Οκτώ γυναίκες - διαφορετικών ηλικιών και με διαφορετικούς δεσμούς συγγένειας ή όχι μεταξύ τους - κατηγορούνται, όταν ο Μαρσέλ, ο μοναδικός άνδρας της οικογένειας, βρίσκεται δολοφονημένος μ’ ένα μαχαίρι στην πλάτη. Ποιος είναι ο δολοφόνος; Κάποιος έξω από το σπίτι, μία από τις οκτώ γυναίκες ή μήπως και οι οκτώ μαζί; Εγκλωβισμένες σ’ ένα αστικό περιβάλλον, από το οποίο φαίνεται να μην υπάρχει έξοδος διαφυγής, αναζητούν τον δράστη, για να βρεθούν αντιμέτωπες με το κουβάρι της δικής τους ζωής, μιας ζωής κτισμένης με αλλεπάλληλα μυστικά και ψέματα.

Γραμμένο στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και ξαναδουλεμένο μερικά χρόνια αργότερα, το πρώτο αυτό θεατρικό του Ρομπέρ Τομά, είναι είδος μικτό: με δομή που θυμίζει κινηματογράφο, είναι μια πικρή κωμωδία με στοιχεία αστυνομικού θρίλερ στα πρότυπα της Αγκάθα Κρίστι. Κατά καιρούς από ορισμένους κριτικούς της λογοτεχνίας έχει αμφισβητηθεί το κύρος του αστυνομικού έργου μυστηρίου («whodunit», τα έργα στα όποια ψάχνουμε τον δολοφόνο ενός εγκλήματος) κι έχει ειπωθεί ότι συνιστά μια μεθοδευμένη γραφή που αποβλέπει μόνο να διατηρεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη ή θεατή ως την τελική εξέλιξη της πλοκής.

Όμως το αδιάπτωτο ενδιαφέρον είναι το ζητούμενο και για κάθε άλλο συγγραφικό έργο, πεζογραφικό, θεατρικό ή και ποιητικό. Κι όπως σε κάθε είδος, και στα αστυνομικά έργα η αξία τους κρίνεται από το νόημα, το μήνυμα που θέλει να εκπέμψει ο συγγραφέας τους, από την ποιότητα της γραφής – στα θεατρικά αυτή νοείται με την αλήθεια και την συναρπαστικότητα των διαλόγων – από την δυναμικότητα του θέματος, από τις εκπλήξεις που επιφέρει η ανέλιξη της πλοκής, από την πειστική ζωντάνια των ηρώων και τις συγκρούσεις που προκύπτουν μεταξύ τους. Όταν όλα αυτά τα στοιχεία χαρακτηρίζουν ένα αστυνομικό έργο, τότε πρόκειται για καλό λογοτεχνικό δημιούργημα. Και τέτοιο έργο, κορυφαίο στο είδος του, έχει θεωρηθεί η σκηνική δημιουργία του Ρομπέρ Τομά «Οκτώ γυναίκες κατηγορούνται», που έχει σημειώσει κι εξακολουθεί να σημειώνει σε όλο τον κόσμο μοναδική θεατρική επιτυχία. Διαθέτει συναρπαστική πλοκή, μαστορικά φτιαγμένη με αλλεπάλληλα ευρήματα, η εξέλιξή του διεξάγεται με πρόσωπα πειστικά, αληθινά, που με τις αλλεπάλληλες αποκαλύψεις των συγκρούσεών τους κρατούν αδιάπτωτο το ενδιαφέρον ως την κατάληξη της ιστορίας κι επιπλέον προκαλούν τον θεατή να προβληματιστεί και να κρίνει.

Το 2002 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Φρανσουά Οζόν, με οκτώ εντυπωσιακές πρωταγωνίστριες, ανάμεσά τους την Κατρίν Ντενέβ, τη Φανί Αρντάν, την Ιζαμπέλ Υπέρ και την Εμανουέλ Μπεάρ.

Τώρα ο σκηνοθέτης Μίλτος Νίκας το μεταφέρει στην σκηνή του θεάτρου «Επίκεντρο+». Η επιτυχία του εγχειρήματος οφείλεται πρωτίστως στην ειρωνικά «παιγνιώδη» ματιά του σκηνοθέτη, που μετατρέπει την παράσταση σε ένα χαρακτηρολογικά και ψυχογραφικά χιουμοριστικότατο θεατρικό «παιχνίδι» των οκτώ ηθοποιών, αποσπώντας ενεργητικότατες, απολαυστικές και συλλογικά κεφάτες ερμηνείες.Εκτίμησα ιδιαιτέρως το γεγονός ότι παρά τα εντυπωσιακά σκηνικά, τα όμορφα κοστούμια και την «αφθονία» που χαρακτηρίζει την παράσταση, έδωσε έμφαση στο ξεγύμνωμα των εσώψυχων των οκτώ γυναικών.


