Είναι ένα κορίτσι που αποδεικνύει την σημασία της Δραματικής Σχολής του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, αποτελώντας μία "κυψέλη" για τους νέους ανθρώπους που θέλουν να ασχοληθούν με την υποκριτική και τον μαγικό κόσμο του θεάτρου.

Η Αντριάνα Ανδρέοβιτς μας ήρθε στην Πάτρα από την Δράμα ως φοιτήτρια της σχολής των μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο. Εδώ όμως της δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσει την αγάπη που είχε μέσα της για το θέατρο.  

Γράφτηκε στην Δραματική Σχολή του ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας, ενώ ήταν στο τέταρτο έτος του τμήματος Μαθηματικών στο Πανεπιστήμιο. Ήταν από τις πρώτες σπουδάστριες που αποφοίτησαν από την σχολή, μέλος της πρωτογενής "φουρνιάς" της. 

Πλέον την βλέπουμε στην μικρή μας οθόνη, στο σήριαλ του Αντ1, στην "Επιστροφή". Όμως η νεαρή ηθοποιός δεν είναι μόνο εκεί και σίγουρα το ταλέντο της δεν μπορεί να περιοριστεί απλά και μόνο στην μικρή οθόνη.

Δραστήρια και ανήσυχη από την φύση της έχει κάνει ήδη σταθερά και σημαντικά βήματα στο θέατρο, χαράσσοντας την δική της θεατρική πορεία σε παραστάσεις όπως στον "Οιδίπους επί Κολωνώ", στο "Κονσέρτο των Δασών", στο "Dostoyevskaya Metro Station", έχοντας συνεργαστεί με το Εθνικό Θέατρο στο "Σπίτι” και στο "Πέδρο Πάραμο". 

Πλέον θα την δούμε και στο σινεμά στην ταινία "Hitchhiking", αλλά και στο ντοκιμαντέρ "Γλωσσοδέτες". Είπαμε είναι δραστήρια. Ταυτόχρονα όμως έχει και έναν χειμαρρώδη, ποιητικό θα λέγαμε λόγο που δύσκολα μπορείς να τον μετριάσεις και να διαμορφώσεις. Όταν τον γνωρίσαμε, τον αφήσαμε έτσι να κυλήσει σαν ποτάμι, με την ελπίδα να μην μας παρασύρει στον κόσμο του.

Βλέπετε, θα χρειαζόταν να επιστρέψουμε στην κοινή πραγματικότητα και η κάθε...επιστροφή, κρίνοντας από τα όσα βλέπουμε στην σειρά που παίζει, δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση. Έτσι, σε αντίστοιχες ερωτήσεις που της έκανε το patrasevents.gr η Αντριάνα Ανδρέοβιτς μας απάντησε σε όλα. 


Για το πως είναι να παίζει σε ένα σήριαλ όπως είναι η Επιστροφή: "Είναι ένα σπουδαίο σχολείο, μία εμπειρία γεμάτη προκλήσεις, με πολλούς και διαφορετικούς συνεργάτες". 

Για τον ρόλο της και κατά πόσο ταυτίζεται μαζί του: "Η Εβελίνα είναι μία γυναίκα ικανή, έξυπνη και δυναμική. Ταυτίζομαι μαζί της στο πόσο αγωνίζεται με το σπαθί της να κατακτήσει μια θέση που της αξίζει ως νέα εργαζόμενη γυναίκα. Μα και στο πως τα ρισκάρει όλα όταν έρχεται αντιμέτωπη με τον έρωτα ... Τον έρωτα για τον λάθος άντρα".

Για το τι προτιμά θέατρο ή τηλεόραση: "Δεν υπάρχει το δίλημμα θέατρο ή τηλεόραση. Υπάρχει μόνο δημιουργία".

Σχετικά με την μέχρι τώρα θεατρική της δραστηριότητα: "Στο θέατρο αυτά τα δυο χρόνια είχα την χαρά να συνεργαστώ με σπουδαίους καλλιτέχνες. Ο “Οιδίπους επί Κολωνώ” σε σκηνοθεσία του Σταύρου Τσακίρη και μουσική σύνθεση του Μίνου Μάτσα Φεστιβάλ Αθηνών & Επιδαύρου με ταξίδεψε σε όλη την Ελλάδα και φυσικά στην πηγή -την Επίδαυρο".

Το Κονσέρτο των δασών” σε σκηνοθεσία του Όμηρου Πουλάκη σε γειτονιές της Αθήνας . Το “Dostoyevskaya Metro Station” σε σκηνοθεσία της Ελένης Μποζά στο Θέατρο οδού Κεφαλληνίας. Με την Ελεάννα Τσίχλη τρυπώσαμε στο Εθνικό θέατρο και στο ξενοδοχείο Μπάγκειον με το “Σπίτι” και το “Πέδρο Πάραμο”.

