνθήκες όπως ζουν αυτοί οι άνθρωποι. Φεύγεις από το σπίτι σου αναγκαστικά, όταν ξέρεις ότι αν κάτσεις εκεί θα σε σκοτώσουν. Και γι' αυτό έφυγαν από τις χώρες τους τα παιδιά αυτά".

Γιατί παιδιά είναι, σύμφωνα με τα όσα μας λένε οι δύο εθελοντές, που τα έχουν γνωρίσει από κοντά.

Γιατί δεν πάνε πίσω στην Ισπανία;

Αυτή τη στιγμή στα πρώην εργοστάσια της Ακτής Δυμαίων υπάρχουν γύρω στους 60 ανθρώπους. Άλλοι έρχονται, άλλοι φεύγουν, άλλοι τους διώχνουν για να ξαναέρθουν. Όλοι στο σύνολο τους σχεδόν, είναι από ηλικίας 16 με 17 έως 23 με 24 ετών.

"Για μένα η μοναδική λύση που θα μπορούσε να σταματήσει την προσφυγική ροή στο ζήτημα της μετανάστευσης είναι να ανοίξουν οι χώρες της Ευρώπης τα σύνορα τους και να δώσουν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να πάνε όπου επιθυμούν. Μόνο έτσι θα λυθεί το θέμα" τονίζει ο Μανού.

Το ζήτημα της προσφυγικής ροής είναι εξίσου έντονο και στην Ισπανία και οι δύο εθελοντές το γνωρίζουν καλά αυτό. "Δεν θέλουμε να πάμε πίσω. Προτιμούμε να βοηθάμε τους μετανάστες από εδώ, την Πάτρα.

Αν γυρίσουμε πίσω στο Μπιλμπάο είμαι σίγουρος ότι δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να βοηθήσουμε, με τον τρόπο τουλάχιστον που το κάνουμε εδώ, αφού θα είμαστε αναγκασμένοι να ασχοληθούμε με άλλα ζητήματα που αφορούν τις δουλειές μας και γενικότερα την καθημερινότητά μας" μας λέει ο Μανού, εξηγώντας μας έτσι το λόγο που μένουν στην Πάτρα.

Οι προσφορές από τους Πατρινούς

Το φαγητό που φτιάχνουν σε καθημερινή βάση είναι ανάλογο με τις ανάγκες που υπάρχουν κάθε φορά.

Πέρα από τα χρήματα που βάζουν οι ίδιοι για το φαγητό, υπάρχουν επιχειρήσεις της Πάτρας που γνωρίζοντας το έργο των δύο αυτών εθελοντών, έχουν προχωρήσει σε ορισμένες προσφορές και τους βοηθούν με τον δικό τους τρόπο. Υπάρχουν και ορισμένοι Πατρινοί που ξέρουν ότι τους έχουν στο πλευρό τους, αν τους χρειαστούν και έτσι δεν νιώθουν εντελώς μόνοι στο έργο τους.

Δίπλα τους είναι πάντα τα μέλη της Κίνησης Υπεράσπισης Δικαιωμάτων Προσφύγων και Μεταναστών, καθώς δίχως αυτά, δεν θα μπορούσαν οι Ισπανοί εθελοντές να καταφέρουν να μείνουν στην Πάτρα, για την αποστολή που διεκπεραιώνουν. 

Μεγάλη βοήθεια, εξάλλου, δίνει και ο Δήμος προσφέροντας πολλές φορές, πέρα από το φαγητό στους μετανάστες και υλικά στους δύο εθελοντές για να μαγειρέψουν. "Είναι κάτι που πιστεύω ότι δεν γίνεται σε καμία άλλη πόλη της Ευρώπης. Αυτό που κάνει ο δήμαρχος σας πάνω στο θέμα αυτό είναι μοναδικό" τονίζει ο Μανού.


Η απάντηση για τις φοβίες της πόλης

Όσο για τις ανησυχίες ορισμένων φορέων και κατοίκων της Πάτρας για την αύξηση της προσφυγικής ροής τους επόμενους μήνες, τονίζει: 

"Δεν νομίζω να αυξηθεί ο αριθμός των μεταναστών στο νέο λιμάνι της Πάτρας. Τουλάχιστον για τους επόμενους μήνες. Ούτε φυσικά πιστεύω ότι τα παιδιά αυτά θα μπορούσε ποτέ να είναι ένα πρόβλημα για την πόλη σας. Σε κάθε περίπτωση η μαφία είναι αυτή που καθορίζει τους όρους του παιχνιδιού και αυτό θα συνεχίσει να κάνει όσο η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ανοίγει τα σύνορα των χωρών".