Πρόκειται για έναν χώρο που σε ευρωπαϊκές πόλεις θα είχε σίγουρα αξιοποιηθεί και τα καλοκαίρια θα φιλοξενούσε κόσμο που θα έκανε εκεί το μπάνιο του.

Είναι μία έκταση ανάμεσα στον Κόκκινο Μύλο και στον δρόμο που προχωράει προς τα Βραχνέικα, πριν από την ταβέρνα Μουρτά, στο ύψος του Εκκλησιαστικού Λυκείου της Πάτρας.

Ο αιγιαλός αυτός παραμένει εδώ και χρόνια σε κακή κατάσταση, λίγοι είναι αυτοί που τολμούν τα καλοκαίρια να βουτήξουν στα νερά της παραλίας και γενικότερα κανείς δεν έχει σκεφτεί να τον κάνει κάτι.

Και όμως. Στον χώρο αυτό θα μπορούσε να δημιουργηθεί μία νέα μαρίνα που θα φιλοξενούσε σκάφη και θα έδινε ένα σημαντικό πλεονέκτημα στην Πάτρα και στον θαλάσσιο τουρισμό της, σε έναν τομέα που αυτή τη στιγμή είναι υπό το μηδέν.

Αν δηλαδή υπήρχε η σωστή συνεργασία μεταξύ των φορέων και η ανάλογη διάθεση για να προχωρήσουν σε αυτή την επένδυση, θα μπορούσε να φτιαχνόταν μία κοινοπραξία που θα εξασφάλιζε την ανάλογη χρηματοδότηση και θα προχωρούσε με σταθερά βήματα το έργο.

Σας ακούγεται κάπως ουτοπιστικό; Με βάση τα δεδομένα που υπάρχουν στην Πάτρα, ναι είναι. Εδώ η Μαρίνα της Πάτρας, στην άλλη πλευρά της παραλιακής ζώνης, είναι σε κακή κατάσταση, ξεχαρβαλωμένη, χωρίς να μπορεί να φιλοξενήσει σκάφη που έρχονται και κανείς εδώ κια μήνες δεν κάνει τίποτα. Για μια νέα μαρίνα θα μιλήσουμε;

Η Πάτρα με την έκταση που έχει η παραλιακή της ζώνη, κανονικά, εφόσον είχε το ανάλογο ενδιαφέρον για την θάλασσα της, μετατρέποντας σε πλούτο και τουριστική δυναμική, θα έπρεπε να έχει δύο μαρίνες.  Όχι μία και ξεχαρβαλωμένη.


Το φανταστικό σενάριο της δημιουργίας μιας νέας μαρίνας στο σημείο αυτό της παραλιακής ζώνης της Πάτρας θα βοηθούσε στην ανάπτυξη των συνοικιών του νότιου διαμερίσματος της και θα έδινε την δυνατότητα στην πόλη να προχωρήσει επενδυτικά αυτή τη φορά στην αξιοποίηση του θαλάσσιου πλούτου της, ενδυναμώνοντας τον τουρισμό της.

Σκεφτείτε μια Πάτρα με δύο μαρίνες στα δυο άκρα της παραλιακής ζώνης στο ύψος του αστικού της κέντρου. Φανταστικά όλα αυτά έτσι; Σύμφωνοι. Ας μείνουμε τότε στην πραγματικότητα που θέλει στο σημείο αυτό να αράζουν κάθε τόσο ρομά, φτιάχνοντας σε συχνά χρονικά διαστήματα το... σπιτικό τους. Σε έναν χώρο που πριν από μερικές μέρες καθάρισαν τα συνεργεία του Δήμου. 

Και εδώ γεννάται ένα ερώτημα; Πρέπει να αξιοποιήσουμε κάθε έκταση της παραλιακής ζώνης, με διάφορους τρόπους, ναι ή όχι; 

(Οι φωτογραφίες είναι της Νικόλ Λούβαρη από την "σελίδα Πάτρα αυτά που δεν λέγονται").