Σε ότι αφορά την γνωριμία της με το σινεμά: "Στον κινηματογράφο που πρώτη φορά γνώρισα την κάμερα και την μαγεία που κρύβει έχω συμμετάσχει σε δύο δουλειές. Στην ταινία που με λαχτάρα περιμένουμε μέσα στην χρονιά το Hitchhiking και το ντοκιμαντέρ του Σίμου Κροξενίδη Γλωσσοδέτες".

Για το Κονσέρτο των Δασών: "Το κονσέρτο των δασών είναι μία παράσταση - δέντρο, της οποίας ο κορμός είναι ο Ισπανός ποιητής Μπέκερ, και τα κλαδιά της ο χορός, η μουσική, ο ποιητικός και ο πεζός λόγος. Μια εμπειρία που γεννά το ερώτημα αν την ποίηση την φτιαχνουμε εμεις στην κάθε μέρα που αφήνουμε να περνάει σαν να είναι απλά και μόνο “άλλη μία”".


Για την εγγραφή της από τους μαθηματικούς στην δραματική σχολή: "Μοιάζει με καλά οργανωμένο σχέδιο αυτή η ιστορία! Ήμουν στο 4ο έτος του Μαθηματικού Πατρών όταν ανέλαβε ο Θοδωρής Αμπαζής καλλιτεχνικός διευθυντής του ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ.

Ξέρετε τα μαθηματικά είναι τόσο στενοί συγγενείς της τέχνης. Στα μαθηματικά υπάρχει ένα μαγικό κλειδί το “έστω ότι …” και συνεχίζουμε την πρόταση, παραδεχόμενοι πως κάτι θέλουμε να ισχύει, απλά ισχύει... Αυτό το μαγικό κλειδί λοιπόν είναι το ίδιο που ανοίγει μια αυλαία και έστω ότι αυτή είναι μια βασίλισσα και ο άλλος ένας παλιάτσος και γεννιούνται ιστορίες που μας πείθουν για αληθινές".

Για την Πάτρα και για τις αναμνήσεις της: "Οι αναμνήσεις μου από την Πάτρα είναι ανάμεικτες, έντονες και τόσο διαφορετικές! Μια χαρακτηριστική φοιτητούπολη, που ζει από και για τους φοιτητές της, και από την άλλη μια πόλη που διψά για τέχνη, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν έχει καταφέρει αυτό που οφείλει και μπορεί: Να μην την κρατάει σε ένα κλειστό οικογενειακό κύκλο. Σαν να ήταν γυναίκα ταλαντούχα και ικανή να γεννά αλλά με κουλτούρα αυτοκαταστροφική".

Για την εμπειρία της στην δραματική σχολή της Πάτρας: "Η γνώση είναι πόλεμος. Πόλεμος με τον εαυτό σου. Έχει απώλειες, νίκες, χαρές και άτακτες φυγές.

Αυτή η σχολή ξεκίνησε μαζί μας, το πρώτο μου βήμα κάτω από την ξύλινη μεγάλη πόρτα με έβαλε σε μια παλιά αποθήκη σταφίδας, με πολύ ψηλό ταβάνι όπου δοκιμάζαμε τις φωνές μας για αντίλαλο, εκεί καρφώσαμε τα πρώτα καδράκια στους λευκούς πελώριους τοίχους και χορέψαμε, τρέξαμε, σε τσιμεντένιο πάτωμα και μετά από τέσσερα χρόνια βημάτισα έξω από ένα όμορφο καλοφτιαγμένο θέατρο, μια ολόκληρη σχολή με 4 έτη σπουδαστών, ξύλινα πατώματα, γεμάτες βιβλιοθήκες, πολλές αίθουσες και πλέον μία ιστορία". 


Για την ζωή στην Αθήνα: "Είναι κρίμα που για έναν ηθοποιό αποτελεί μοναδικό προορισμό. Η Αθήνα είναι μια χαρακτηριστική μεγαλούπολη: Απρόσωπη, κουράστηκα πολύ να περπατάω για να βρω γωνιές της που μοιάζουν γειτονιές και πλατείες. Πλατείες από αυτές που συναντιούνται οι άνθρωποι, όχι τα μηχανάκια αυτά που έχουμε γίνει". 

Για το μέλλον της και τους στόχους της: "Έχω την τύχη το επάγγελμα μου να καλύπτει και την ψυχή μου. Στόχος μου μοναδικός είναι να μπορώ να το ασκώ λοιπόν με αξιοπρέπεια και να είμαι δημιουργική στον κόσμο που ζω για να μιλώ γι αυτόν που μπορώ να φανταστώ μέσα από την τέχνη μου".