Οι φωτισμοί πρόσφεραν στο κλίμα της παράστασης και η κινησιολογία ήταν απόλυτα εναρμονισμένη με τη σκηνοθεσία.

Ερμηνευτικά είναι ένα δύσκολο εγχείρημα, που σχεδόν υποχρεώνει τους ηθοποιούς να είναι συνεχώς ο ένας σε επαφή με τον άλλο και με το έργο, καθώς παίζεις σε ένα παιχνίδι, που εξελίσσεται από μια ατάκα στην επόμενη, φράση με φράση. Η Νάντια Κωνσταντινίδη ως Γκάμπι, σύζυγο του θύματος, ξεχωρίζει με το δυναμισμό, την κίνηση, την εκφραστικότητα, την σβελτάδα στην σκέψη και την χροιά της φωνής. Την αδελφή του μακαρίτη, Πιερέτ, ερμηνεύει με εύστοχη υπεροψία και φινέτσα η Τζούλια Ροδοπούλου. Η Μαρία Αγουρίδη είναι απολαυστικά στρυφνή και νευρωτική, ως γεροντοκόρη Αυγούστα.

Την καμαριέρα Λουίζ παίζει με συγκρατημένα ξεσπάσματα η Δήμητρα Καποπούλου. Η Λίλα Μιαούλη προκαλεί γέλιο ως φιλάργυρη και συμφεροντολόγο γιαγιά. Η Όλγα Καραμπέρη ενσαρκώνει τη κυρία Σανέλ ως μια ευαίσθητη και εύθραυστη φιγούρα. Εξαιρετική η Λαμπρινή Ζώτου παίζει με πάθος, νεύρο, δυναμισμό και έντονο συναίσθημα την Σουζάν, διαθέτοντας σκηνική άνεση και αποτελεί την κινητήριο δύναμη (μαζί με την Κωνσταντινίδη) της παράστασης. Η Μυρσίνη Λιώλιου είναι γεμάτη ζωντάνια και διακατέχεται από το νεανικό θράσος, που απαιτεί ο ρόλος της νεαρής Κατρίν.

Ας αφεθεί, λοιπόν, ανεπιφύλακτα ο κάθε θεατής στη ροή της πλοκής με τις οκτώ γυναίκες, που συμπλέκονται σε αυτή, τα πολλαπλά απρόοπτα και να ερευνήσει μαζί τους την διαλεύκανση του μυστηρίου. Το ταλέντο του Ρομπέρ Τομά και η σφιχτή σκηνοθεσία από τον Μίλτο Νίκα, υπόσχονται μια συναρπαστική βραδιά.

ΟΚΤΩ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΝΤΑΙ
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ:
Συγγραφέας: Ρομπέρ Τομά
Μετάφραση: Κοσμάς Φοντούκης
Σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια: Μίλτος Νίκας
Σκηνικά-Κοστούμια: Μαρία Βασιλάκη
Κίνηση: Λίλα Μιαούλη
Φωτισμοί: Νίκος Σωτηρόπουλος
Βοηθός Σκηνοθέτη: Γιάννης Πετρούτσος
Σχεδιασμός εντύπων: Φίλιππος Μποτώνης
Οργάνωση Παραγωγής: Ίλια Ράγκου
Παραγωγή: Επίκεντρο+
Παίζουν (με αλφαβητική σειρά):
Μαρία Αγουρίδη
Λαμπρινή Ζώτου
Δήμητρα Καποπούλου
Όλγα Καραμπέρη
Νάντια Κωνσταντινίδη
Μυρσίνη Λιώλιου
Λίλα Μιαούλη
Τζούλια Ροδοπούλου
Πρεμιέρα: Πέμπτη 1η Νοεμβρίου στις 21:15
Ημέρες παραστάσεων: Πέμπτη - Κυριακή
Ώρες: Πέμπτη έως Σάββατο στις 21.15 & Κυριακή στις 20:00.
Γενική είσοδος: 10 €
Τηλ. Κρατήσεων: 2610 461.050